Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), Protokolant Ewa Gil, po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 505/23 w sprawie ze skargi P. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 12 czerwca 2023 r., nr SKO.41/6092/P/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 8 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 505/23 oddalił skargę P. P. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie (dalej: SKO, organ) z 12 czerwca 2023 r., w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł pełnomocnik skarżącego zarzucając, że przy wydawaniu zaskarżonego wyroku doszło do naruszenia przez WSA w Lublinie wskazanych poniżej przepisów prawa procesowego, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 146 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.; dalej również określanej jako: p.p.s.a) przez oddalenie skargi Strony skarżącej, w sytuacji gdy były przesłanki do jej uwzględnienia;

2) art. 145 § 1 pkt 1) lit b) - c) p.p.s.a. przez nieuchylenie w całości zaskarżonego przez Stronę skarżącą postanowienia SKO w Lublinie z dnia 12 czerwca 2023 r., wydanego w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L., znak: [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2020 r., w sytuacji, gdy przy jego wydawaniu doszło do naruszenia:

1) art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 z późn. zm.; dalej: O.p.) przez bezpodstawne zastosowanie ww. regulacji na skutek przyjęcia, że Pan P. W. był uprawniony do odbierania korespondencji kierowanej do Skarżącego;

2) art. 138 § 1 O.p. poprzez jego pominięcie i niezastosowanie w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynikało, że strona jest nieobecna i nie odbiera korespondencji do niej kierowanej;

3) art. 154a § 1 O.p., poprzez jego niezastosowanie i niewystąpienie do władzy państwa członkowskiego Unii Europejskiej (C.) z wnioskiem o dokonanie doręczenia decyzji podatkowej skarżącemu, co w konsekwencji doprowadziło do wydania skarżonego postanowienia;

4) art. 122, 123, 187, 188, 191 i 195 pkt 2) O.p., przez brak konsekwencji w zbieraniu materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego i bezpodstawnego przyjęcia, że Pan P. W. był uprawniony do odbierania korespondencji kierowanej do Skarżącego;

5) art. 228 § 1 pkt 2) O.p. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, co w konsekwencji skutkowało wydaniem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania;

6) art. 162 § 1 O.p. przez nieprzywrócenie skarżącemu terminu na wniesienie odwołania od decyzji z tytułu wysokości podatku od nieruchomości za 2020 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta L., znak: [...].

Art. 134 § 1 p.p.s.a. przez pominięcie okoliczności, iż:

- Pan P. W. nie był uprawniony do odbierania korespondencji kierowanej przez organ podatkowy do skarżącego;

- zachodziły opisane w art. 162 § 1 O.p. przesłanki do przywrócenia skarżącemu terminu na wniesienie odwołania od decyzji z tytułu wysokości podatku od nieruchomości za 2020 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta L., znak: [...].

Z opisanych wyżej względów i przyczyn wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w Lublinie z 8 grudnia 2023 r. oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według prawem przepisanych norm.

Ponadto w oparciu o przepis art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie przedmiotowej skargi na rozprawie.

W niniejszej sprawie brak jest odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.).

Istotą sporu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2020 r. ustalającej zobowiązanie skarżącego w podatku od nieruchomości za 2020 r. Skarżący stoi na stanowisku, że wskazana decyzja w ogóle nie została mu doręczona. Wprawdzie złożył on wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jednak równocześnie wniósł o doręczenie mu tej decyzji. Swoje stanowisko Skarżący uzasadnia tym, że przesyłka zawierająca decyzję nie została skierowana na właściwy adres, a osoba która odebrała decyzję w dniu 27 stycznia 2020 r. nie była do tego upoważniona. Skarżący swoje stanowisko uzasadnia faktem, że przebywał w C., początkowo osadzony w areszcie, a następnie objęty zakazem wyjazdu z tego kraju.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy odnieść się do stanu faktycznego, który został ustalony przez Organ i nie jest kwestionowany przez Skarżącego.

Bezspornym jest, że nadanie przesyłki zawierającej decyzję, jak i jej odebranie miało miejsce na ponad 21 miesięcy przed dokonaniem przez Skarżącego zmiany danych adresowych w CEIDG. Stąd Organ opierając się na aktualnych danych zawartych w CEIDG dokonał nadania przesyłki decyzji na właściwy adres Skarżącego. Organ nie mógł posiadać wiedzy na podstawie aktualnego rejestru CEIDG, że Skarżący dokonał zmian danych adresowych dokonanych dopiero w dniu 5 listopada 2020 r. Nie mogło mieć również znaczenia dla oceny prawidłowości doręczenia decyzji Prezydenta Miasta dokonana adnotacja – uczyniona podczas w/w dokonywanych zmian – że ma ona skutek wsteczny na dzień 5 listopada 2017 r. Wskazać również należy, że Skarżący posługiwał się adresem na który została wysłana decyzja Prezydenta Miasta jeszcze w dniu 3 listopada 2022 roku, wykazując go na swoim zaświadczeniu lekarskim. Stąd na akceptację zasługują ustalenia poczynione przez Organ i zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, że pismo zawierające decyzję zostało wysłane na właściwy adres będący adresem stałego dodatkowego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, wynikający z treści CEIDG. Ponadto ten adres podawany był wcześniej co najmniej kilkukrotnie organowi przez samego Skarżącego, a pisma kierowane na ten adres odbierane były przez osobę upoważnioną.

W odniesieniu do zarzutu sformułowanego w zakresie braku upoważnienia dla P.W., który odebrał przedmiotową decyzję, Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje ustalenia organu zaakceptowane przez sąd pierwszej instancji, iż z przeprowadzonego postępowania podatkowego wynika, że wskazana osoba (P. W.) odebrała nie tylko przesyłkę z przedmiotową decyzją Prezydenta Miasta ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2020 r., ale również odbierała szereg innych pism (nadawany za pośrednictwem Poczty Polskiej) kierowanych do podatnika na adres w L. przy ul. [...], legitymując się podpisem z adnotacją "z up." lub "pełn.". Zgodzić się więc należy ze stanowiskiem organu, a zaakceptowanym przez sąd pierwszej instancji, że była to osoba upoważniona – w placówce Poczty Polskiej – do odbioru pism urzędowych kierowanych do Skarżącego.

Należy również zauważyć, iż zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą, pismo będące potwierdzeniem odbioru w placówce pocztowej jest dokumentem urzędowym korzystającym z domniemania prawdziwości. Kwestionowanie bądź obalenie prawdziwości zawartych w zwrotnym potwierdzeniu dowodu jest wprawdzie możliwe, ale nie może odbywać się poprzez formułowanie twierdzeń strony bez żadnego poparcie czy argumentacji dowodowej.

Również okoliczność przymusowego przebywania Skarżącego na terytorium innego państwa (C.) nie stanowiło przeszkody w podjęciu konkretnych działań formalnych w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Poza okresem tymczasowego aresztowania trwającego do dnia 24 sierpnia 2017 r., Skarżący przebywał w C. z zakazem opuszczania kraju, ale bez ograniczenia w podejmowaniu działań przez pełnomocnika w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Sam fakt, że podczas przebywania w C. do grudnia 2021 r. (jak sam oświadczył Skarżący) zdołał dokonać zmian w CEIDG w zakresie danych adresowych w dniu 5 listopada 2021 r., świadczy o tym że nie był pozbawiony możności prowadzenia swoich spraw. Mimo, że Skarżący nie przebywał w P. i nie mógł osobiście odbierać kierowanej do niego korespondencji, czynił to w jego imieniu P. W. jako osoba upoważniona. Stąd nie było uzasadnienia zastosowania art. 138 O.p. oraz 154a § 1 O.p.

Nie znajdują również uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia art. 122 O.p., 123 O.p.,187 O.p.,188 O.p., 188 O.p.,191 O.p.,195 pkt. 2 O.p. oraz art. 228 § 1 pkt. 2 O.p. i 162 § 1 O.p. bowiem Skarżący nie precyzuje – również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - jakie okoliczności świadczą o naruszeniu powyższych przepisów.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.

SNSA Dominik Gajewski SNSA Paweł Borszowski SNSA Wojciech Stachurski