I SA/Łd 1494/08 - Wyrok

Data orzeczenia	2009-04-17	
Data wpływu	2008-12-18	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Bogdan Lubiński
Bogusław Klimowicz /przewodniczący/
Joanna Grzegorczyk-Drozda /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania	
Sygn. powiązane	II FSK 1410/09	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji określającej stratę za rok 2000 i określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 oddala skargę.	
Uzasadnienie
I SA/Łd 1494/08

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]roku, Nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś określił M. U. stratę z działalności gospodarczej za 2000 rok w wysokości 117.948,15 zł.

Z akt administracyjnych wynika, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w firmie "A" s.c., w której skarżący posiadał udziały w zyskach i stratach spółki w wysokości 96% oraz w firmie "B", której M. U. był jedynym właścicielem ustalono, co następuje:

- w firmie "A" s.c.:

A - zaniżono przychód o wartość nieodpłatnych świadczeń z tytułu oddania w nieodpłatne użytkowanie samochodu Volkswagen Transporter BUS w wysokości 3.000 zł,

B – zawyżono koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 1.247,63 zł poprzez zaliczenie w ciężar kosztów uzyskania przychodów opłaty za telefon, za grudzień 1999 roku oraz zaliczenie w ciężar tych kosztów kwoty 401,63 zł, dotyczącej zakupu paliwa,

C – zaniżono koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 6.090,50 zł,

- w firmie "B":

A - zaniżono przychód z tytułu sprzedaży niefakturowanej wyrobów własnych o kwotę 203.459,72 zł oraz o kwotę 101.337 zł z tytułu sprzedaży nieruchomości w S. G.

B – zawyżono koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 53.415,18 zł, poprzez zaliczenie w ciężar kosztów uzyskania przychodów roku 2000 wydatków w kwocie 1.556 zł, dotyczącego roku 1998, o kwotę 4.831,31 zł na zakup paliwa, o kwotę 1.925 zł poprzez zaliczenie w ciężar kosztów uzyskania przychodów faktury dotyczącej tłumaczenia przysięgłego oraz o kwotę 47.027,87 zł dotyczącej rat leasingu samochodu ciężarowego Volkswagen Golf,

C – zaniżono koszty uzyskania przychodów: o kwotę 783,80 zł oraz o kwotę 4.076 zł.

W czasie postępowania podatkowego, na podstawie złożonych przez skarżącego wyjaśnień stwierdzono, że firma nie dokonała sprzedaży fakturowanej. Przyjęto, że różnice ilościowe wyrobów winny być wykazane w spisach remanentowych, wobec czego, skorygowano wartości remanentów:

- na dzień 31.12.1999 roku remanent wynosi 294.216,08 zł,

- na dzień 21.12.2000 remanent wynosi 99.242,93 zł.

Od powyższej decyzji skarżący nie wniósł odwołania.

W dniu 20 stycznia 2003 roku Urząd Kontroli Skarbowej w Ł. wszczął kontrolę podatkową w firmie "B" w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania i wpłacania podatku od towarów i usług w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 oraz kontrolę zgodności z prawem przywozu towarów dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze lub mających inne przeznaczenie celne za 2000 roku.

W wyniku powyższej kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł – Ś postanowieniem z dnia [...]roku, w trybie art. 240 § 1 oraz art. 243 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 – dalej powoływanej jako o.p.), wznowił postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 roku, zakończone decyzją ostateczną w sprawie określenia straty z działalności gospodarczej w kwocie 117.948,15 zł, bowiem wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi podatkowemu I instancji.

W konsekwencji decyzją z dnia [...] roku Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł-Ś uchylił decyzję Urzędu Skarbowego Ł Ś z dnia [...]roku określającą stratę z działalności gospodarczej za rok 2000 w kwocie 117.948,15 zł i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w kwocie 76.767,40 zł.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...]roku Nr [...]uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł- Ś z dnia [...]roku uchylającą decyzję Urzędu Skarbowego Ł Ś z dnia [...]roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...]roku uchylił decyzję z dnia [...] roku określającą stratę z działalności gospodarczej za rok 2000 w kwocie 117.948,15 zł i określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w kwocie 76.767,40 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż w chwili wydawania decyzji określającej stratę z działalności gospodarczej za rok 2000 nie posiadał informacji o okolicznościach, które zostały wskazane w ustaleniach UKS w Ł., a dotyczących braku rejestracji podmiotu "C" co. Ltd (kontrahenta Firm "B" i A) z siedzibą w Malezji. Okoliczności te stanowiły przesłanki do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, w celu ustalenia dokładnego stanu faktycznego Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł - Ś, pismami z dnia 2 czerwca 2006 roku i dnia 30 listopada 2007 roku wystąpił do Ministra Finansów, Biura Wymiany Informacji Podatkowych w K. z zapytaniem dotyczącym podmiotu zagranicznego "C" co. Ltd z siedzibą w Malezji z wnioskiem o potwierdzenie istnienia i działania w/w podmiotu w Malezji w roku 2000 oraz potwierdzenia posiadania przez ten podmiot uprawnień do świadczenia usług w zakresie promocji i poszukiwania rynku zbytu w ramach prowadzonej działalności. Jednocześnie zwrócono się z wnioskiem o potwierdzenie działalności pełnomocnika w/w. spółki - Pana M. E.

Z informacji uzyskanych na skutek powyższych pism ustalono, że wskazany podmiot z siedzibą w Malezji jest zarejestrowanym podatnikiem podatku dochodowego. Zgłoszenie zostało zarejestrowane w dniu 18 maja 2003 roku, ale od 8 września 2003 pozostawało, jako nieczynne, czyli nie obowiązywało. W okresie tym nie przedłożono żadnego formularza zeznania podatkowego i w związku z tym nie można było potwierdzić rodzaju działalności tego podmiotu. Ustalono nadto, że administracja podatkowa w Malezji nie posiada żadnych informacji dotyczących pełnomocnika tej spółki – M. E. Ustalono także bezspornie, ze kontrahent z Malezji dokonał rejestracji w podatku dochodowym w roku 2001 roku, natomiast rachunki dla firm "B" I "A" wystawione zostały w roku 2000, czy w dacie wcześniejszej, niż data rejestracji podmiotu z Malezji. A zatem, kwot wykazanych w spornych rachunkach nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów w roku 2000.

Odnośnie zaś wydatków poniesionych przez firmę "B" na zakup okien PCV w miesiącach kwiecień, lipiec i sierpień 200 roku od spółki z o.o. "D" w Ż. w kwocie 163.800 zł organ I instancji uznał ustalenia UKS w Ł., jako dowód w postępowaniu podatkowym w trybie art. 181 o.p.

Potwierdzenia prawidłowości transakcji zakupu okien PCV nie udało się dokonać w oparciu o dokumentację spółki "D", gdyż spółka ta zmieniła adres bez dokonania stosownej aktualizacji we właściwym urzędzie skarbowym. Z uzyskanych od Izby celnej dowodów SAD dokumentujących import spółki "D" w latach 1999 - 2000 wynika, że importowane były tylko okna aluminiowe i metalowe, nie potwierdzono natomiast importu okien z PCV. Stwierdzono, iż okna z PCV były używane i złej jakości, natomiast wartości wykazane w dowodach odpowiadają kwotom stosowanym do wyrobów fabrycznie nowych. Należności miały być regulowane w gotówce, bez zastosowania upustów z ponoszeniem dodatkowych kosztów własnego transportu.

W związku z powyższym organy podatkowe uznały, iż kwota 163.800 zł z tytułu zakupu okien nie stanowi kosztów uzyskania przychodu, w świetle art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i zarzucając jej naruszenie art. 121, art. 122, art. 180 oraz 188 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem M. U. w świetle art. 70 § 1 i art. 70a o.p. Nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego za 2000 rok.

W wyniku analizy całości zgromadzonych materiałów w sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...]roku utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.- Ś. z dnia [...]roku, uchylającą decyzję Urzędu Skarbowego Ł. – Ś. z dnia [...]roku, określającą stratę z działalności gospodarczej za rok 2000 w kwocie 117.948,15 zł i określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok w kwocie 76.767,40 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Postępowanie prowadzone było, zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z treścią art. 120, 121, 122 oraz 180 i 187 o.p., w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W jego toku podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, a jako dowód dopuszczono, wszystko to, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem.

Organ stwierdził także bezzasadność zarzutu naruszenia art. 70 § 1 i art. 70a ustawy Ordynacja podatkowa, ponieważ, zgodnie z art. 70 § 1 zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Na tej podstawie zobowiązanie M. U. uległoby przedawnieniu w dniu 21 grudnia 2006 roku, jednak bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony.

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego został przerwany z chwilą zajęcia jego kont bankowych w dniu 28 listopada 2005 roku oraz przez zajęcie udziałów skarżącego w spółce z o.o. E w dniu 30 listopada 2005 roku, na podstawie tytułu wykonawczego. Zawiadomienie o zajęciu kont i udziałów odebrano w dniu 13 grudnia 2005 roku.

Organ podniósł również, iż w świetle art. 70 § 8 o.p. nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu.

W dniu 30 listopada 2005 roku do Sądu Rejonowego w P. T. złożono wniosek o wpis hipoteki przymusowej, celem zabezpieczenia dochodzenia należności na nieruchomości zobowiązanego. Sąd odebrał wniosek w dniu 8 grudnia 2005 roku. Wpis do hipoteki nastąpił w dniu 11 kwietnia 2006 roku, o czym organ podatkowy został poinformowany w dniu 26 kwietnia 2006 roku. W związku z tym powyższe zobowiązanie może być egzekwowane do dnia 29 listopada 2010 roku z całości majątku skarżącego, a następnie tylko z przedmiotu hipoteki.

Pismem z 26 sierpnia 2008 roku, wykorzystując siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego skarżący stwierdził, iż nie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 o.p., bowiem zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego oraz o zajęciu udziałów strony w spółce z o.o. zostało doręczone osobie do tego nieuprawnionej – pełnomocnikowi strony – A. S. M. U. argumentował, iż zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) tytuł wykonawczy i odpis zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz zajęciu udziałów wraz z kopią tytułu wykonawczego powinny być doręczone bezpośrednio zobowiązanemu, a nie pełnomocnikowi.

W dniu 20 listopada 2008 roku M. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 70 § 1 i art. 70a o.p. i wniósł o jej uchylenie w całości.

W uzasadnieniu swojej skargi podniósł, iż zarówno zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia 28 listopada 2005 roku, jak i zawiadomienie o zajęciu udziałów w spółce z o.o. "E" nie zostały mu osobiście doręczone. Odebrał je w dniu 13 grudnia 2005 roku pełnomocnik skarżącego A. S., posiadający udzielone w formie aktu notarialnego pełnomocnictwo z dnia 17 listopada 2005 roku do dokonywania, jak wskazał skarżący, tych czynności prawnych, które nie wymagają jego osobistego uczestnictwa. M. U. stwierdził, iż treść udzielonego pełnomocnictwa jednoznacznie wskazuje na to, iż ma ono charakter ogólny i obejmuje jedynie umocowanie do czynności zwykłego zarządu, a nie umocowanie do konkretnej czynności lub sprawy i z tych też powodów pełnomocnik nie był umocowany, zdaniem skarżącego, do reprezentowania go w szeroko pojętych sprawach egzekucyjnych. Rzekomego pełnomocnika nie można, jego zdaniem, uznać za skutecznie umocowanego, a tym samym odebranie przez niego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz o zajęciu udziałów w spółce nie powodowało przerwania biegu przedawnienia terminów na podstawie art. 70 o.p.

W uzupełnieniu skargi z złożonym w dniu 9 grudnia 2008 roku skarżący podniósł także naruszenie art. 32 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie w przedmiotowej sprawie środka egzekucyjnego i powiadomienie o tym fakcie wyłącznie pełnomocnika, poprzez doręczenie mu zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Skarżący stwierdził, iż przepis art. 32 kpa, który stwierdza, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba, że charakter czynności wymaga jej osobistego działania ma zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestią sporną wymagającą wyjaśnienia na gruncie niniejszej sprawy jest skuteczność doręczenia pełnomocnikowi strony zawiadomienia o zastosowaniu w przedmiotowej sprawie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz o zajęciu udziałów strony w spółce z o.o. i w konsekwencji wpływ tego doręczenia na bieg terminu przedawnienia.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż w toku postępowania podatkowego do akt sprawy zostało złożone dwukrotnie pełnomocnictwo w formie aktu notarialnego udzielone przez M. U. A. S. upoważniające go do działania polegającego na zastępowaniu i działaniu w imieniu mocodawcy przed wszystkimi osobami fizycznymi i prawnymi, organami, władzami, urzędami administracji rządowej, samorządowej, urzędami i instytucjami w sprawach majątkowych i niemajątkowych. Pełnomocnictwa te upoważniały także A. S. do składania w imieniu mocodawcy wszelkich pism, wniosków, podań, odwołań, jak również odbioru wszelkiej korespondencji.

Zgodnie z art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Stosownie natomiast do art. § 4 cytowanego przepisu, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo, od dnia następującego po dniu, po którym zakończono postępowanie egzekucyjne.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny, o którym zawiadomił pełnomocnika podatnika. Obie te czynności miały miejsce przed upływem okresu przedawnienia. Spór dotyczy natomiast odpowiedzi na pytanie, czy doręczenie w postępowaniu egzekucyjnym zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego pełnomocnikowi podatnika, a nie samemu podatnikowi było skuteczne, czy też, jak podnosi skarżący, nie wywołało żadnych skutków prawnych.

Udzielając odpowiedzi na tak postawione pytanie wskazać należy, iż zgodnie z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają zastosowanie odpowiednie przepisy Kpa. Przepis ten wskazuje podstawę do stosowaniu w postępowaniu egzekucyjnym przepisów Kpa m.in. w zakresie ustanawiania pełnomocnika i doręczania mu pism, zgodnie z art. 32 oraz art. 40 § 2 Kpa.

W literaturze i w orzecznictwie prezentowane są różne poglądy, co do możliwości udzielenia pełnomocnictwa w postępowaniu egzekucyjnym.

Według jednego z poglądów, jakie zarysowały się w orzecznictwie na tym tle, zasada, że strona w postępowaniu egzekucyjnym może działać przez pełnomocnika, doznaje ograniczeń, które wynikają z charakteru dokonywanych czynności. Do takich czynności, które wymagają osobistego działania strony zobowiązanej należy, według tego poglądu, wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Ponadto w myśl art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny lub egzekutor przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. W myśl tego poglądu, który zaprezentował także organ egzekucyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie, ponieważ przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią o doręczeniu tytułu wykonawczego zobowiązanemu, organ jest zobligowany do doręczenia tytułu bezpośrednio do zobowiązanego, a zarzut, że odpis tytułu wykonawczego powinien być doręczony pełnomocnikowi jest niezasadny (np. wyrok NSA z 17 lipca 2003 r. sygn. I SA/Wr 3234/01 - niepublikowany, wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. I SA/Łd 345/03 - niepublikowany).

Według drugiego z poglądów z treści art. 32 i 40 § 2 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyprowadzić należy wniosek co do możliwości pełnej reprezentacji zobowiązanego przez pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, w tym również w zakresie doręczenia tytułu wykonawczego. Prezentujący powyższy pogląd podkreślają jednak, że pełnomocnictwo musi być udzielone w sprawie dotyczącej postępowania egzekucyjnego (np. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2004 r. sygn. FSK 296/04 , wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. III SA 332/01 , wyrok NSA z 11 września 2007 r. sygn. II FSK 991/06 - niepublikowane). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w ostatnim z wymienionych orzeczeń, przesądzające znaczenie ma przyjęcie momentu, od którego stronie przysługuje uprawnienie do ustanowienia pełnomocnika, a organowi - odpowiadający mu obowiązek doręczania pełnomocnikowi pism i powiadamiania go o wszelkich czynnościach. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że obowiązek doręczania pism dotyczy tylko pełnomocnika ustanowionego w sprawie, zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. mającym zastosowanie w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pełnomocnictwo winno być udzielone na piśmie bądź zgłoszone do protokołu, zaś pełnomocnik, w myśl art. 33 § 2 i 3 k.p.a. zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika zatem, iż organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej, konkretnej sprawie np. przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Natomiast nie można domniemywać istnienia pełnomocnictwa.

Sąd rozpatrujący niniejsza skargę w pełni podziela drugi z przytoczonych poglądów.

Sąd zwraca również uwagę, iż doręczenie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z tytułami wykonawczymi jest czynnością materialno - techniczną, z którą prawo wiąże określone skutki prawne. W literaturze czynność doręczenia określana jest jako wyraźna, władcza, obligatoryjna, formalna i nieodwołalna czynność procesowo techniczna właściwego organu administracji publicznej (por. G. Łaszczyca i A. Matan - Doręczenie w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym. Zakamycze 1998 rok, str. 47). Za pomocą doręczenia przekazuje się (udostępnia) pisma adresatowi, w sposób przewidziany prawem. Tym samym na tą czynność materialno - techniczną strona może złożyć skargę na mocy art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 1a pkt 2 i art. 80 § 3 tej ustawy. Ostatni bowiem z wymienionych przepisów stanowi, że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.

Sąd stoi na stanowisku, iż organy nadzoru w sposób prawidłowy zinterpretowały art. 32 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie Sądu czynność doręczenia zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego wraz z tytułem wykonawczym nie jest czynnością, która wymaga osobistego działania strony, szczególnie w sytuacji, gdy już wcześniej doszło do skutecznego zajęcia rachunku bankowego. Czynność ta polegająca na odbiorze korespondencji nie wiąże się ani z poddaniem się przez stronę przesłuchaniu, ani ze złożeniem wyjaśnień, ani ze stwierdzeniem tożsamości strony. Skoro w postępowaniu administracyjnym możliwe jest dręczenie decyzji administracyjnej, z której mogą wynikać również obowiązki natury majątkowej - np. konieczność zapłaty podatku w określonej wysokości - pełnomocnikowi, Sąd nie widzi przeszkód do doręczenia tytułu wykonawczego, z którego wynikają między innymi kwoty egzekwowanych w drodze przymusu należności, jak również zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, po wcześniejszym dokonaniu czynności tego zajęcia, pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie przez stronę. Inaczej, zdaniem Sądu, doszłoby do naruszenia art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, który ma zastosowanie w sprawie na mocy art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podzielił stanowiska prezentowanego przez inne sądy między innymi w wyrokach NSA z dnia 26 października 1999 roku, sygn. akt I SA/Ka 30/98, WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2004 roku, sygn. akt I SA/Wr 293/01, z dnia 25 marca 2004 roku, sygn. akt I SA/Wr 233/03.

Nie stwierdzając zatem, by zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

M.Ko.