Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung (spr.) Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant ref. staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] Prezydent W., działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, orzekł o uznaniu J. D. z dniem [...] grudnia 2010 r. za osobę bezrobotną.

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Prezydent W., działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 oraz ust. 4 c, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 kpa, orzekł o utracie przez J. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2011 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że J. D. nie stawiła się w Urzędzie Pracy W. w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jednocześnie organ wyjaśnił, że uzyskanie statusu osoby bezrobotnej maże nastąpić w wyniku ponownej rejestracji po upływie co najmniej 120 dni licząc od dnia niestawiennictwa w Urzędzie Pracy W., przy spełnieniu warunków do jego nabycia zawartych w ustawie.

Od powyższej decyzji J. D. złożyła odwołanie do Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie i przywrócenie jej statusu osoby bezrobotnej. Wskazała, iż przyczyną niestawiennictwa było nieporozumienie, bowiem usłyszała inną datę wizyty, dlatego doszło do takiej sytuacji, że stawiła się w Urzędzie w zupełnie innym terminie.

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a i pkt 4 w związku z art. 104 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że skarżącej znany był obowiązek wynikający z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Pouczenie o obowiązku zgłaszania się do Urzędu w wyznaczonych terminach, o obowiązku powiadomienia Urzędu Pracy w terminie 7 dni od dnia niestawienia się w Urzędzie Pracy o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, znajduje się na druku "Informacja dla osób zgłaszających się w celu rejestracji jako osoba bezrobotna", z którym zapoznanie się J. D. potwierdziła własnoręcznym podpisem złożonym w dniu [...] grudnia 2010 r.

Natomiast złe zrozumienie terminu obowiązkowego stawiennictwa w Urzędzie Pracy, na które powołuje się skarżąca, nie jest wystarczającym usprawiedliwieniem nieobecności J. D. w dniu wyznaczonej wizyty, a podpis skarżącej na Karcie Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej przy tej dacie świadczy, iż została o nim poinformowana prawidłowo. Organ zaznaczył również, że sposób odnotowywania, bądź utrwalania terminów stawiennictwa jest indywidualną sprawą każdego bezrobotnego.

Organ podkreślił, iż dla zachowania statusu osoby bezrobotnej konieczne jest powiadomienie urzędu pracy w terminie 7 dni od dnia niestawiennictwa o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. J. D. nie dopełniła przedmiotowego obowiązku, podając przyczyny swojej nieobecności na wyznaczonej wizycie w dniu [...] lutego 2011 r. dopiero w odwołaniu z dnia [...] lutego 2011 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję J. D. podniosła swoją bardzo trudną sytuację materialną i osobistą, trudności w znalezieniu zatrudnienia. Wskazała, iż nie stawiła się w dniu [...] lutego 2011 r. w Urzędzie Pracy bowiem była pewna, że jest to inny termin tj. [...] luty 2011 r. Nie potrafi wyjaśnić jak doszło do tej sytuacji, natomiast wskazuje, iż mógł na to wpłynąć stras pod którym się znajduje z uwagi na brak dachu nad głową dla niej i jej dziecka oraz trudności finansowe.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy.

W świetle art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy.

Przepis art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w sposób jednoznaczny wskazuje, że osoba bezrobotna ma obowiązek stawienia się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Ustawodawca, wprowadzając uprawnienia, jakie posiada osoba bezrobotna, nałożył na nią także określone obowiązki, których niedochowanie skutkuje utratą statusu bezrobotnego. Tak więc osoba, która nic stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, traci status bezrobotnego na okres 3 miesięcy, licząc od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy, co w takim przypadku musi prowadzić do wydania decyzji o pozbawieniu jej statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy.

Prawodawca wyraźnie precyzuje, że niestawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie ma być usprawiedliwione w okresie do 7 dni, licząc od dnia. w którym bezrobotny miał się stawić w urzędzie. Jeśli zatem w terminie 7 dni bezrobotny nie zawiadomi powiatowego urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa w wyznaczonym dniu, organ zatrudnienia podejmuje decyzję o utracie statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie ma charakteru uznaniowego, jest to bowiem decyzja związana (o czym świadczy sformułowanie "starosta pozbawia statusu bezrobotnego"), której wydanie determinowane jest jedynie faktem niepowiadomienia ww. terminie powiatowego urzędu pracy o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa bezrobotnego w wyznaczonym dniu.

W rozpoznawanej sprawie J. D. przyznaje, że o terminie wizyty w Urzędzie Pracy W. w dniu [...] lutego 2011 r. była poinformowana. Wiedziała o konsekwencjach jakie spowoduje niestawiennictwo w Urzędzie w wyznaczonym dniu, jeśli w terminie 7 dni nie usprawiedliwi przed organem zatrudnienia swojej absencji. Świadczy o tym "Informacja dla osób zgłaszających się do rejestracji", pod którą widnieje podpis skarżącej złożony w dniu [...] stycznia 2011 r. Mino tego zainteresowana nie zawiadomiła organu zatrudnienia o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa w wyznaczonym dniu. Toteż w dniu [...] lutego 2011 r. zaistniała przesłanka do wydania decyzji orzekającej o utracie przez J. D. statusu bezrobotnej na okres 120 dni. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, na którą powołuj się skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji twierdząc, iż źle zrozumiała termin obowiązkowego stawiennictwa w Urzędzie Pracy. Jak wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych karty wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej Urzędu Pracy W., skarżąca stawiła się w dniu [...] stycznia 2011 r. usprawiedliwiając swoje niestawiennictwo na wizycie w dniu [...] stycznia i została poinformowana o nowym terminie wizyty w dniu [...] lutego 2011 r., a podpis skarżącej złożony na tej karcie świadczy, iż o terminie wizyty została poinformowana prawidłowo. Należy zgodzić się z organem, że sposób odnotowywania, bądź utrwalania terminów stawiennictwa jest indywidualną sprawą każdego bezrobotnego, bowiem organ otrzymując od strony potwierdzenie zapoznania się z treścią dokumentu, przez złożenie na nim własnoręcznego podpisu, nie jest zobowiązany do podejmowania dodatkowych działań zmierzających do potwierdzenia, że strona rzeczywiście zapoznała się z jego treścią. Zdaniem Sądu należy przyjąć, iż złożenie podpisu na karcie wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej, na której podany był termin stawiennictwa w Urzędzie, jest tożsame z tym, że strona przyjmuje do wiadomości ten termin i jest świadoma jego treści. Organ natomiast ma prawo pozostawać w przekonaniu i zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę.

W takim stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.