Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 11 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 23 listopada 2025 r. K. J., zwany dalej skarżącym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku

z dnia 11 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżący wnioskiem z dnia 11 grudnia 2017 r. zwrócił się o wydanie zaświadczenia

w przedmiocie prowadzonych akt i sprawy dotyczącej podwyższenia policyjnej emerytury. Komendant Powiatowy Policji w Krakowie w dniu 14 grudnia 2017 r. działając na podstawie art. 217 § 1 k.p.a. wydał zaświadczenie nr 26/2017/ZKS.

Akta sprawy potwierdzają przedstawiony przez organ stan faktyczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej w skrócie - P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej

przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym

w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy

w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ

do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza

czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas,

gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84).

W rozpoznawanej sprawie w dniu 23 listopada 2025 r. skarżący złożył skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie

w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 11 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia.

Z akt sprawy, przedstawionych przez organ administracji wynika,

że wniosek skarżącego został rozpoznany i organ wydał w dniu 14 grudnia 2017 r. zaświadczenie nr 26/2017/ZKS. Opisany stan faktyczny wskazuje zatem,

że organ załatwił sprawę z wniosku skarżącego. Tym samym sąd administracyjny nie może poddać merytorycznej ocenie działań organu.

Pogląd o niemożności merytorycznego rozpoznania sprawy wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19. W uchwale tej przesądzono bowiem, że "wniesienie skargi

na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę

w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a.". Jakkolwiek wskazana uchwała traktuje bezpośrednio o postępowaniu jurysdykcyjnym i o decyzji administracyjnej, przyjąć jednak należy, że zaprezentowany w niej pogląd dotyczy także postępowań zmierzających do wydania innych niż decyzja aktów, czy też do podjęcia określonych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił bowiem, że pogląd "(...) sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności". Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd NSA wyrażony w ww. uchwale.

Jednocześnie zauważyć należy, że skarga na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w Krakowie w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku z dnia

11 grudnia 2017 r. została już odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Krakowie postanowieniem z dnia 4 września 2020 r., sygn. akt III SAB/Kr 84/20. Okoliczność ta nie wyklucza jednak możliwości wniesienia przez skarżącego "nowej" skargi, bowiem odrzucenie skargi nie powoduje powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 16 lipca 2009 r., sygn. akt II OZ 589/09, LEX nr 552913). Sytuacja powagi rzeczy osądzonej, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona przez tę samą stronę i w tym samym przedmiocie skarga jest rozpoznawana merytorycznie.

Z tego też względu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o odrzuceniu skargi, jak w sentencji postanowienia.