Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mariola Kowalska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Przybysz Sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Wa 2601/23 w sprawie ze skargi T.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 4 września 2023 r., nr SKO.4000-1567/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Wa 2601/23 oddalił skargę T.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 4 września 2023 r., nr SKO.4000-1567/2023 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył T.C. (dalej "skarżący") reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił:

na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. wskutek oddalenia skargi, mimo że w sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez brak dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie ograniczenie się przez organ drugiej instancji do rozpoznania prawidłowości rozstrzygnięcia przez organ pierwszej instancji, co spowodowało, że złożenie środka odwoławczego jest tylko iluzoryczne, bowiem organ z góry przekreślił możliwość pozytywnego rozpoznania odwołania;

2. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 104 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia uchybień organu m.in. poprzez wydanie decyzji niezawierających wszystkich elementów koniecznych, a w szczególności poprzez brak odniesienia się do konkretnie sformułowanych zarzutów podniesionych w odwołaniu przez skarżącego;

3. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 104 k.p.a. i art. 107 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na braku dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na uznaniu, że wniosek skarżącego jest niezasadny, w sytuacji gdy skarżącemu przysługuje świadczenie w kwocie różnicy pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a pobieranym dotychczas świadczeniem społecznym;

4. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do przytoczenia stanowiska i poglądów organu drugiej instancji, bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie;

na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 390 ze zm., dalej "u.ś.r.") poprzez nieprawidłową wykładnię polegającą na błędnym uznaniu, że osobie z ustalonym prawem do renty, emerytury bądź innych świadczeń społecznych, nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w sytuacji gdy przysługuje w kwocie różnicy pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym, a pobieranym dotychczas świadczeniem społecznym (rentą).

W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a następnie uwzględnienie skargi na decyzję i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania;

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania za pierwszą i drugą instancję;

3. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym;

4. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów udzielonej pomocy prawnej w maksymalnej wysokości za postępowanie kasacyjne oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została złożona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W takim uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i sąd pierwszej instancji.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy był związany granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).

W rozpoznawanej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej postawiono zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W związku z tym, że kierunek niniejszego postępowania wyznaczony był przez regulacje materialnoprawne, najpierw należało odnieść się właśnie do tych zarzutów. Spór w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół dwóch kwestii, a mianowicie, czy pobieranie przez skarżącego renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy stanowi przesłankę negatywną do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego a także czy świadczenie pielęgnacyjne może zostać przyznane w kwocie różnicy pomiędzy wysokością tego świadczenia a wysokością renty.

Odnosząc się do pierwszej z wyżej wskazanych kwestii wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Stosownie do art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym.

Wskazać należy, że w początkowym okresie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stosowano literalną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. i przyjmowano, iż osobom, które mają ustalone prawo do renty, nie przysługuje w ogóle prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. W aktualnym orzecznictwie przyjmuje się natomiast, że literalna wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. prowadzi do niedopuszczalnego i niczym nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegającego na wyłączeniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w tym przepisie, w sytuacji, gdy świadczenie to jest niższe od świadczenia pielęgnacyjnego.

Zwrócić należy uwagę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17, który wszedł w życie w dniu 9 stycznia 2020 r., w którym stwierdzono, iż "art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 i 2354 oraz z 2019 r. poz. 60, 303, 577, 730 i 752) w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (pkt I); Przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą po upływie 6 (sześciu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej (pkt II)".

W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny przyjął, że różnicowanie sytuacji prawnej osób rezygnujących z pracy w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnymi w oparciu o przyjęte przez ustawodawcę kryterium posiadania przez takie osoby ustalonego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy jest niedopuszczalne. Prowadzi ono bowiem do wyłączenia opiekunów-rencistów z kręgu podmiotów uprawnionych do świadczeń pielęgnacyjnych, pomimo że sytuacja faktyczna takich osób sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi (gdy nie podejmują oni zatrudnienia, które mogli podjąć przy jednoczesnym pobieraniu świadczenia rentowego) jest tożsama z sytuacją osób zdolnych do pracy, lecz rezygnujących z niej w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Jednocześnie Trybunał dostrzegł, że realna wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy może być zdecydowanie niższa niż wysokość świadczenia pielęgnacyjnego. W systemie świadczeń rodzinnych brak jest rozwiązana pośredniego, które pozwoliłoby tę sytuację rozwiązać dzięki np. obniżeniu wysokości przyznanego świadczenia proporcjonalnie do wysokości pobieranej renty. Sprzeczna z zasadą równości jest jedynie sytuacja, gdy samo przyznanie prawa do takiej renty skutkuje odebraniem świadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1623/21 wskazał, że stwierdzenie częściowej niekonstytucyjności art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wykreowało z dniem 9 stycznia 2020 r. nowy stan prawny, w którym zaistniała konieczność odnalezienia istniejących w systemie prawa instrumentów prawnych pozwalających w praktyce stosowania prawa urzeczywistnić wyrok Trybunału. Jakkolwiek kształtujące się w powyższym zakresie orzecznictwo sądowe nie było początkowo jednolite, to aktualnie nie budzi już wątpliwości, że w sytuacji zbiegu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ze świadczeniami wskazanymi w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. zachodzi konieczność podjęcia przez osobę uprawnioną do świadczeń emerytalno-rentowych działań prowadzących do zawieszenia prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 504 ze zm., dalej "u.f.u.s."). W ten sposób, w następstwie realizacji prawa wyboru świadczenia, usunięta zostaje przeszkoda w uzyskaniu świadczenia pielęgnacyjnego.

Dlatego też Sąd I instancji słusznie stwierdził, iż interpretacja art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., także przy uwzględnieniu poglądów wyrażonych w powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, nie pozwala na równoczesne pobieranie przez skarżącego świadczenia rentowego i świadczenia pielęgnacyjnego.

Prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 5 pkt lit. a) u.ś.r. – jednolicie przyjmowana w aktualnym orzecznictwie - przemawia za umożliwieniem osobie uprawnionej dokonania wyboru jednego ze świadczeń: pielęgnacyjnego lub emerytalno-rentowego. Wnioskodawca może dokonać wyboru przez złożenie do organu rentowego wniosku o zawieszenie prawa do renty na podstawie art. 103 ust. 3 u.f.u.s. Zawieszenie prawa do renty, zgodnie z art. 134 ust. 1 pkt 1 u.f.u.s., skutkować będzie natomiast wstrzymaniem jej wypłaty poczynając od miesiąca, w którym została wydana decyzja o wstrzymaniu wypłaty (art. 134 ust. 2 pkt 2 u.f.u.s.). Choć bowiem renta jest prawem niezbywalnym, to jednak uznać należy, że zawieszenie tego prawa eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. Istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla rencisty, wynikająca z ww. przepisu musi być przy tym interpretowana jako wiążąca się nie z samym prawem do renty, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty świadczenia. Skoro zawieszenie prawa do renty skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to przyjąć należy, że w ten sposób dochodzi do eliminacji negatywnej przesłanki, wyłączającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela przedstawioną wyżej wykładnię przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że takiej interpretacji tego przepisu dokonał także Sąd I instancji, akceptując stanowisko organów administracji odnośnie przyczyn odmowy przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego.

W rozpoznawanej sprawie nie jest bowiem sporne, że małżonka skarżącego legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. w dniu 27 lipca 2022 r. Również skarżący legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia 7 kwietnia 2021 r., wedle którego został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Z akt sprawy wynika ponadto, że skarżący pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy przyznanej od dnia 18 listopada 2016 r. do dnia 28 lutego 2026 r. W aktach sprawy znajduje się również pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 20 lipca 2023 r. skierowane do skarżącego, w którym organ poinformował o konieczności wyboru jednego ze świadczeń (emerytalnego bądź pielęgnacyjnego) poprzez rezygnację z jednego z nich. Kolegium wezwało skarżącego do przedłożenia dowodu potwierdzającego złożenie wniosku o zawieszenie/wstrzymanie wypłaty renty z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz przedłożenia wydanej w tym przedmiocie decyzji. Skarżący, pomimo wezwania, nie przedłożył dokumentów niezbędnych do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością opieki nad małżonką. Wniósł natomiast o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w kwocie pomniejszonej o pobierane świadczenie rentowe.

Nie można podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej, zgodnie z którym możliwe jest przyznanie skarżącemu różnicy pomiędzy pobieranym świadczeniem emerytalnym a wnioskowanym świadczeniem pielęgnacyjnym. Stanowisko to odzwierciedla nieaktualną już linię orzeczniczą sądów administracyjnych. Odnotowania bowiem wymaga, że obecnie dominuje stanowisko, zgodnie z którym wypłata świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości odpowiadającej różnicy pomiędzy ustawową wysokością tego świadczenia i wysokością z konkurencyjnych świadczeń, pozostawałaby m.in. w sprzeczności z treścią art. 17 ust. 3 u.ś.r., który wysokość świadczenia pielęgnacyjnego określa jednoznacznie kwotowo i nie pozwala na samodzielne określanie jego wysokości przez organ administracji w oparciu o jakiekolwiek przesłanki (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt I OSK 1948/22).

W oparciu o powyższe, zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art.17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że niniejsza sprawa została rozpoznana zgodnie z art. 15 k.p.a. a mianowicie, Prezydent Miasta Siedlce wydał decyzję, w której odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, dokonało jej kontroli, utrzymując decyzję organu I instancji w mocy. Zatem, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zachowana.

W konsekwencji powyższego za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 104 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. Organy orzekające w sprawy w sposób dostateczny wyjaśniły skarżącemu zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy wydaniu decyzji o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji wskazują bowiem na fakty, które organy uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły, a także wyjaśniają podstawy prawne podjętych w sprawie decyzji wraz z przytoczeniem stosownych przepisów prawa. Wydane w rozpoznawanej sprawy decyzje organów obu instancji spełniają również wymogi stawiane przez art. 107 § 1 k.p.a. W tych okolicznościach organy orzekające prawidłowo odmówiły skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na występującą negatywną przesłankę w postaci posiadania przez niego prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i braku zawieszenia wypłaty tego świadczenia.

Nie mógł odnieść zamierzonego skutku również zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 104 k.p.a. i art. 107 k.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na braku dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na uznaniu, że wniosek skarżącego jest niezasadny, w sytuacji gdy skarżącemu przysługuje świadczenie w kwocie różnicy pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a pobieranym dotychczas świadczeniem społecznym.

Stwierdzenia przede wszystkim wymaga, że uzasadnienie powyższego zarzutu sprowadza się do lakonicznej polemiki ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w kwestii niedostrzeżenia zarówno przez organy jak i Sąd I instancji, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje skarżącemu w kwocie różnicy pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a pobieranym świadczeniem rentowym. Zauważyć należy, że kwestia ta była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznawaniu zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do przytoczenia stanowiska i poglądów organu drugiej instancji, bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. - będącego przepisem procesowym - w myśl art. 174 pkt 2 P.p.s.a. może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko wówczas, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego typu wpływ ewentualnego naruszenia wymogów uzasadnienia, skargą kasacyjną wykazany nie został. Zakres koniecznych rozważań sądu wyznaczają przesłanki zawarte w przepisach prawa. W badanej sprawie uzasadnienie wyroku Sądu Wojewódzkiego spełnia wymagania, które nakłada powołany wyżej przepis. Wedle art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Oznacza to obowiązek orzekania na podstawie akt administracyjnych i sądowych (zob. wyrok NSA z 22 stycznia 2014 r., II GSK 1828/12). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że do naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. dochodzi m.in. gdy sąd wyrokując nie podjął rozstrzygnięcia na podstawie akt sprawy postępowania administracyjnego lub podjął je na podstawie akt administracyjnych innej sprawy (zob. wyrok NSA z 22 lutego 2022 r., III OSK 786/21). Taka sytuacja nie miała miejsca w badanej sprawie, a odmienna od dokonanej przez Sąd Wojewódzki ocena materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy nie przesądza o zasadności naruszenia przywołanego zarzutu. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Unormowanie zawarte w art. 134 § 1 P.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, lub gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (zob. np. wyrok NSA z 15 stycznia 2019 r., II OSK 391/17; z 26 października 2018 r., I OSK 2946/16). Taka sytuacja nie miała również miejsca w rozpatrywanej sprawie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Sąd kasacyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, bowiem według art. 254 § 1 P.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.