Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędziowie NSA Janusz Zajda del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 maja 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1328/09 w sprawie ze skargi K. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie licencji pracownika ochrony fizycznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. O. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę K. O. w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2009 r., po rozpatrzeniu odwołania K. O. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] marca 2009 r. cofającej licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ I instancji ustalił, że skarżący został skazany przez Sąd Rejonowy w O. V Wydział Karny Grodzki za czyn z art. 50 ustawy o ochronie osób i mienia, a więc za przestępstwo umyślne, na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie zawieszono na okres próby wynoszący 2 lata. Oznacza to, że skarżący przestał spełniać wymóg określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, bowiem popełnił przestępstwo (występek) umyślne. Wobec treści art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, z którego wynika warunek niekaralności pracownika ochrony, organ I instancji cofnął skarżącemu posiadaną przez niego licencję pracownika ochrony.

W odwołaniu skarżący podniósł, że niesłusznie został skazany, gdyż bronił się tylko przed agresją napastnika.

Organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego stwierdził, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. jest zasadna. Wskazał, że organy administracji publicznej nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego i oceny zasadności wyroku wydanego przez sąd. Organy nie rozstrzygają o winie lub niewinności strony i nie badają okoliczności zdarzenia oraz kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu. Okoliczności sprawy były oceniane i badane przez niezawisły sąd w postępowaniu karnym, co znalazło odzwierciedlenie w prawomocnym wyroku, skazującym skarżącego za popełnienie przestępstwa umyślnego. Wyrok ten jest wiążący dla organów Policji w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony. W świetle prawa skarżący jest skazany za przestępstwo umyślne, a w takim przypadku przepis art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie licencji pracownika ochrony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji, ponieważ w żaden sposób nie uwzględniają one jego argumentacji.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wobec zapadłego wyroku karnego skarżący przestał spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne. W ten sposób wyczerpana została dyspozycja art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, będącego podstawą prawną zaskarżonej decyzji. W opisanym stanie faktycznym i prawnym organy policji nie mogły postąpić inaczej, gdyż w przypadku skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo musiały wydać zaskarżone rozstrzygnięcie. Decyzje takie mają charakter tzw. decyzji związanych, przy podejmowaniu których ustawodawca nie pozostawił organom tzw. luzu decyzyjnego.

W skardze kasacyjnej wniesionej na podstawie art. 173, art. 176 i art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) skarżący zarzucił wyrokowi Sądu I instancji obrazę art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. ochronie osób i mienia. Autor skargi kasacyjnej zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości, wniósł o jego uchylenie oraz o zwolnienie skarżącego od konieczności ponoszenia kosztów postępowania z uwagi na jego trudną sytuację materialną.

W uzasadnieniu skargi jej autor zacytował następujący fragment uzasadnienia Sądu I instancji "rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji narusza prawa". Zdaniem skarżącego, w sytuacji kiedy WSA wskazuje w motywach, że zaskarżona decyzja "narusza prawa", a jednocześnie mocą swojego rozstrzygnięcia oddala skargę obywatela, powstaje oczywisty rozdźwięk pomiędzy rozstrzygnięciem a jego uzasadnieniem. Stanowi to zdaniem autora skargi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. i orzeczenie winno podlegać uchyleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. podstawach, tj. na naruszeniu prawa materialnego (pkt 1) i na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Formowane przez ustawodawcę wymagania co do skargi kasacyjnej klasyfikowane są jako wymagania formalne (wymagania właściwe dla każdego pisma procesowego – art. 46 § 1 p.p.s.a.) i materialne, wśród których należy wymienić m.in. wskazanie czy określony wyrok jest zaskarżony w całości, czy też w części oraz powołanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Rozróżnienie to ma o tyle istotne znaczenie, że brak jednego z elementów skargi kasacyjnej może zostać usunięty w trybie art. 49 p.p.s.a., zaś niespełnienie wymogu materialnego dyskredytuje ten środek zaskarżenia i stanowi o jego niedopuszczalności (wide: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, LexisNexis, wyd. 1, s. 467).

Przywołanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu czy skarga ta zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego, czy prawa procesowego, czy też materialne i procesowe, przy czym oznaczeniu podlega konkretny przepis (numer artykułu, paragrafu, ustępu i punktu lub litery). Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest ponadto, zgodnie z wymogami art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. podać czy naruszenie przejawiło się w błędnej wykładni, czy wadliwym zastosowaniu określonych przepisów.

Wymóg wskazania konstrukcyjnych elementów skargi kasacyjnej, w tym podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem, związany jest z wynikającą z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, wyrażającą się w obowiązku tego Sądu kontroli zaskarżonego wyroku jedynie z perspektywy przepisów uznanych przez wnoszącego skargę kasacyjną za naruszone w formie przez niego podanej. Dotyczy to również konkretyzacji podnoszonych naruszeń, którą to rolę pełni uzasadnienie zarzutów. W tym miejscu należy dodać, że oparcie skargi kasacyjnej na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skutkuje obowiązkiem podania jaki wpływ miało naruszenie prawa procesowego na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna wniesiona w rozpatrywanej sprawie obarczona jest wadliwością powodującą, że należy ją uznać za nieusprawiedliwioną i podlegającą oddaleniu. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że wnosi ją na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., co oznacza, że chodzi o naruszenie przepisów prawa materialnego. Jednakże w ramach tej podstawy kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. – czyli przepis postępowania – podnosząc, że pomiędzy rozstrzygnięciem oddalającym skargę a fragmentem uzasadnienia istnieje rozdźwięk, gdyż Sąd I instancji użył zwrotu "narusza prawa".

Wytknięty błąd w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy traktować w kategorii oczywistej omyłki, świadczy o tym forma tego zwrotu, w której zabrakło słowa "nie". Gdyby Sąd chciał powiedzieć coś innego niż to wynika z rozstrzygnięcia użyłby zwrotu "narusza prawo".

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.