Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 04 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 04 grudnia 2013 roku wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2013 roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn; postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Pismem z dnia 15 października 2013 roku M. L. wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia skargi od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja nie dotarła do strony z powodu przeprowadzki.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że nie zasługują na aprobatę argumenty strony wskazujące, że pismem z dnia 10 stycznia 2013 roku, strona zawiadomiła organ o zmianie miejsca zamieszkania i konieczności kierowania korespondencji na adres P., ul. [...]. W powołanym piśmie podatnik poinformował organ jedynie o zamiarze zamieszkania wspólnie z matką. W świetle treści pisma nie było podstaw do kierowania korespondencji na inny adres niż S., [...]. Ten adres Skarżący wskazywał zarówno w odwołaniu (k. 27 akt administracyjnych), jak i w treści pisma z dnia 10 stycznia 2013 roku (k. 36 akt administracyjnych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Z akt sprawy wynika, że przesyłka polecona zawierająca decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn została skierowana na adres S., [...], gdzie była dwukrotnie awizowana, ale nie została odebrana. Organ uznał decyzję za doręczoną z dniem 08 lutego 2013 roku.

W dniu 09 kwietnia 2013 roku M. L. otrzymał upomnienie o zaleganiu w zapłacie podatku. W dniach 10 kwietnia, 15 kwietnia oraz 19 kwietnia 2013 roku telefonicznie kontaktował się w tej sprawie z pracownikiem Urzędu Skarbowego.

Postanowieniem z dnia 18 września 2013 roku, na podstawie art. 171 §3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012, poz. 749 ze zm. – dalej p.p.s.a.), Dyrektor Izby Skarbowej orzekł o zwrocie stronie wniosku opatrzonego datą 16 lipca 2013 roku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, który w istocie był wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2013 roku. Organ wyjaśnił, że w sprawie właściwy sąd administracyjny.

Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki poleconej (k. 55 akt administracyjnych) postanowienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 20 września 2013 roku.

Pismem opatrzonym datą 15 października 2013 roku, które zostało złożone w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 16 października 2013 roku, M. L. wystąpił do sądu administracyjnego o przywrócenie terminu do złożenia skargi z uwagi na to, że decyzja nie dotarła do strony z powodu przeprowadzki.

Zgodnie z art. 87 §1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast wniosek spóźniony sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.

W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy przyczyna uchybienia terminowi do złożenia skargi do sądu administracyjnego ustała najpóźniej z dniem z dniem 20 września 2013 roku, czyli z dniem odebrania pod adresem P., ul. [...] informacji o właściwym trybie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego.

W konsekwencji termin na wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi upływał z dniem 27 września 2013 roku (piątek). Skarżący złożył wniosek w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 16 października 2013 roku, a więc dziewiętnaście dni po upływie terminu na dokonanie wskazanej czynności procesowej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.