Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant starszy asystent sędziego Jarosław Poturnicki po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 czerwca 2023 r. sygn. akt I SA/Ke 187/23 w sprawie ze skargi [...] na czynność Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój z dnia 15 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dotacji oświatowej 1. oddal skargę kasacyjną; 2. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój na rzecz [...] 859 (osiemset pięćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 15 czerwca 2023 r., sygn. akt I SA/Ke 187/23 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na czynność Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój z 15 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dotacji oświatowej w pkt 1 stwierdził bezskuteczność czynności odmowy wypłaty dotacji oświatowej za luty 2023 r. W pkt 2. uznał uprawnienie strony do otrzymania dotacji oświatowej za luty 2023 r. zaś w pkt 3. zasądził od organu na rzecz strony 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

[...] – dalej: strona - złożyła skargę na czynność z zakresu administracji publicznej Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój z 15 marca 2023 r., którą odmówiono stronie wypłaty dotacji oświatowej za luty 2023 r.

Strona wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, uznanie uprawnienia do otrzymania należnej (lecz wstrzymanej przez organ) dotacji oświatowej na miesiąc luty 2023 r. oraz zwrot kosztów postępowania.

Uzasadniając rozstrzygnięcie WSA w Kielcach podkreślił, że czynność odmowy wypłaty dotacji oświatowej za miesiąc luty 2023 r. dla prowadzonego przez stronę Przedszkola Niepublicznego "[...]" w [...] została podjęta z naruszeniem art. 34 ust 1 w zw. z art. 17 ust 3 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. 2020, poz. 2029 dalej: ustawa o finansowaniu zadań oświatowych lub u.f.z.o.). Organ informując o podjęciu tej czynności podał, że odmawia wypłaty dotacji, albowiem strona nie posiada wpisu do ewidencji szkół i przedszkoli niepublicznych prowadzonej przez gminę. Od miesiąca lutego 2023 r. wstrzymano wypłatę dotacji oświatowej dla placówki strony. Tymczasem przepisy u.f.z.o. w sposób wyraźny i pełny regulują sytuacje, których zaistnienie może doprowadzić do wstrzymania wypłaty dotacji, jak również określają formę aktu administracyjnego, w rozstrzygnięciu którego organ może o wstrzymaniu wypłaty dotacji orzec. Do wstrzymania wypłaty dotacji oświatowej danej placówce może dojść tylko w drodze decyzji podjętej w tym zakresie i tylko po bezskutecznym upływie wyznaczonego uprzednio terminu do zaprzestania działań utrudniających lub udaremniających czynności kontrolne, czy przekazania stosownej dokumentacji lub wykonania decyzji bądź wyroków sądu. W sprawie nie zaistniała żadna z powyższych okoliczności, jak również organ nie wydawał decyzji, lecz podjął czynność z zakresu prawa administracyjnego.

Sąd I instancji wskazał, że dotacja na rok budżetowy 2023 na rzecz Przedszkola Niepublicznego "[...]" w [...] została stronie przyznana i otrzymała wypłatę dotacji w części za miesiąc styczeń 2023 r. W momencie przyznania dotacji nie kwestionowano zarówno okoliczności prawidłowości wpisu placówki jak i okoliczności faktycznego wykonywania przez stronę działalności – prowadzenia przedszkola. Strona złożyła informację o faktycznej liczbie uczniów/wychowanków za miesiąc luty 2023 r., wypełniając tym samym obowiązek określony w § 5 uchwały nr XXXVI/510/2017 Rady Miejskiej w Busku Zdroju z 28 grudnia 2017 r.

Sąd podał, że decyzja w przedmiocie wykreślenia palcówki strony z ewidencji oraz związanej z tym likwidacji przedszkola (tj. decyzja Burmistrza z 22 listopada 2023 r. oraz Świętokrzyskiego Kuratora Oświaty z 15 lutego 2023 r.), zostały uchylone przez WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 16 maja 2023 r, wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 236/23. Wyrok ten jest nieprawomocny, jednakże w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Na wynik sprawy nie może mieć wpływu wieloletni spór pomiędzy stronami dotyczący okoliczności wpisu do ewidencji gminnej placówki skarżącej oraz kwestia zmiany adresu placówki. Przedszkole Niepubliczne "[...]" zostało wpisane do rejestru prowadzonego przez Kuratora Oświaty w Kielcach w dniu 1 czerwca 1998 r. i od tej daty ta niepubliczna placówka jest prowadzona i funkcjonuje aż do chwili obecnej. Nie sposób przyjąć, jak chce tego organ, że w/w Przedszkole zostało zlikwidowane.

Sąd podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 236/23, w której zwrócono uwagę (przyjmując brak podstaw do wykreślania z ewidencji prowadzonej przez gminę Busko-Zdrój wpisu Przedszkola Niepublicznego "[...]") że ewentualne wadliwości takiego wpisu, nie dotykające jednak jego istoty, czyli faktu legalnego istnienia w obrocie prawnym placówki oświatowej, która była wpisana w dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej system oświaty do ewidencji prowadzonej przez kuratorów oświaty – nie mogą być przeszkodą do dokonania takiego wpisu, a także jej dalszego istnienia. W szczególności dotyczy to daty rozpoczęcia działalności przez taką placówkę, czy też jej siedziby. Uznawanie takich wadliwości takiego wpisu, za naruszenie prawa w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 4 Prawa oświatowego, nie może mieć miejsca. Powyższe z tego względu, że prowadziłoby to zamiast do poprawienia błędnych, nieścisłych, czy niekompletnych danych dotyczących danej placówki oświatowej, np. w drodze stosownego zgłoszenia zmiany, czy korekty tych błędnych, nieścisłych, czy też niepełnych zapisów - do przewidzianej w art. 169 ust. 2 Prawa oświatowego konsekwencji wykreślenia z ewidencji polegającej na likwidacji takiej placówki. Taka wykładnia art. 169 ust. 1 pkt 4 Prawa oświatowego nie zasługuje na akceptację zwłaszcza w okolicznościach sprawy, w których organy obu instancji przyznawały, że niezrealizowanie przez nie dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej system oświaty, spowodowało obecnie poważne konsekwencje finansowe dla placówki i zagrożenie dla jej dalszego istnienia. W ocenie obu tych organów, konsekwencje ich własnego, niewątpliwego, bo w istocie przyznawanego naruszenia przepisów prawa (nieistotne tu przy tym jest próba przerzucania się odpowiedzialnością za niezrealizowanie przez Kuratora Oświaty w Kielcach i Burmistrza Miasta i Gminy Busko-Zdrój dyspozycji art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej system oświaty, skoro ostatecznie żaden z tych organów nie był w stanie wykazać przekonującym dowodem, w szczególności dokumentem, faktu zrealizowania tych dyspozycji), miałaby ponieść skarżąca prowadząca niepubliczne przedszkole, do którego uczęszcza kilkadziesiąt dzieci, w tym dzieci niepełnosprawne. Taki pogląd narusza wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej.

Zdaniem WSA skoro w sprawie nie zaistniały okoliczności, które upoważniałyby organ do wstrzymania wypłaty dotacji oraz odmowy wypłaty dotacji i nie nastąpiło to we właściwej formie (decyzja administracyjna), czynność odmowy wypłaty dotacji za miesiąc luty 2023 r. należało uznać za bezskuteczną. Stwierdzając bezskuteczność zaskarżonej czynności, Sąd uznał uprawnienie strony do otrzymania dotacji oświatowej za luty 2023 r. Organ jest tym samym zobowiązany do wypłaty części dotacji oświatowej za miesiąc luty 2023 r. dla Przedszkola prowadzonego przez skarżącą

Burmistrza Miasta i Gminy Busko- Zdrój wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł domagając się jego uchylenia w całości i oddalenie skargi oraz zmianę orzeczenia w zakresie kosztów postępowania sądowego poprzez jego uchylenie. Organ zrzekł się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie

1. Przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 168 ust. 1 z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r. poz. 1082 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na stwierdzeniu, że na wynik sprawy nie może mieć wpływu wieloletni spór pomiędzy stronami dotyczący okoliczności wpisu do ewidencji gminnej oraz kwestia zmiany adresu placówki, w sytuacji, gdy podstawą istnienia w obrocie prawnym przedszkola niepublicznego jest posiadanie wpisu do ewidencji szkół i placówek niepublicznych prowadzonej przez Gminę Busko-Zdrój, co oznacza, że organ nie może wypłacić dotacji oświatowej placówce niepublicznej nie posiadającej wpisu do w/w ewidencji,

- art. 5 ustawy z dnia 25 lipca 1998 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty (Dz.U. z 1998 r., Nr 117, poz. 759 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że Burmistrz miał obowiązek wpisania Przedszkola Niepublicznego "[...]" z siedzibą przy ul. Srogiego 1 w Busku-Zdroju w dniu 1 stycznia 1999 r., podczas gdy nie otrzymał on z Kuratorium Oświaty w Kielcach, w tamtym czasie żadnych dokumentów, które stanowiłyby podstawę dokonania wpisu, a nadto placówka w lutym 2023 r. nie funkcjonowała już w tej siedzibie,

- art. 27 Konstytucji i art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) – dalej: "K.p.a." w zw. z art. 169 ust. 2 Prawa oświatowego poprzez ich nie zastosowanie i naruszenie zasady praworządności, która wskazuje, że organ powinien działać na podstawie i w granicach prawa, a zatem w sytuacji kiedy Świętokrzyski Kurator Oświaty w Kielcach utrzymał w mocy decyzję o wykreśleniu placówki z ewidencji, co jest równoznaczne z jej likwidacją, organ miał obowiązek - zgodnie z przepisami prawa - odmowy wypłaty dotacji placówce nie istniejącej.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej

[...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według spisu kosztów przedstawionego przed zamknięciem rozprawy, ewentualnie według norm przepisanych.

[...] pismem z 20 czerwca 2025 r., wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci wyroków NSA z 19 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2043/23 oraz WSA w Kielcach z 16 maja 2023 r, sygn. akt II SA/Ke 236/23.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej określanej skrótem P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane (wyartykułowane) przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic skargi kasacyjnej ani uzupełniać wywodów strony. Z formalizmem skargi kasacyjnej koresponduje wynikający z przepisu art. 175 § 1 P.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, NSA stwierdził, że nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tego powodu nie została przez Sąd uwzględniona.

W skardze kasacyjnej podniesiono jedynie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Przy czym jeden z zarzutów dotyczył błędnej wykładni, zaś pozostałe – wad zastosowania przepisów prawa. Pojęcie błędu wykładni obejmuje te usterki procesu interpretacji prawa, które prowadzą do wadliwego określenia znaczenia istotnych w sprawie sformułowań języka prawnego. Podnosząc tego rodzaju zarzut nie można ograniczyć się do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale należy sprecyzować, na czym to uchybienie polegało. Zabieg ten sprowadza się do wyjaśnienia, w czym skarżący kasacyjnie upatruje wadliwego zrozumienia poszczególnych słów bądź zwrotów składających się na tekst stosowanej przez organ normy prawnej. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd przepisu jest zaś określenie, jak sporny zwrot legislacyjny winien być prawidłowo wykładany.

W świetle powyższych uwag zarzut błędnej wykładni art. 5 ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty nie spełnia wymagań stawianych zarzutom skargi kasacyjnej z dwóch powodów. Brakuje mu koniecznego poziomu dokładności, dlatego że ten – uchylony już – artykuł składał się z dwóch ustępów. W środku odwoławczym nie sprecyzowano, którego z nich zarzut dotyczy. Nie wyjaśniono także tego, na czym polegać miałoby nieprawidłowe zinterpretowanie przepisu, koncentrując się natomiast na okolicznościach faktycznych związanych z przekazywaniem sobie przez organy dokumentacji prowadzonego przez skarżącą przedszkola. Z tych powodów merytoryczna ocena stanowiska organu w zakresie ewentualnego błędu wykładni nie była możliwa, co czyni zarzut ten niezasadnym.

W przedmiocie zarzutów niewłaściwego zastosowania (w wersji niezastosowania), skierowanych wobec przepisów art. 168 ust. 1, art. 169 ust. 2 Prawa oświatowego i art. 27 Konstytucji oraz art. 6 K.p.a. stwierdzić należy, co następuje. Stosowanie prawa jest procesem wieloetapowym, dobrze niegdyś opisanym w teorii prawa przez J. Wróblewskiego (zob. tenże, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972, s. 52 i n.). Poza, wyjętymi przez ustawodawcę przed nawias w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wspomnianą wykładnią przepisów prawa oraz, związanym z czynnościami postępowania, badaniem stanu faktycznego, stosowanie prawa obejmuje ustalenia walidacyjne (stwierdzenie, które przepisy obowiązują), subsumpcję (podciągnięcie faktów sprawy pod adekwatną doń normę prawną, tj. stwierdzenie że fakty te wyczerpują dyspozycję owej normy prawnej) oraz ustalenie konsekwencji prawnych tychże faktów, a więc orzeczenie o konkretnym uprawnieniu bądź obowiązku. Zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego powinien zatem wskazywać na to, która spośród czynności decyzyjnego modelu stosowania prawa dotknięta jest uchybieniem i na czym ono polega. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 168 ust. 1 oraz art. 169 ust. 2 Prawa oświatowego wymagania tego nie spełnia, bowiem w istocie zmierza on do obalenia faktów uznanych przez Sąd pierwszej instancji za udowodnione przez organ i stanowiące podstawę faktyczna rozstrzygnięcia sprawy.

W doktrynie i orzecznictwie ukształtował się jednolity pogląd, że nie ma możliwości skutecznego powoływania się na pierwszą z podstaw kasacyjnych (błędne zastosowanie lub niezastosowanie przepisów materialnoprawnych), jeżeli nie zostaną jednocześnie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z 1 grudnia 2005 r., I FSK 397/05, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Woś, wyd. 6, str. 1053).

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, w tym jej zarzutami sprawia, że Sąd nie może rozpoznać zarzutów sprowadzających się do zakwestionowania ustaleń faktycznych organów i ich oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, jeżeli w skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), ograniczając je wyłącznie do naruszenia prawa materialnego. Próba zwalczania ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu przed Sądem I instancji jedynie za pomocą zarzutów naruszenia prawa materialnego nie może być skuteczna, ponieważ błędne, niepełne ustalenia stanu faktycznego sprawy mogą być przypisane jedynie uchybieniom procesowym postępowania, w którym te ustalenia są dokonywane. Brak w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania sprawia zatem, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany ustaleniami faktycznymi i ich oceną dokonaną w postępowaniu przed Sądem I instancji.

Niezależnie od tego wypada zaakcentować, że ani czynność wypłaty dotacji, ani akt odmowy jej wypłaty nie polegają na stosowaniu prawa, lecz na wykonywaniu bezpośrednio działającej normy prawnej (zob. W. Dawidowicz, Polskie prawo administracyjne, Warszawa 1972, s. 13; J. Wróblewski, Skuteczność prawa i problemy jej badania, "Studia Prawnicze" 1980/1–2, s. 9). W ramach tych form prawnych działania administracji wspomniane fazy stosowania prawa nie występują. Kwestionowanie zatem posługiwania się przez organ przepisami prawa materialnego ogranicza się siłą rzeczy do ustaleń walidacyjnych oraz przyjętego rezultatu wykładni. Zagadnienia te jednak nie zostały w skardze kasacyjnej poruszone w sposób pozwalający na ich merytoryczne rozważenie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 K.p.a. zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji nie przypisał organowi uchybienia tego przepisu. Sprawa wypłaty dotacji oświatowej nie jest zresztą – jak już zasygnalizowano – załatwiana w trybie administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego, a zatem stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie wchodzi w grę. Z tych powodów zarzut ten jest nieuzasadniony.

Wreszcie zarzut naruszenia art. 27 Konstytucji należało uznać za niezasadny. Bowiem przepis ten stanowi o języku polskim jako urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej oraz o poszanowaniu praw mniejszości narodowych. Trudno znaleźć związek tej materii konstytucyjnej z przedmiotem sądowej kontroli administracji w tej sprawie.

Już tylko końcowo dostrzec należy, że kwestia wykreślenia z ewidencji i likwidacji przedszkola została prawomocnie rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 19 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 2043/23 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 16 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Ke 236/23, uchylającego decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w Busku-Zdroju z 22 listopada 2023 r. i Świętokrzyskiego Kuratora Oświaty z 15 lutego 2023 r. W motywach tego wyroku, którym z mocy art. 170 P.p.s.a., skład rozpoznający niniejszą sprawę jest związany, stwierdzono, że "skoro do dnia 1 września 2021 r. Burmistrz Miasta i Gminy Busko-Zdrój nie dokonał wpisu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o systemie oświaty, to wpis z tej daty (tj. z dnia 1 września 2021 r.) powinien być poprawiony co do daty rozpoczęcia działalności tego przedszkola. Skutek w postaci wykreślenia na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 4 Prawa oświatowego wpisu z dnia 1 września 2021 r. i nie zastąpienia go niejako automatycznie (z urzędu) wpisem na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę o systemie oświaty doprowadził w istocie do likwidacji placówki oświatowej, ponieważ bez jakiegokolwiek wpisu żadna taka placówka nie może funkcjonować. Tym samym skoro już został dokonany nawet wadliwy wpis, to w okolicznościach tej sprawy ukształtowanych w znacznym stopniu z powodu nieprzestrzegania prawa przez organy administracji publicznej należało wpis z dnia 1 września 2021 r. poprawić, a nie wykreślać placówkę oświatową."

Podsumowując w ocenie NSA legalnie działająca placówka oświatowa, której osoba prowadząca starała się dochować obowiązującym przepisom i zgłosiła zmiany w już dokonanym wpisie do ewidencji w 1998 r. doprowadziło do w sytuacji, w której placówce tej na skutek wykreślenia jedynego wpisu w gminnej ewidencji wstrzymano przekazywania należnej jej dotacji. Działanie organów administracji świadczyło o naruszeniu zasady zaufania do organów stosujących prawo oraz zasady demokratycznego państwa prawnego.

W związku z powyższym na gruncie tej sprawy zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, że czynność odmowy wypłaty dotacji oświatowej za miesiąc luty 2023 r. dla prowadzonego przez stronę Przedszkola została podjęta z naruszeniem art. 34 ust 1 w zw. z art. 17 ust 3 u.f.z.o.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek dowodowy skarżącej, dlatego że orzeczenie sądowe nie należy do katalogu dowodów z dokumentu, o których mowa w art. 106 § 3 P.p.s.a. Prawomocny wyrok sądu administracyjnego natomiast – jak już wyjaśniono – wiąże inne składy na podstawie art. 170 P.p.s.a. i w tej sprawie unormowanie to znalazło praktyczne zastosowanie.

Złożony przez pełnomocnika skarżącej wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według złożonego zestawienia kosztów został uwzględniony w części. Po pierwsze dlatego, że wynikająca z art. 205 § 2 P.p.s.a. zasada niezbędności kosztów zasądzanych w postępowaniu sądowoadministracyjnym nakazuje obciążanie strony przegrywającej proces wyłącznie kosztami rzeczywiście i celowo poniesionymi w celu obrony praw tej strony, która proces wygrała. Do tych niezbędnych kosztów należą koszty dojazdu do Sądu Po drugie, wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej, przedmiotem sporu w niniejszej sprawie nie była należność pieniężna, lecz prawo do dotacji oświatowej, w której to sprawie pobierany jest – zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535) – wpis stały w wysokości 200 złotych. W konsekwencji wynagrodzenie pełnomocnika w tej sprawie zostało obliczone na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r., poz. 215), uwzględniając stawiennictwo pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). NSA uwzględnił, że pełnomocnik organu, który występował przed Sądem pierwszej instancji, wziął udział w rozprawie.