Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 5 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 5 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. i R. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: odrzucić skargę R. P.

Decyzją z dnia 5 czerwca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS") orzekł o odpowiedzialności podatkowej G. P. – dalej jako "Skarżąca" jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

Przedmiotową decyzję wraz z pouczeniem o terminie i trybie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skierowano do Skarżącej i wysłano na jej adres.

Pismem z dnia 5 lipca 2018 r. Skarżąca oraz R. P. wnieśli do tut. Sądu skargę na wskazaną decyzję z dnia 5 czerwca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Powyższe oznacza, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością.

Zaskarżoną przez Skarżącą i R. P. decyzją z dnia 5 czerwca 2018 r. Dyrektor IAS orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

W ocenie Sądu istotne jest zatem ustalenie istnienia po stronie skarżących, szczególnie R. P., interesu prawnego, tj. przymiotu strony uprawniającego do wniesienia skargi.

Analiza akt administracyjnych sprawy bezsprzecznie wskazuje, że postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie wszczęte zostało z urzędu postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 14 listopada 2017 r. wobec Skarżącej i tylko ona była stroną tego postępowania, co potwierdzają kolejne postanowienia incydentalne, wydane w toku postępowania (np. postanowienie Naczelnika US z dnia 1 grudnia 2017 r. o wyznaczeniu stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, czy postanowienie Dyrektora IAS z dnia 4 kwietnia 2018 r. informujące, że sprawa nie zostanie rozpatrzona w terminie). Zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika US z dnia 18 grudnia 2017 r. zostały wydane jedynie w stosunku do Skarżącej. Są to akty indywidualne władczo rozstrzygające o sytuacji prawnej Skarżącej w odniesieniu do jej regulowanej prawem (ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) odpowiedzialności podatkowej jako byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

W świetle regulacji zawartej w art. 50 § 1 p.p.s.a. to właśnie Skarżąca miała legitymację skargową, czyli była uprawniona do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Brak jest natomiast podstaw, aby w stosunku do R.P. zastosować art. 50 § 1 p.p.s.a., który uprawniałby go do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora IAS z dnia 5 czerwca 2018 r. kierowaną do Skarżącej. Wskazać należy, że wobec R. P. Dyrektor IAS wydał odrębną decyzję orzekającą o jego solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki. W odniesieniu do R. P. można mówić jedynie o interesie faktycznym, gdyż jako były członek zarządu spółki może być zainteresowany rozstrzygnięciem tej sprawy. Nie jest to jednakże tożsame z posiadaniem przez niego interesu prawnego do wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a sąd odrzuca skargę m.in. jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej. Brak zdolności sądowej to brak posiadania przez dany podmiot cechy pozwalającej na skuteczne przeprowadzenie ważnego postępowania przed sądem administracyjnym z jego udziałem w charakterze strony, tj. zgodnie z art. 32 p.p.s.a. skarżącego lub organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, a także uczestnika postępowania. Taka cechą jest, jak wyjaśniono wyżej, interes prawny, którym R. P. nie legitymuje się.

Z wyłożonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.