Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 14 lipca 2020 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 325/19 w sprawie ze skargi B.K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 25 czerwca 2019 r., VII SA/Wa 325/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę B. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z [...] grudnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (PINB) przeprowadził w dniu 10 marca 2015 r. oględziny na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...], w trakcie których stwierdzono, że M. K. (inwestor) dokonał rozbudowy istniejącego uprzednio budynku gospodarczego o wymiarach 5,00 m x 4,50 m do wymiarów 15,50 m x 5,20 m i wysokości 6,00 m, z przystosowaniem całości na cele mieszkalne. Budynek jest obiektem dwukondygnacyjnym z dachem jednospadowym, usytuowanym przy granicy z działką o nr ew. [...]. Organ powiatowy ustalił, że pierwotny budynek gospodarczy został wybudowany ok. 1985 r., a do jego rozbudowy przystąpiono w 2010 r. Inwestor wykonał roboty budowlane bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Powyższe ustalenia stały się podstawą do zawiadomienia stron o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny.

Dalej w wyroku wskazano, że PINB postanowieniem wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na M. K. obowiązek przedstawienia na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dokumentacji celem ewentualnej legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej, tj.:

- zaświadczenia Burmistrza Miasta [...] o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działkami inwestycyjnymi na cele budowlane.

Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że w związku z nieprzedłożeniem ww. dokumentów, PINB decyzją z [...] lutego 2016 r. nakazał M. K. rozbiórkę rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce.

Inwestor odwołał się od powyższej decyzji, a w trakcie postępowania odwoławczego przedłożył 4 egzemplarze projektu budowlanego rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny, wniosek skierowany do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (DRZGW) o zwolnienie od zakazów obowiązujących na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, oświadczenie B. i M. K. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zaświadczenie Urzędu Miejskiego w [...] o zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru [...], uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] czerwca 2012 r. oraz wypis i wyrys z miejscowego planu.

Z wyroku wynika dalej, że MWINB decyzją z [...] czerwca 2016 r. uchylił w/w decyzję nakazową PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Z dalszych ustaleń sądu pierwszej instancji wynika, że prowadząc ponownie postępowanie PINB nałożył na M. K. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w sporządzonym projekcie budowlanym poprzez przedstawienie rozstrzygnięcia DRZGW w przedmiocie zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Inwestor przedłożył decyzję DRZGW z [...] sierpnia 2016 r., orzekającą o zwolnieniu od zakazu wykonywania robót i czynności na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oraz określającą warunki niezbędne dla ochrony przed powodzią. Dodatkowo PINB nałożył na M. K. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w sporządzonym projekcie budowlanym rozbudowy i adaptacji przedmiotowego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny poprzez dostosowanie dokumentacji budowlanej do wymogów wynikających z ww. decyzji z [...] sierpnia 2016 r. w zakresie rzędnej posadowienia posadzki parteru budynku, a Inwestor przedłożył poprawioną dokumentację.

PINB postanowieniem Nr [...] z [...] listopada 2016 r. ustalił opłatę legalizacyjną w wysokości 50 000 zł z tytułu samowolnej rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...]. W wyniku postępowania zażaleniowego MWINB postanowieniem Nr [...] z [...] grudnia 2016 r. utrzymał w mocy w/w postanowienie organu powiatowego.

Z wyroku sądu wojewódzkiego wynika ponadto, że wobec wniosku M. K. o umorzenie opłaty legalizacyjnej PINB zawiesił prowadzone postępowanie do czasu rozpatrzenia przez Wojewodę [...] powyższego wniosku. Z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2017 r. odmówił umorzenia w całości opłaty legalizacyjnej, a decyzją Nr [...] z [...] listopada 2017 r. odmówił umorzenia w części należności głównej i jednocześnie rozłożył na raty płatność opłaty legalizacyjnej nałożonej na M. K. Minister Finansów decyzją z [...] lutego 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Nr [...].

W wyroku przytoczono dalej, że Wojewoda pismem z 30 lipca 2018 r., poinformował organ powiatowy, że M. K. nie uregulował żadnej raty opłaty legalizacyjnej, wobec powyższego PINB postanowieniem z [...] października 2018 r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne i decyzją Nr [...] z [...] października 2018 r., działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3 ustawy z lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, uPb) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, K.p.a.), nakazał M. K. rozbiórkę rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny usytuowanego na działkach o nr ew. [...] i [...] położonych przy ul. [...] w [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. K., wnosząc o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia przez WSA w Warszawie skargi na decyzję Ministra Finansów w przedmiocie odmowy umorzenia w części należności głównej i rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej.

MWINB powołaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję nakazową wydaną w I instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) w zw. z art. 83 ust. 2 uPb. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro inwestor nie spełnił wszystkich warunków pozwalających na legalizację przedmiotowej samowoli budowlanej, tj. nie uiścił wyznaczonej opłaty legalizacyjnej, zasadnym jest nałożenie na niego nakazu rozbiórki.

Zdaniem MWINB brak było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie, bowiem rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi M. K. na decyzję Ministra Finansów w przedmiocie odmowy umorzenia w części należności głównej i rozłożenie opłaty legalizacyjnej na raty nie stanowi podstawy do zawieszenia postępowania odwoławczego w tej sprawie.

Z tą decyzją MWINB nie zgodzili się skarżący B. K. i M. K., wnosząc skargę do WSA w Warszawie. Skarżący przywołali okoliczności nabycia budynku gospodarczego, nadto wywodzili, że w odwołaniu od decyzji organu powiatowego wnioskowano o jej uchylenie ze względu na to, ażeby obiekt został doprowadzony do stanu pierwotnego, a nie orzekano w przedmiocie rozbiórki całego budynku. W ocenie skarżących MWINB nie ustosunkował się do tej prośby.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę MWINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wnosił o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.

W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że skoro, jak słusznie wyjaśnił to MWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w dniu orzekania przez PINB decyzją nakazującą M. K. rozbiórkę rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, skarżący nie wpłacił żadnej z rat opłaty legalizacyjnej, ustalonej ostateczną decyzją właściwego organu, to tym samym inwestor nie spełnił wymagań, określonych w art. 49 ust. 1 i 3 uPb.

Zdaniem tegoż sądu w tej sytuacji organ nadzoru budowlanego nie mógł wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, ale – zgodnie z art. 49 ust. 3 uPb – wobec nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej ustalonej ostatecznym w toku postepowania administracyjnego postanowieniem PINB oraz ostateczną decyzją Wojewody [...] o rozłożeniu na raty – zobowiązany był prawnie wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 uPb, a więc nakazać rozbiórkę dokonanej rozbudowy obiektu budowlanego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł M. K. (skarga kasacyjna B. K. została odrzucona postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 13 listopada 2019 r.), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

1) w oparciu o art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 7 uPb polegającą na ustaleniu, że w okolicznościach sprawy istniały podstawy do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę rozbudowanego budynku gospodarczego i przystosowania go na cele mieszkaniowe, pomimo, że nie upłynął jeszcze okres ustalony decyzją ratalną do zapłaty opłaty legalizacyjnej w oznaczonych ratach, oraz brak uiszczenia przez skarżących opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł był uzasadniony szczególnymi okolicznościami, tj. ciężką chorobę skarżącego, niskimi dochodami skarżących oraz konieczności zamieszkiwania dużej rodziny w przedmiotowym budynku;

2) w oparciu o art. 174 pkt 2 Ppsa, naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 151 Ppsa, poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa w zw. z art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 7 uPb polegające na jego niezastosowaniu w sytuacji, gdy nastąpiło ww. naruszenie prawa materialnego, które winno skutkować uchyleniem decyzji organu w całości,

c) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, poprzez niepełne rozpoznanie sprawy, a w konsekwencji sporządzenie uzasadnienia niespełniającego rygorów Ppsa, tj. niewyjaśniających dostatecznie podstaw prawnych i faktycznych dokonanego rozstrzygnięcia oraz pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności, zwłaszcza zawartych w zgromadzonym materiale dowodowym, który wskazywał na szczególną sytuację skarżących, tj. ciężką chorobę M. K., niskie dochody oraz konieczność zamieszkiwania dużej rodziny skarżących w przedmiotowym budynku oraz podniesionych w zarzutach skarżących skonkretyzowanych w skardze do WSA, w szczególności dotyczących braku uiszczenia przez skarżących opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł uzasadnionej szczególnymi okolicznościami, tj. ciężką chorobę skarżącego M. K., niskimi dochodami skarżących oraz konieczności zamieszkiwania dużej rodziny w przedmiotowym budynku.

Mając powyższe na uwadze strona skarżąca kasacyjnie wnosi o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku;

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów procesu za I i II instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;

Ponadto w skardze kasacyjnej zawarto oświadczenie, że wnoszący ją zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Strona skarżąca kasacyjnie wpierw zrekapitulowała przebieg postępowania w sprawie eksponując zapadłe rozstrzygnięcia, wskazując iż uznaje wyrok WSA w Warszawie za "niewłaściwy". Podkreślono, że inwestor poprzez rozbudowę budynku gospodarczego nie naruszał interesu publicznego, uzupełnił wszelkie formalności, a ograniczone dochody nie pozwoliły mu na uregulowanie nałożonej opłaty legalizacyjnej. Wyrok nie zawierać ma stanowiska w zakresie podniesionych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, nie uwzględniono przy ustalaniu wysokości opłaty legalizacyjnej brzmienia art. 49c ust. 2 uPb.

W skardze kasacyjnej powołano się także na argumenty natury słusznościowej, tj. chorobę inwestora, trudną sytuację rodziny. W konkluzji przyznano, że zastosowanie nakazu rozbiórki jest de facto zgodne z literalnym brzmieniem art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 7 uPb, ale narusza interes stron skarżących. Sąd pierwszej instancji oraz organ nie dokonali analizy stanu faktycznego w sposób wszechstronny i obiektywny, czym naruszono przepisy art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie zażądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, przeprowadzenia rozprawy.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów kasacyjnych.

A. Po pierwsze, nie jest trafny zarzut naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 Ppsa. W myśl pierwszego z tych przepisów sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. To ostatnie zastrzeżenie dotyczy skarg na pisemne interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, przeto nie miało znaczenia w sprawie. Oddalając skargę na decyzję wydaną w sprawie dotyczącej nakazu rozbiórki samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego i jego adaptacji na budynek mieszkalny WSA w Warszawie nie uchybił powyższemu przepisowi. Upatrywanie przez skarżącego kasacyjnie, że nie biorąc pod uwagę argumentacji natury słusznościowej, a dotyczącej ustalania wysokości opłaty legalizacyjnej i braku możliwości jej uiszczenia przez inwestora wskutek ograniczeń natury ekonomicznej, doszło do naruszenia art. 134 § 1 Ppsa, nie jest trafne. Słusznie sąd pierwszej instancji wskazał w motywach swego wyroku, że kwestia ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej, jej rozłożenia na raty i odmowy umorzenia należności głównej wraz z odsetkami, była przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć właściwych organów. W zaskarżonym wyroku ujawniono ponadto, że wyrokiem WSA w Warszawie z 20 grudnia 2018 r., VII SA/Wa 867/18, który jest prawomocny, oddalono skargę M. K. na decyzję Ministra Finansów w przedmiocie odmowy umorzenia w części należności głównej i rozłożenia opłaty legalizacyjnej na raty. W tych okolicznościach podnoszenie przez skarżącego kasacyjnie kwestii odnoszących się do trafności rozstrzygnięć związanych z ustaleniem samej wysokości opłaty legalizacyjnej czy też rozstrzygnięć w przedmiocie ulgi dotyczącej jej uiszczenia, nie mogło mieć znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji objętej kontrolą WSA w Warszawie w wyroku VII SA/Wa 325/19.

B. Z powyższych względów chybiony jest także zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Zgodnie z cyt. przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Warto przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, (ONSAiwsa 2010, Nr 3, poz. 39) podkreślono, że podstawa prawna rozstrzygnięcia (wyroku) obejmuje wskazanie zastosowanych przepisów prawnych oraz wyjaśnienie przyjętego przez sąd sposobu ich wykładni i zastosowania. Znaczenie procesowe tego elementu uzasadnienia uwidacznia się w tym, że ma on dać rękojmię, iż sąd dołożył należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia; ma umożliwić sądowi wyższej instancji ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd niższej instancji, są trafne; ma w razie wątpliwości umożliwić ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej i innych skutków prawnych wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie przesłanki ustawowe określone w art. 141 § 4 Ppsa Jego treść odzwierciedla przyjętą przez sąd pierwszej instancji argumentację prawną. Rozważania prawne umożliwiają poznanie sposobu rozumowania sądu a quo. Uzasadnienie to poddaje się również kontroli instancyjnej. Sąd wnikliwie i rzetelnie odniósł się do stanu faktycznego i prawnego sprawy. Raz jeszcze wypadnie stwierdzić, że sąd w wyroku VII SA/Wa 325/19 nie mógł roztrząsać tych kwestii, które były związane z ustaleniem samej wysokości opłaty legalizacyjnej czy też udzieleniem ulgi w jej uiszczeniu. Te kwestie ponadto były już przedmiotem uwagi WSA w Warszawie w wyroku VII SA/Wa 867/18.

Nie jest ponadto trafny zarzut jakoby sąd pierwszej instancji miał nie ustosunkować się do zarzutu skargi w zakresie naruszenia art. 49b ust. 1 uPb. W rzeczywistości skarga M. K. takiego zarzutu nie zawierała.

C. Po drugie, zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 151 Ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa tylko wówczas okazałyby się skuteczne, gdyby usprawiedliwiony okazałaby się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 7 uPb. Przywołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa mają naturę wynikową, określając formę orzekania przez sąd administracyjny, który odpowiednio – oddala skargę w całości lub w części, gdy uzna ją za nieuzasadnioną – albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

D. Po trzecie, nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 7 uPb. Z pierwszego z tych przepisów wynika, że organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, zaś art. 49b ust. 7 uPb określa, że "W przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1, z zastrzeżeniem art. 49c ust. 2". To ostatnie zastrzeżenie odnosi się do kwestii złożenia wniosku w przedmiocie ulgi odnośnie uiszczenia opłaty legalizacyjnej.

Wypadnie zwrócić uwagę, co zdaje się całkowicie umknęło z pola widzenia autora skargi kasacyjnej, że decyzja o nakazie rozbiórki opierała się na art. 48 ust. 1 uPb. Sąd pierwszej instancji nie dokonywał przeto wykładni art. 49b ust. 1 i ust. 7 uPb, skoro te przepisy nie miały w sprawie zastosowania. Z uważniejszej lektury motywów zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, że przedmiotem analizy sądu wojewódzkiego były odpowiednie przepisy art. 48 i 49 uPb (por. 9-11 skarżonego wyroku). W tych okolicznościach zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przywołanych w podstawach kasacyjnych przepisów prawa materialnego – art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 7 uPb, jest chybiony.

E. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.