Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na zarządzenie sędziego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 2209/16 pozostawiające bez rozpoznania pismo z dnia 31 sierpnia 2017 roku w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie.

Sędzia Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 17 listopada 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 2209/16 wydanym na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego K. J. z dnia 31 sierpnia 2017 roku. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismo skarżącego nie może otrzymać prawidłowego biegu, albowiem nie jest jasne, którego postanowienia dotyczy zawarty w nim wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zażalenie na to postanowienie złożył K. J., wnosząc o jego uchylenie. Podniósł, że w okolicznościach niniejszej sprawy wezwanie skierowane do niego przez Sąd I instancji o doprecyzowanie pisma z dnia 31 sierpnia 2017 roku nie jest zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba, że ustawa stanowi inaczej, przy czym za niezachowanie warunków formalnych należy uznać sytuację, gdy pismo strony nie zawiera jednoznacznych wniosków procesowych i jednocześnie brak jest możliwości racjonalnego ustalenia, jakie jest żądanie wnoszącego to pismo (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2017 roku sygn. akt I OZ 1626/17). Treść art. 49 § 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie K. J. wystosował do Sądu I instancji pismo z dnia 31 sierpnia 2017 roku, w którym zwrócił się o wyjaśnienie wątpliwości dotyczących stanowiska Sądu zawartego w postanowieniu z dnia 24 sierpnia 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 2209/16 w przedmiocie odrzucenia zażalenia co do stwierdzenia, że: "Tym samym należy przyjąć, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 372/12 wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym został wydany, a zasięgiem jego oddziaływania objęte zostało również przyszłe postępowanie administracyjne. W konsekwencji, skoro wyrok ten nie został skutecznie zakwestionowany (NSA wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 roku sygn. akt I OSK 708/13 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku) organy administracji publicznej są nim związane, co wyłącza możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.". Wobec tego, że w dacie podanej przez skarżącego w sprawie wydane zostały dwa postanowienia odrzucające zażalenia, a w żadnym z nich nie zawarto przytoczonego wyżej wywodu, Sąd I instancji słusznie wezwał K. J. do jednoznacznego wskazania, którego z postanowień dotyczy wniosek. Pomimo, że w dniu 16 września 2017 roku skarżący nadesłał odpowiedź na to wezwanie, to jednak nadal nie sprecyzował swojego pisma w sposób wystarczający do nadania mu dalszego biegu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 198 p.p.s.a. oddalił zażalenie.