Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. M. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia.

W postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał T. M. do oddania odpadu w postaci uszkodzonego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub do przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia otrzymania postanowienia. W postanowieniu z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] organ uchylił własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2011 r. w zakresie terminu do oddania odpadu, określił nowy termin do oddania odpadu nie później niż w ciągu 30 dni od dnia otrzymania tego postanowienia, a w pozostałym zakresie utrzymał postanowienie z dnia [...] kwietnia w mocy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2015 r. wniósł T. M. W skardze wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i podniósł, że oddanie odpadu grozi zniszczeniem rzeczy objętej postępowaniem, a w razie uwzględnienia skargi uniemożliwi dalsze postępowanie dowodowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji czy postanowienia. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Powyższy przepis zawiera dwie przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, mianowicie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog tych przesłanek jest więc zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia Sąd nie bada zasadności samej skargi.

Z treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.

Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku.

Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadnił swoje żądanie w sposób wyczerpujący. Oddanie odpadu przed oceną legalności zaskarżonego postanowienia może doprowadzić do zniszczenia rzeczy objętej postępowaniem, co należy kwalifikować jako nie tylko trudny do odwrócenia, ale nieodwracalny skutek. Rację ma również skarżący, twierdząc, że w przypadku zniszczenia odpadu nie będzie możliwe ewentualne przeprowadzenie dowodu z oględzin samochodu, jeśli doszłoby do uwzględnienia skargi. Należało zatem stwierdzić, że w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.