Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 19 maja 2017 r. S. T. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy.

W myśl przepisu art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym.

Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz przedłożonych dokumentów źródłowych (odpisów: decyzji GOPS z dnia 21 kwietnia 2016 r. i 9 września 2016 r., postanowienia komornika sądowego z dnia 29 listopada 2016 r. oraz zaświadczenia z powiatowego urzędu pracy z dnia 19 maja 2017 r.) wynika, że wnioskodawczyni od dnia 15 lipca 2015 r. jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, ma na utrzymaniu troje małoletnich dzieci, na które otrzymuje świadczenia wychowawcze w łącznej kwocie 1500 zł miesięcznie, zasiłki rodzinne wraz z dodatkiem z tytułu wychowywania dziecka w rodzinie wielodzietnej w łącznej wysokości 467 zł miesięcznie oraz alimenty od ojca dzieci w kwocie 1.050 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni nie jest właścicielką nieruchomości, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych, innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, prowadzone względem niej przez komornika sądowego postępowanie egzekucyjne zostało umorzone wobec bezskuteczności egzekucji postanowieniem z dnia 29 listopada 2016 r. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawczyni nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani rzecznikiem patentowym.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość dochodów, którymi dysponuje wnioskodawczyni (3.017 zł), przeznaczonych na potrzeby czteroosobowej rodziny, oraz brak jakichkolwiek oszczędności, uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia w niniejszej sprawie kosztów zastępstwa procesowego z wyboru bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.