IV SA/Po 130/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-04-06	
Data wpływu	2023-02-24	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu	
Sędziowie	Józef Maleszewski /sprawozdawca/
Sebastian Michalski
Tomasz Grossmann /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Sygn. powiązane	II OSK 1489/23	
Skarżony organ	Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 30 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie oddala skargę w całości.	
Uzasadnienie
Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako WWINB, organ II instancji) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Z. S. (dalej również jako Skarżący) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej również jako PINB, organ I instancji) z 17 listopada 2022r. nr [...] znak: [...], którą organ nałożył na inwestora W. P. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie garażu dobudowanego do budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działa nr [...], arkusz [...], obręb G.) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji WWINB wskazał, że w dniu 3 maja 2019 r. do PINB wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania i wydanie nakazu rozbiórki obiektu garażowego położonego na nieruchomości przy ul. [...] w P.. Pismem z dnia 25 czerwca 2019 r. PINB zawiadomił o zaplanowanej na dzień 24 lipca 2019 r. kontroli w/w nieruchomości. Dnia 11 lipca 2019 r. do PINB wpłynęło pismo z Urzędu Miasta P. wraz z dokumentacją archiwalną dotyczącą przedmiotowej działki.

W dniu 24 lipca 2019 r. przeprowadzono kontrolę nieruchomości, po której sporządzono protokół nr [...] znak: [...] Następnie PINB pismem z 2 listopada 2021 r. zwrócił się do Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego "[...]" o udostępnienie zdjęć lotniczych z lat 1980-2005 - obiektu garażowego na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb G.). Po otrzymaniu dokumentacji zdjęciowej, PINB pismem z 19 listopada 2021r. znak: [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie legalności robót budowlanych, związanych z wybudowaniem garażu na ul. [...] w P., dobudowanego do budynku mieszkalnego znajdującego się na powyższej posesji.

Pismem z dnia 24 listopada 2021 r., PINB zwrócił się do H. P. oraz W. P. - z zapytaniem dotyczącym trybu legalizacji garażu. Pismem z 10 grudnia 2021 r. W. P. wniósł o przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm. - dalej p.b. z 1974 r).

Następnie PINB postanowieniem nr [...] z 10 lutego 2022 r. nałożył na W. P. - inwestora robót budowlanych związanych z wybudowaniem garażu, dobudowanego do budynku mieszkalnego, obowiązek sporządzenia i przedłożenia oceny technicznej w zakresie zgodności ww. obiektu garażowego z przepisami technicznymi i zasadami wiedzy technicznej zawierającej inwentaryzację tego obiektu. W przypadku konieczności wykonania dodatkowych robót budowlanych lub przeróbek ocena powinna zawierać również odpowiednie rozwiązania konstrukcyjno - materialne w formie rysunkowej lub opisowej. Ocena techniczna powinna być sporządzona przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i będące członkiem właściwej izby samorządu zawodowego. PINB na dostarczenie przedmiotowej oceny wyznaczył 5 miesięcy od dnia kiedy postanowienie stanie się ostateczne.

Dnia 21 lipca 2022 r. Państwo H. i W. P. przekazali ocenę stanu technicznego w zakresie zgodności wybudowanego obiektu garażowego z przepisami i zasadami wiedzy technicznej opracowaną przez mgr inż. arch. Z. A..

PINB pismem z 11 sierpnia 2022 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzeniem co do zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji w sprawie. Dnia 29 sierpnia 2022 r. zastrzeżenia do sprawy przy zapoznawaniu się z aktami sprawy wniósł Z. S..

PINB decyzją nr [...] znak: [...], nałożył na inwestora W. P. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie garażu wybudowanego na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działa nr [...], arkusz 38, obręb G.) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Obowiązek dotyczy garażu dobudowanego do znajdującego się na wymienionej wyżej nieruchomości budynku mieszkalnego.

Odwołanie od w/w decyzji złożył Z. S..

Organ II instancji w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji stwierdził, że przedmiotowy garaż dobudowany do budynku mieszkalnego posiada ściany wymurowane z bloczków wapienno - piaskowych. Obiekt ma wymiary 2,93 m x 6,32 m oraz wysokość 3,2 m do 2,5 m i posiada dach o konstrukcji drewnianej z poszyciem z desek. Garaż został wybudowany przez W. P. na nieruchomości należącej do współwłaścicieli dwóch wydzielonych nieruchomości lokalowych: Z. S. (księga wieczysta nr [...]) oraz H. P. i W. P. na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej (księga wieczysta nr [...]). Garaż został wybudowany w latach 80 - tych XX wieku, przed 1 stycznia 1995 r. - co potwierdzają zdjęcia lotnicze wykonane w latach 1989-2006 udostępnione przez Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego [...] w P..

Organ II instancji zaznaczył, że zgodnie z brzmieniem art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm. – dalej p.b.) w niniejszej sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy p.b. z 1974 r. Ponadto pomimo tego, że od czasu zakończenia budowy upłynęło więcej niż 20 lat, W. P. nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uproszczonej legalizacji wyrażonej w art. 49 f ust. 1 p.b., którą prowadzi się tylko na żądanie właściciela lub zarządcy obiektu. Mając powyższe na uwadze, WWINB stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. z 1974 r. (obowiązującym w dniu budowy garażu) istniał obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Także rozporządzenie Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. z 1975 r. Nr 8, poz. 48 ze zm.) nie przewidywało zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę garażu. Zgodnie z § 19 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia uzyskanie pozwolenia na budowę obowiązywało w razie inwestycji, dla której zgodnie z przepisami § 9 jest wymagane ustalenie przez właściwy organ miejsca i warunków realizacji inwestycji. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia ustalenie miejsca realizacji inwestycji wymaga wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków.

Jak wynika z akt sprawy, inwestor nie posiada pozwolenia na budowę dlatego zastosowanie w niniejszym postępowaniu miał art. 37 ust. 1 p.b. z 1974 r., zgodnie z którym obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany łub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Uwzględniając powyższe PINB wykluczył istnienie przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 1 p.b. z 1974 r. bowiem garaż znajduje się na terenie, gdzie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego tj. uchwała Rady Miasta P. nr [...] z dnia 22 listopada 2016 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2 grudnia 2016 r., poz. [...]). Działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb G. jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 8 MN. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 lit. a m.p.z.p. w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego dopuszcza się zachowanie istniejących budynków lub lokali usługowych, z dopuszczeniem ich przebudowy. W świetle § 3 m.p.z.p. w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu ustała się zakaz lokalizacji na działce więcej niż jednego budynku gospodarczego lub garażu (ust. 5 pkt 1 lit b), w przypadku lokalizacji budynku gospodarczego albo garażu cofnięcie go w stosunku do frontowej ściany budynku mieszkalnego o nie mniej niż 2,0 m (ust. 5 pkt 3 ), dopuszczenie lokalizacji garażu albo budynku gospodarczego w głąb działki budowalnej na granicy z działką sąsiednią (ust. 5 pkt 4), wysokość zabudowy dla zabudowy gospodarczej lub garażu

nie większą niż 3,5 m dla dachu płaskiego lub 6,0 m dla dachu stromego (ust. 5 pkt 6 lit.c). W zakresie zarzutu Skarżącego związanego ze sprzecznością garażu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "S. " - część A" w P., WWINB podkreślił, że w świetle obowiązującego m.p.z.p. dopuszczalne jest pozostawienie na działce istniejących obiektów przed uchwaleniem planu, a dobudowany do budynku garaż istniał już w chwili tworzenia planu (§ 3 ust. 2 pkt 3 lit. a). Dlatego niezależnie od tego, czy w chwili obecnej zlokalizowane są 3 obiekty gospodarcze/garażowe, o których wspomina Skarżący (one nie stanowiły przedmiotu postępowania) posadowienie garażu jest zgodne z planem.

Ponadto z art. 37 ust. 1 p.b. z 1974 r. wynika, że aby orzec o rozbiórce - obiekt winien znajdować się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę. Tymczasem zgodnie z m.p.z.p. działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb G. przeznaczona jest pod zabudowę.

Odnosząc się z kolei do drugiej przesłanki z art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. WWINB zauważył, że w aktach sprawy jest ocena techniczna dostarczona w związku z postanowieniem PINB nr [...] z dnia 10.02.2022 r. Ocena techniczna pt.: " Ocena techniczna w zakresie zgodności wybudowanego garażu z przepisami technicznymi i zasadami wiedzy technicznej [...], ul [...]", która została opracowana w dniu 5 lipca 2022r. przez mgr inż. arch. Z. A. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej nr ewid. [...], [...], [...] Z wniosków opinii wynika, że: "Obiekt nadaje się do dalszej eksploatacji, nie wpływa negatywnie na konstrukcję budynku mieszkalnego. Stan techniczny obecnej konstrukcji obiektu nie zagraża bezpieczeństwu mienia i osób. Obiekt garażowy nie pogarsza warunków użytkowych dla otoczenia, został właściwie wkomponowany w istniejącą architekturę. Budynek jest w dobrym stanie technicznym. Elementy konstrukcji budynku są w należytym stanie technicznym. Wprowadzona rozbudowa nie wpływa na nośność konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego." Ocena techniczna jest pełna i logiczna, dlatego w ocenie WWINB słusznie PINB ustalił, że nie ma podstaw do jej podważenia.

Organ II instancji podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym organy administracyjne mają obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Nie oznacza to jednak przerzucania na nie całego ciężaru dowodzenia w sprawie. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z nienasuwających zastrzeżeń dowodów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego przeciwdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania albo wykazania, że organ, wnioskując o dowodzie, popełnił błędy w rozumowaniu. Z tych też przyczyn domaganie się przez Odwołującego powołania biegłego dla oceny okoliczności, które organ w świetle zebranego materiału dowodowego sam ustalił bezspornie (w tym przypadku na podstawie oceny technicznej sporządzonej przez uprawnionego architekta), pozostawało bezzasadne.

Organ II instancji stwierdził, że Skarżący powołuje się na okoliczności opisane w inwentaryzacji budowlanej autorstwa inż. budownictwa R. S.-B. z marca 2019 r. (nie dołączając jej do akt sprawy) w zakresie tego, że elementy konstrukcji stropodachu są wmurowane bezpośrednio w ściany budynku mieszkalnego i operacją się na dwóch ścianach obiektu garażowego, i że powyższe powoduje spękanie ścian budynku mieszkalnego. Jednak okoliczności przytoczone w odwołaniu - były oceniane w marcu 2019 r., natomiast organ wydaje decyzję w 2022 r. na podstawie oceny technicznej wykonanej w lipcu 2022 r., a więc ponad 3 lata później. Z najnowszej ekspertyzy wynika, że: "Wprowadzona rozbudowa nie wpływa na nośność konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego. Ponadto: "Brak uszkodzeń elementów konstrukcyjnych budynku - nie ma widocznych spękań ani innych widocznych uszkodzeń, (cyt. str. 9 opinii). "

W związku z powyższym powołując się na ocenę techniczną obiektu z 5 lipca 2022 r. dołączonej do akt sprawy wykluczono zastosowanie art. 40 p.b. z 1974 r. Uwzględniając powyższe, wykluczenie przez organ nadzoru budowlanego przesłanek przymusowej rozbiórki wymienionych w art. 37 ust. 1 p.b. z 1974 r. i zastosowania art. 40 p.b. z 1974 r. daje możliwość zalegalizowania samowolnie wykonanego garażu i stosownie do art. 42 p.b. z 1974 r. wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, co stanowi ostatni etap kończący postępowanie.

Wobec oceny prawidłowości stanu technicznego garażu, PINB zastosował w sprawie art. 42 ust. 2 p.b. z 1974 r., kierując się innymi względami interesu społecznego - którymi w ocenie organu powiatowego jest sytuacja prawna nieruchomości należąca w części również do Skarżącego. Uregulowanie tych kwestii może nastąpić tylko przez wydanie pozwolenia na użytkowanie.

Odnosząc się do zarzutu związanego z koniecznością posiadania tytułu cywilnoprawnego do wybudowania obiektu, WWINB wskazał, że żaden z przepisów art. 37 oraz art. 40 p.b. z 1974r. nie nakłada na organy obowiązku badania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ani też nie uzależnia wydania decyzji od tego, czy obiekt został usytuowany w całości albo z przekroczeniem granicy działki stanowiącej własność inwestora. Nie można więc domniemać takiego obowiązku, skoro nie wynika wprost z przepisów prawa, mimo niejednolitości orzecznictwa. Decyzja nakazująca rozbiórkę musi opierać się wyłącznie na przesłankach prawnomaterialnych wynikających z p.b. z 1974 r. Ewentualne spory dotyczące własności mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. Organ II instancji zaznaczył, że w niniejszym postępowaniu inwestor od początku posiadał tytuł prawny do nieruchomości - jest właścicielem części nieruchomości, którą rozbudował o garaż. Także z mapy sporządzonej w 2015 r. do celów prawnych dołączonej do wniosku o wszczęcie postępowania wynika, że teren, na którym znajduje się dobudowany garaż należy do wyłącznej dyspozycji i korzystania przez właścicieli lokalu nr [...], a więc W. P. i Pani H. P..

Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Z. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego:

1. art. 42 ust. 2 p.b. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 p.b. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że możliwa jest legalizacja obiektu budowlanego na podstawie przepisów p.b. z 1974 r. w sytuacji, gdy inwestor nie posiada tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

2. art. 42 ust. 2 p.b. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że zachodzi podstawa do legalizacji garażu wybudowanego na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr [...], arkusz [...], obręb G.) w przypadku, gdy inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a sam obiekt powoduje zagrożenie dla mienia (budynku mieszkalnego) i jest sprzeczny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (§ 3 ust. 5 pkt 1 lit a uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "S. - część A" w P. - Dz.Urz. Woj. [...]. z 2016 r. poz. [...]).

Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił również naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, tj. ustalenie, że stan techniczny i konstrukcji pozwala na legalizację przedmiotowego obiektu budowlanego,

2. art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy istniała podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w toku postępowania legalizacyjnego, prowadzonego na podstawie przepisy art. 37, art. 40 i art. 42 p.b. z 1974 r., organy nadzoru budowlanego powinny badać, czy podmiot który ubiega się o legalizację posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak takiego tytułu cywilnoprawnego stanowi przesłankę do nakazu rozbiórki wskazaną w art. 37 ust. 2 p.b. z 1974r. ("inna ważna przyczyna"). W ocenie Skarżącego w zaskarżonych decyzjach organy nadzoru budowlanego dokonały zatem błędnej wykładni art. 42 ust. 2 p.b. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 p.b. polegającej na uznaniu, że możliwa jest legalizacja obiektu budowlanego na podstawie przepisów p.b. z 1974 r. w sytuacji, gdy inwestor nie posiada tytułu do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 42 ust. 2 p.b. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 p.b. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że zachodzi podstawa do legalizacji garażu wybudowanego na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działka nr [...], arkusz [...], obręb G.) w przypadku, gdy inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a sam obiekt powoduje zagrożenie dla mienia (budynku mieszkalnego) i jest sprzeczny z przepisami m.p.z.p. Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie nie są wyłączone przesłanki do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 2 p.b. z 1974 r. Jak wskazano w pkt 1 zarzutów prawa materialnego, niezbędne do legalizacji jest posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak takiego prawa jest podstawą wydania decyzji o nakazie rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 2 p.b. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 p.b. Nieruchomość przy ul. [...] w P. (działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb G.), zabudowana jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym dwulokalowym. W budynku tym wydzielone są dwa samodzielne lokale mieszkalne. Lokal mieszkalny nr [...] położony jest na parterze budynku. Dla tego lokalu prowadzona jest księga wieczysta nr [...] Właścicielami tego lokalu są uczestnicy postępowania J. P. i H. P.. Z własnością tego lokalu jest związany udział [...] we własności nieruchomości wspólnej, Lokal mieszkalny nr [...] położony jest na piętrze budynku. Dla tego lokalu prowadzona jest księga wieczysta nr [...] Właścicielem tego lokalu jest skarżący Z. S.. Z własnością tego lokalu jest związany udział ˝ we własności nieruchomości wspólnej. Przedmiotowy garaż jest zlokalizowany na terenie wspólnym. Według art. 199 Kodeksu cywilnego i art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1048), do dokonania czynności przekraczającej zakres czynności zwykłego zarządu niezbędna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli - w przypadku, gdy lokali mieszkalnych jest nie więcej niż 3. Czynnością przekraczającą zwykły zarząd jest legalizacja samowoli budowlanej. W niniejszej sprawie do legalizacji przedmiotowego garażu niezbędne jest więc uzyskanie zgody zarówno właścicieli lokalu nr [...] jak i lokalu nr [...]. Wobec faktu, że legalizacji sprzeciwia się Z. S., brak jest podstaw do wydania decyzji o legalizacji. Ponadto w niniejszej sprawie nie są wyłączone przesłanki do wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 p.b. z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 p.b.

W ocenie Skarżącego obiekt został wybudowany niezgodnie ze sztuką budowlaną. W istocie obiekt ten składa się z dwóch ścian (bocznej i frontowej z bramą garażową), dobudowanych (a częściowo wbudowanych) w ściany budynku mieszkalnego. Obiekt ten nie posiada jednej ściany bocznej i ściany tylnej - jej funkcje spełniają ściany budynku mieszkalnego. Elementy konstrukcji stropodachu są wmurowane bezpośrednio w ściany budynku mieszkalnego, a z drugiej strony opierają się na dwóch ścianach obiektu garażowego. Takie wybudowanie budynku bez samodzielnych ścian, a tym samym bez wykonania dylatacji, skutkuje spękaniem ścian budynku mieszkalnego. Okoliczności te są opisane w inwentaryzacji budowlanej autorstwa inż. bud. R. S.-B. z marca 2019 r. Stan techniczny obiektu i niekorzystny wpływ na układ funkcjonalny nieruchomości oraz budynek mieszkalny powoduje, że spełniona jest przesłanka wydania nakazu rozbiórki wskazana w art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r.

W ocenie Skarżącego obiekt ten jest także sprzeczny z § 3 ust. 5 pkt 1 lit b m.p.z.p. - na nieruchomości zlokalizowane są 3 obiekty gospodarcze/garażowe. Nieruchomość oznaczona jest w planie symbolem 8MN. Oznacza to, że spełniona jest przesłanka wydania nakazu rozbiórki wskazana w art. 37 ust. 1 pkt 1 p.b. z 1974 r.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 k.p.a. Skarżący wskazał, że opinia mgr inż. arch. Z. A. jest błędna. Skarżący podkreślił, że wybudowanie budynku bez samodzielnych ścian, a tym samym bez wykonania dylatacji, skutkuje spękaniem ścian budynku mieszkalnego. Okoliczności te są opisane w inwentaryzacji budowlanej autorstwa inż. bud. R. S.-B. z marca 2019 r., jak i są widoczne na załączonych do niniejszej skargi zdjęciach. Autor opinii mgr inż. arch. Z. A. w ogóle nie odniósł się do tych okoliczności. Jego opinia nie zawiera jakichkolwiek zdjęć z połączeń ścian garażu i stropu tego garażu ze ścianami budynku mieszkalnego. Autor opinii nie odniósł się w ogóle do stanu budynku mieszkalnego, pomimo że konstrukcja garażu - dwie ściany i strop wspierają się bezpośrednio i obciążają konstrukcję budynku mieszkalnego (takie obciążenia nie były przewidziane w stosunku do konstrukcji budynku mieszkalnego.). Opinia techniczna mgr inż. arch. Z. A. nie zawiera jakichkolwiek obliczeń konstrukcyjnych dotyczących obciążenia konstrukcji budynku mieszkalnego konstrukcją garażu (a dokładniej dwóch ścian i stropu garażu). Organ I i II instancji powinien wyjaśnić powyższe okoliczności, a w szczególności wnieść o uzupełnienie opinii technicznej. Tym samym jest uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy istniała podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z 1 marca 2023 r. Skarżący przesłał kopie inwentaryzacji budowlanej autorstwa inż. bud. R. S.-B. z marca 2019 r. wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu na okoliczność wykonania obiektu garażu w sposób niezgodny ze sztuką budowlaną w ten sposób, że obiekt ten nie nadaje się w obecnym stanie do legalizacji.

W odpowiedzi na powyższe pismo H. P. i W. P., będący uczestnikami postępowania pismem z 13 marca 2023 r. przedstawili informacje o stanie lokalu mieszkalnego, mieszczącego się w P., ul. [...] piętro pierwsze, którego właścicielem jest Z. S.. Uczestnicy wskazali, że od roku około 2012 lokal jest niezamieszkały co skutkuje jego systematyczną dewastacją, nie jest ogrzewany, a latem nie wietrzony. W roku 2017 nastąpił remont dachu, który niestety nie wpłynął na poprawę stanu technicznego strychu i lokalu na pierwszym piętrze, dach nie jest ocieplony, jest położona tylko dachówka, stropy również nie są ocieplone - ponieważ pozbawione zostały "polepy", której to niczym nie zastąpiono, brak podłogi między strychem a pierwszym piętrem. Część okien - w lokalu mieszkalnym na strychu oraz na klatce schodowej to okna pojedyncze drewniane z ubiegłego wieku, nieszczelny balkon, który przecieka podczas gwałtownych deszczy przyczynia się do pękania zawilgoconych murów, które są na południowej ścianie budynku, a nie tej do której jest dobudowany garaż, a czasem też woda dostaje się przez nieszczelne drzwi balkonowe do wnętrza i zalewa mieszkanie. Takie postępowanie z lokalem powoduje zawilgocenie, wychłodzenie nie tylko pierwszego piętra, ale także naszego mieszkania na parterze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia w tym przedmiocie.

Wskazać należy, że w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 - dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przechodząc do oceny zasadności samej skargi wskazać należy, przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P., którą organ nałożył na inwestora W. P. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie garażu dobudowanego do budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w P. (działa nr [...], arkusz [...], obręb G.) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W sprawie bezsporne jest, ze przedmiotowy garaż został wybudowany przed 1 stycznia 1995 r. - co potwierdzają zdjęcia lotnicze wykonane w latach 1989-2006 udostępnione przez Zarząd Geodezji i Katastru Miejskiego G. w P.. Ponadto pomimo tego, że od czasu zakończenia budowy upłynęło więcej niż 20 lat, W. P. nie skorzystał z możliwości przeprowadzenia uproszczonej legalizacji wyrażonej w art. 49 f ust. 1 p.b., którą prowadzi się tylko na żądanie właściciela lub zarządcy obiektu. To zaś oznacza, że w sprawie należało uwzględnić art. 103 p.b., zgodnie z którym przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym, na podstawie wskazanej regulacji prawnej, postępowanie należało przeprowadzić z uwzględnieniem przepisów art. 37, 40 i 42 p.b. z 1974 r, a tym samym wyjaśnić, czy nie zachodzi podstawa do wydania na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2 tej ustawy nakazu przymusowej rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Sąd podziela stanowisko organów, że nie ziściły się przesłanki do orzeczenia rozbiórki, o których mowa w art. 37 ust. 1 p.b. z 1974 r. Zgodnie z tym przepisem obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część:

1. znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub

2. powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

W orzecznictwie wskazuje się, że w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym w oparciu o art. 37 p.b. z 1974 r. organ zobligowany jest jedynie do zbadania czy nie zachodzą przesłanki określone w ust. 1 i 2 ww. przepisu. Skutki samowoli budowlanej na gruncie art. 37 ust. 1 pkt 1 p.b. z 1974 r. oceniać należy w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji (por. wyrok NSA z 8 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1318/06 dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Przepisami o planowaniu przestrzennym są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy (por. uchwała NSA z 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II OPS 2/13). Zgodnie natomiast z art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. nakazując rozbiórkę organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wykazać, że dalsze akceptowanie samowolnie posadowionego obiektu mogłoby spowodować groźbę dla życia lub zdrowia przebywających w pobliżu osób lub realne niebezpieczeństwo powstania szkody w mieniu. Wyrażenie ustawowe "niedopuszczalne pogorszenie" należy do kategorii zwrotów ogólnych (niedookreślonych), których konkretyzacja wymaga oceny, wielu elementów dotyczących naruszyciela, przedmiotu naruszenia (intensywności owego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia), a także pokrzywdzonego naruszeniem otoczenia (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1746/17, CBOSA). Wykładnia art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. wskazuje, że samo naruszenie przepisów budowlanych nie pociąga za sobą możliwości orzekania o rozbiórce dopóty, dopóki nie zostanie wykazane, że naruszenie tych przepisów powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnie pogarsza warunki zdrowotne lub użytkowe dla otoczenia (tak WSA w Warszawie w wyroku z 30 listopada 2022 r. sygn. VII SA/Wa 2127/22, CBOSA).

Oceniając pierwszą z przesłanek powołanego przepisu, Sąd podziela stanowisko organów, iż lokalizacja garażu jak i jego parametry nie naruszają przepisów uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia 22 listopada 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "S. - część A" w P. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2016 r. poz. [...]). Działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb G. jest na terenie oznaczonym w planie symbolem 8 MN. Zgodnie z § 3 m.p.z.p. ustała się zakaz lokalizacji na działce więcej niż jednego budynku gospodarczego lub garażu, w przypadku lokalizacji budynku gospodarczego albo garażu cofnięcie go w stosunku do frontowej ściany budynku mieszkalnego o nie mniej niż 2,0 m, dopuszczenie lokalizacji garażu albo budynku gospodarczego w głąb działki budowalnej na granicy z działką sąsiednią, ustala się wysokość zabudowy dla zabudowy gospodarczej lub garażu

nie większą niż 3,5 m dla dachu płaskiego lub 6,0 m dla dachu stromego. Zwrócić należy jednak uwagę, że w świetle obowiązującego m.p.z.p. dopuszczalne jest pozostawienie na działce istniejących obiektów przed uchwaleniem planu (§ 3 ust. 2 pkt 3 lit. a m.p.z.p.). W sprawie bezsporne jest, że przedmiotowy garaż został dobudowany do budynku mieszkalnego w latach 80-tych, a więc istniał już w chwili tworzenia planu. Dlatego, na co słusznie wskazały organy orzekające w sprawie, posadowienie garażu jest nie jest niezgodne z planem. W przedstawionym stanie rzeczy nie sposób zatem przyjąć, by ziściła się pierwsza z przesłanek określonych wymienionym przepisem, warunkująca nakazanie rozbiórki, której domaga się skarżący. Przedmiotowy garaż bowiem nie znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Skoro zatem badany obiekt nie narusza przepisów planistycznych, to nakazanie rozbiórki mogłoby opierać się wyłącznie na ustaleniu, że dalsze użytkowanie obiektu powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Okoliczność taka nie została w postępowaniu stwierdzona, przeciwnie – zgromadzone w sprawie dokumenty wykazały, że zawarta w art. 37 ust. 1 pkt 2 p.b. z 1974 r. przesłanka warunkująca wydanie nakazu rozbiórki nie zaistniała, bowiem rozbudowa garażu nie spowodowała niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia oraz niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Potwierdza to ocena techniczna dostarczona w związku z postanowieniem PINB nr [...] z dnia 10 lutego 2022 r., która została opracowana w dniu 5 lipca 2022 r. przez mgr inż. arch. Z. A.. Z wniosków opinii wynika, że obiekt nadaje się do dalszej eksploatacji i nie wpływa negatywnie na konstrukcję budynku mieszkalnego, a stan techniczny obecnej konstrukcji obiektu nie zagraża bezpieczeństwu mienia i osób. Z tejże opinii wynika również, że budynek jest w dobrym stanie technicznym a elementy konstrukcji budynku są w należytym stanie technicznym. W znajdującej się w aktach opinii stwierdzono również, że rozbudowa nie wpływa na nośność konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego. Skarżący w trakcie prowadzonego przez organy administracyjne postępowania jak i skardze kwestionował ustalenia w niej zawarte stwierdzając, że wybudowanie budynku bez samodzielnych ścian, a tym samym bez wykonania dylatacji, skutkuje spękaniem ścian budynku mieszkalnego. Okoliczności te zostały opisane w inwentaryzacji budowlanej autorstwa inż. bud. R. S.-B. z marca 2019 r. Powyższej inwentaryzacji skarżący nie przedłożył na etapie postepowania administracyjnego. Ma o tyle istotne znaczenie, że jeżeli organ administracji dysponował oceną techniczną spornego garażu i jej nie kwestionował, to – wbrew twierdzeniom skargi – nie miał obowiązku sporządzania innej opinii z uwagi na okoliczności wskazywane przez stronę (a więc z uwagi na zarzuty co do opinii). Organy orzekające w sprawie wypełniły bowiem prawidłowo nakaz, zawarty w art. 7 k.p.a. i zgromadziły dowody zgodnie z art. 77 §1 k.p.a. na okoliczności istotne w sprawie (art. 75 § 1 k.p.a.). To strona natomiast – zgodnie jej uprawnieniem procesowym z art. 78 § 1 k.p.a. mogła przedstawić sporządzoną na własne zlecenie "kontropinię" żądając dopuszczenia z niej dowodu. Rzecz jasna, wówczas organ żądanie takie oceniałby w aspekcie przesłanek z art. 78 § 2 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy skarżący kontropinii nie złożył w trakcie prowadzonego postepowania administracyjnego. Skarżący nie udostępnił również organom orzekającym w sprawie inwentaryzacji budowlanej autorstwa inż. bud. R. S.-B. z marca 2019 r., na którą się sam powoływał (kopia tejże inwentaryzacji została przedłożona na etapie postępowania sądowoadministracyjnego). W tym miejscu wskazać należy również uwagę na fakt, że inwentaryzacja budowlana, na którą powołuje się Skarżący została wykonana w 2019 r. zaś opinia na podstawie której orzekały organy administracyjne opatrzona jest datą 5 lipca 2022 r. Już tylko upływ czasu mógł zatem spowodować, że stan techniczny spornego budynku uległ zmianie. Nie można również wykluczyć, że powodem spękania ścian są okoliczności podnoszone w piśmie uczestników postępowania z 13 marca 2023 r. złożonym w trakcie postepowania sądowoadministracyjnego tj. m.in zawilgocenia murów będących następstwem nieszczelności balkonu. Nie przesądzając tych kwestii, stwierdzić należy, że w zaskarżonej decyzji zasadnie przyjęto, iż - odnośnie do stanu technicznego - powołanie się na dokument z roku 2019 nie pozwala na skuteczne zakwestionowanie ustaleń dokumentu z roku 2022. W tym miejscu wskazać należy, iż mgr inż. arch. Z. A. dokonując oceny stanu technicznego budynku określił, że ogólny stan techniczny obiektu jest dobry, nie stwierdził zarysowań ścian spowodowanych ewentualnym osiadaniem fundamentów, brak uszkodzeń elementów konstrukcyjnych budynku i stwierdził, ze roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuka budowlaną. Mgr inż. arch. Z. A. stwierdził, że wybudowany garaż nie naraża na niebezpieczeństwo elementów konstrukcji nośnej istniejącego budynku mieszkalnego i stanowi bezpieczny układ. We wnioskach autor opinii stwierdził również, że obiekt nadaje się do dalszej eksploatacji i nie wpływa negatywnie na konstrukcję budynku mieszkalnego i nie zagraża bezpieczeństwu mienia i osób. Słusznie zatem stwierdziły rozpatrujące sprawę organy, że nie ziściły się przesłanki nakazujące rozbiórkę przedmiotowego garażu.

Co do konieczności badania przez organy nadzoru budowlanego prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym w oparciu o przepisy p.b. z 1974 r. w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane były dwa odmienne poglądy. Zgodnie z pierwszym z nich legalizacja samowoli budowlanej odbywająca się w trybie wspomnianych przepisów nie obejmowała badania prawa do gruntu (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1753/15). Zwolennicy przeciwnego poglądu wskazywali, że obowiązkiem organów nadzoru budowlanego było uwzględnienie, na gruncie regulacji art. 37 p.b. z 1974 r., kwestii tytułu prawnego do nieruchomości, na której samowolnie wzniesiono obiekt budowlany. Jak wskazano m.in. w wyroku z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie II OSK 2764/15 przywołany przepis wprawdzie nie formułuje w sposób tak wyraźny jak to jest w aktualnym stanie prawnym, wymagania złożenia przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tym niemniej zarówno przed wejściem w życie obecnie obowiązującej ustawy - Prawo budowlane, jak i we wcześniejszym stanie prawnym nie ulegało wątpliwości, że organy były i w dalszym ciągu są zobowiązane ustalić prawo inwestora do terenu, na którym wzniesiono samowolnie obiekt budowlany.

Przepisy art. 37, art. 40 i art. 42 p.b. z 1974 r. nie uzależniają wydania rozstrzygnięć na podstawie ww. przepisów od tego, czy inwestor obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę posiadał w dacie budowy prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy też nie posiadał takiego prawa. Za niedopuszczalną można byłoby uznać jedynie taką wykładnię przepisów p.b. z 1974 r., która pozwalałaby na legalizację obiektu budowlanego osobie, która wybudowała go na cudzym gruncie nie posiadając do niego tytułu prawnego ani w dacie budowy, ani w dacie legalizacji.

W orzecznictwie wyrażono stanowisko, zgodnie z którym nie można - mając na uwadze podstawową zasadę konstytucyjną, jaką jest demokratyczne państwo prawne (art. 2 Konstytucji RP) - mówić o zdatności do użytku wykonanego obiektu lub o jego "niepowodowaniu niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia", jeżeli potencjalne uzdrowienie samowoli budowlanej miałoby zarazem naruszać czyjeś prawo własności (wyr. NSA z dnia 8 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2553/15). Nie oznacza to jednak, że przy ocenie występowania przesłanek przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego można przesądzić bezwzględnie, że jeżeli w dacie budowy inwestor nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to wskutek ograniczenia możliwości zagospodarowania nieruchomości przez właściciela i naruszenia jego prawa własności, następuje ziszczenie się przesłanki niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia. Tego rodzaju wykładnia nie znajduje uzasadnienia w treści art. 37 ust. 1 pkt 2 in fine, a ponadto nie powinna być stosowana z tego względu, że nie można przesądzić, iż legalizacja samowoli budowlanej zrealizowanej przez podmiot, który w dacie budowy nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, naruszałoby prawo własności właściciela nieruchomości, bez zbadania aktualnego na dzień orzekania przez organ nadzoru budowlanego stanu prawnego nieruchomości, na której zlokalizowany jest samowolnie wzniesiony obiekt budowlany. Powyższy pogląd, akceptowany przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, przedstawiono w uzasadnieniu wyroku NSA z 11 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 1724/21 (CBOSA).

Sąd podziela przy tym konstatację zawartą w zaskarżonej decyzji, że w sytuacji, gdy zbędne jest nałożenie obowiązków w oparciu o art. 40 p.b. z 1974 r., istnieje możliwość zalegalizowania obiektu poprzez wydanie pozwolenia na użytkowanie. Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego będzie stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Przy czym "zdatność" ta musi być interpretowana szeroko, a więc z uwzględnieniem, czy obiekt ten nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich (zob. wyrok NSA z 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 3535/18 – CBOSA). W przedmiotowej sprawie nie można wykluczyć, że inwestor jako współwłaściciel nieruchomości przy ul. [...] w P. (działa nr [...], arkusz [...], obręb G.) posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wynika bowiem z mapy sporządzonej w 2015 r. do celów prawnych dołączonej do wniosku wszczęcie postępowania, teren, na którym znajduje się dobudowany garaż należy do wyłącznej dyspozycji i korzystania przez właścicieli lokalu nr [...], a więc W. P. i H. P.. Okoliczność ta (w szczególności treść umowy quoad usum) będzie jednak badana w ramach postepowania prowadzonego w oparciu o art 42 p.b. z 1974 r.

Podsumowując Sąd stwierdza, że organy obu instancji w zakresie ustalania stanu faktycznego nie naruszyły przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) oraz nie naruszyły prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.). Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.