Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia oddala skargę

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...], na podstawie art. 30 ust. 1 w zw. z art. 26 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114, poz. 740) oraz art. 104 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku J. D. (nazywanego dalej "skarżącym") wydał licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

2. Sąd Rejonowy w K., Wydział [...] Karny wyrokiem z dnia [...] września 2012 r., sygn. akt [...] uznał skarżącego za winnego popełnionego czynu – kierowania rowerem po drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości 0,70 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. i na podstawie art. 178a § 2 k.k. w zw. z art. 34 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności.

3. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, powołując się na informację o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne, co stanowi podstawę do cofnięcia licencji, zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia.

4. W piśmie z dnia [...] marca 2013 r. skarżący wyjaśnił, że w dniu zatrzymania prowadził jedynie rower, a nie pojazd mechaniczny. Nie stanowił zagrożenia dla osób czy mienia. Podkreślił, że w stanie nietrzeźwym był po godzinach pracy, a nie w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Wykonując zadania pracownika ochrony skarżący nie dostał żadnych nagan, zwolnień dyscyplinarnych. W tym stanie rzeczy kara w postaci cofnięcia licencji będzie niewspółmierna do przewinienia.

Skarżący wniósł o przesłuchanie go oraz żony w charakterze strony, oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci decyzji ZUS z dnia [...] grudnia 2012 r., orzeczenia o stopniu niepełnosprawności żony skarżącego z dnia [...] listopada 2012 r. oraz świadectw pracy skarżącego.

5. [...] Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 78 § 2, art. 123, art. 124 i art. 268a k.p.a. nie uwzględnił żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dodatkowych dowodów.

6. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia oraz art. 104 i art. 268a k.p.a. cofnął skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

W uzasadnieniu organ powołał się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] września 2012 r., na mocy którego skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 2 k.k. polegającego na tym, ze w dniu [...] lipca 2012 r. w W. kierował rowerem po drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości alkoholowej 0,70 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu.

Na tej podstawie organ uznał, ze skarżący przestał spełniać jeden z warunków koniecznych do zachowania licencji pracownika ochrony, tj. niekaralności za przestępstwo umyślne.

7. Pismem z dnia [...] maja 2013 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r., zarzucając naruszenie:

a). przepisów prawa materialnego: art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez jego błędną wykładnię,

b) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: 63 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia [...] marca 2013 r. zawierającego wyjaśnienia oraz wnioski dowodowe, mimo że nie było ono podpisane przez wnoszącego i przedwczesne wydanie postanowienia z dnia [...] marca 2013 r., a w konsekwencji także zaskarżonej decyzji, art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że czyn, za który został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] września 2012 r. był jedynym jakiego się dopuścił w trakcie 25 lat pracy w charakterze pracownika ochrony. Jako okoliczność istotną w sprawie skarżący uznał, że incydent, za który został skazany miał miejsce poza godzinami pracy, a w stanie nietrzeźwym prowadził rower, a nie samochód i nie stanowił zagrożenia dla osób czy mienia.

Skarżący powołał się na trudną sytuację rodzinną: niepracującą żonę z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności, wymagającą stałej opieki, której leczenie i rehabilitacja pochłaniają ogromne sumy. Kontynuowanie leczenia będzie możliwie, gdy skarżący będzie miał pracę. Odebranie licencji spowoduje utratę środków do życia niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny. Skarżący wyjaśnił, że nie posiada kwalifikacji do wykonywania innego zawodu, co wyklucza znalezienie pracy.

Skarżący zauważył, że w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. zawarł wnioski dowodowe, których dopuszczenia i przeprowadzenia domagał się w toku postępowania. Pismo to nie zostało przez niego podpisane. Stwierdzony brak formalny powinien być przez niego usunięty w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Mimo, że organ nie wezwał sgo do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia [...] marca 2013 r., wydał postanowienie o nieuwzględnieniu żądania dotyczącego przeprowadzenia dodatkowych dowodów. Zdaniem skarżącego, niepodpisane pismo z dnia [...] marca 2013 r. nie powinno być rozpoznane przez organ, a w konsekwencji nie powinno być wydane postanowienie z dnia [...] marca 2013 r. oraz decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. jako przedwczesne. Oznacza to, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. została wydana przedwcześnie, z naruszeniem przepisów art. 64 § 2 k.p.a. oraz przepisów art. 31 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

8. Komendant Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia [...] maja 2013 r., utrzymał w całości w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji Komendant Policji zaznaczył, że decyzja w sprawie cofnięcia uprawnień licencyjnych nie należy do sfery uznania administracyjnego, co oznacza, że jej dotkliwy charakter stricte warunkują przepisy prawa.

Ustawodawca w ustawie o ochronie osób i mienia wskazuje wprost, że pracownik ochrony fizycznej powinien swoją postawą wzbudzać zaufanie społeczne, a jego zachowanie we wszystkich sferach życia, zarówno prywatnego jak i zawodowego, winno dawać rękojmię zgodnego z prawem realizowania przyznanych mu ustawowo uprawnień. Popełniony przez skarżącego czyn o charakterze umyślnym godzi w szeroko pojęte bezpieczeństwo publiczne, czyli dobro, które jako licencjonowany pracownik ochrony fizycznej winien chronić.

Odnosząc się do sytuacji rodzinnej skarżącego, opisanej w uzasadnieniu odwołania, Komendant Policji wyjaśnił, że ustawodawca, wyznaczając aktem rangi ustawy obligatoryjne przesłanki warunkujące nabycie licencji pracownika ochrony pierwszego stopnia, przyznał bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. Zgodnie z jego wolą licencji pracownika ochrony nie może posiadać osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne. Reglamentując ściśle dostęp do wykonywania zawodu pracownika ochrony, ustawodawca wskazał, że osoba posiadająca licencję winna przestrzegać ustalonego porządku prawnego, dając tym samym gwarancję zgodnego z prawem realizowania szerokich uprawnień pracownika ochrony.

W tym stanie faktycznym - przy istniejącym w obrocie prawnym wyroku skazującym stronę za przestępstwo umyślne - podniesiony przez nią w odwołaniu argument nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie odmienne, niż rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji.

Odnosząc się do zarzutu niezasadnego rozpatrzenia przez organ I instancji pisma strony z dnia [...] marca 2013 r. w sytuacji, gdy nie zostało ono opatrzone jej podpisem poprzez wydanie postanowienia nieuwzględniającego żądania dotyczącego przeprowadzenia dodatkowych dowodów, Komendant Policji przyznał rację skarżącemu, że jego pismo powinno być rozpatrzone dopiero po wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych poprzez złożenie podpisu, dodając, że okoliczność ta w świetle skazania strony prawomocnym wyrokiem sądowym za przestępstwo umyślne pozostaje bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia.

9. Pismem z dnia 2 października 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r., wnosząc o jej uchylenie w całości.

Decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- przepisów prawa materialnego: art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez jego błędną wykładnię,

- przepisów postępowania w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy: art. 63 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia [...] marca 2013 r. zawierającego wyjaśnienia oraz wnioski dowodowe, mimo że nie było ono podpisane przez wnoszącego i przedwczesne wydanie postanowienia z dnia [...] marca 2013 r., a w konsekwencji także zaskarżonej decyzji oraz art. 7 k.p.a., 10 k.p.a. , art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w uzasadnieniu odwołania od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r.

10. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny". W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy w K., Wydział II Karny wyrokiem z dnia [...] września 2012 r., sygn. akt [...] uznał skarżącego za winnego popełnionego czynu – kierowania rowerem po drodze publicznej, będąc w stanie nietrzeźwości 0,70 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. przestępstwa z art. 178a § 2 k.k. i na podstawie art. 178a § 2 k.k. w zw. z art. 34 § 1 k.k. wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności. Wyrok uprawomocnił się w dniu [...] października 2012 r.

Zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organy I i II instancji, cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie w przypadku, gdy pracownik ochrony został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Ustawa mówi, że w takim przypadku "Komendant Wojewódzki Policji cofa licencję jeżeli pracownik ochrony : 1) przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt (...) 5".. Z kolei w myśl art. 26 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy o wydanie licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która: 5) nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne.

4. W rozpatrywanej sprawie organom Policji powołana ustawa nie pozostawiła zatem żadnego uznania. Podejmowana przez nie decyzja w sprawie cofnięcia licencji pracownika ochrony w przypadku skazania zainteresowanego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne ma charakter tzw. decyzji związanej, przy podejmowaniu której organ nie ma tzw. luzu decyzyjnego, nie korzysta z żadnego uznania administracyjnego. Stwierdzenie skazania zainteresowanego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne oznacza, że Komendant Wojewódzki Policji ma obowiązek cofnięcia koncesji.

Decyzje takie są decyzjami związanymi, co oznacza, iż organ nie posiada luzu decyzyjnego pozwalającego na wybór w sposobie rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie przewidział, bowiem, w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia i cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2008 roku sygn. akt VI SA/Wa 220/05 LEX 183641).

5. W ocenie Sądu w zaistniałym stanie prawnym (wyrok sądu [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] nie ma potrzeby udowadniania związku przyczynowego pomiędzy popełnionym czynem a licencją pracownika ochrony. Przy takiej konstrukcji prawnej nie ma możliwości miarkowania kary czy rozstrzygania o kwestii stopnia społecznej szkodliwości czynu, gdyż oczywiste stwierdzenie skazania zainteresowanego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne musi spowodować cofnięcie koncesji.

W takiej sytuacji nie mają też znaczenia inne środki dowodowe, jak choćby podnoszone przez skarżącego pozytywne opinie właściwych organów Policji, gdyż jedyną i wystarczającą przyczyną nałożenia kary (cofnięcia licencji) jest skazanie zainteresowanego prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne.

Przy jednoznacznym stwierdzeniu takiego skazania organ Policji nawet nie powinien – nie ma podstaw prawnych – prowadzić jakiegokolwiek postępowania dowodowego, lecz zobowiązany jest podjąć z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia licencji pracownika ochrony pierwszego stopnia. W tej sytuacji nie sposób nawet mówić o "klasycznym" postępowaniu wyjaśniającym i dowodowym, w którym mogą zostać naruszone przepisy art. 7 i 77 K.p.a.

Nie jest więc konieczne przeprowadzanie dodatkowych dowodów, wnioskowanych przez Skarżącego, w postaci przesłuchania strony postępowania administracyjnego czy zeznań świadków. Nie eliminują one bowiem z obrotu prawnego prawomocnego skazującego wyroku sądu.

Z tego powodu w ocenie Sądu nie są zasadne zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez organy przepisów postępowania tj. art. 7, 10, 77 i 107 k.p.a.

Jak już wskazano wyżej decyzja wydana w przedmiotowej sprawie ma charakter uznania związanego. Zatem sama ustawa wyłącza po stronie organu możliwość stosowania uznania administracyjnego, o jakim mowa w art. 7 k.p.a. W przedmiotowej sprawie, w sytuacji niespełnienia przez skarżącego wymogu niekaralności potwierdzonego prawomocnym wyrokiem skazującym za popełnienie występku umyślnego, a więc w sytuacji, kiedy nie daje on gwarancji prawidłowego wykonywania zawodu, organ cofający licencję nie może przedłożyć interesu indywidualnego nad interes społeczny z uwagi na związanie przepisami omawianej ustawy.

Skarżący, podnosząc zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie wskazał, na czym naruszenie to miało polegać. Art.10 k.p.a. ustanawia ogólna zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji konkretne obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Należy podkreślić, iż organ uczynił zadość tym wymaganiom. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania, zawiadomienie to równocześnie informowało skarżącego o przysługujących mu, a wynikających z treści powołanego artykułu, prawach.

6. Odnosząc się zatem do zarzutu Skarżącego, iż decyzja cofająca Mu licencję pracownika ochrony fizycznej narusza przywołane przepisy prawa materialnego, tj. ustawy o ochronie osób i mienia. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący prawomocnym od dnia [...] października 2012 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] września 2012 r., sygn. akt [...] (k. 51 i k. 55) został uznany za winnego i skazany na karę ograniczenia wolności poprzez wykonywanie nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne (oraz zastosowano inne środki karne), za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 2 kodeksu karnego, tj. za kierowanie rowerem po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości.

Skazanie to, zgodnie z art. 107 § 4 kodeksu karnego ulegnie zatarciu z mocy prawa po upływie 5 lat, albo na wniosek skazanego sąd może zarządzić zatarcie skazania po upływie 3 lat od wykonania lub darowania albo od przedawnienia wykonania, m. in. kary ograniczenia wolności, na jaką to karę został skazany J. D..

[...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 31 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie osób i mienia oraz art. 104 i art. 268a k.p.a. cofnął skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia, a więc była to decyzja związana wynikająca z prawomocności skazującego wyroku Sądu w K. i związania organu treścią orzeczenia. Wyrok ten był prawomocny także [...] sierpnia 2013 r. , a więc w dniu kiedy to Komendant Policji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], wydał zgodną z prawem decyzję co do utrzymania decyzji organu I instancji.

7. Wniosek dowodowy skarżącego z dnia [...] grudnia 2014 r. zawierał co prawda pismo z informacją o zatarciu skazania w postaci załącznika – kserokopii wyciągu z krajowej kartoteki rejestru karnego, jednakże nie był to oryginał dokumentu, ani nie został on uwierzytelniony. Nie spełniał więc kryteriów dopuszczenia przez Sąd dowodów z dokumentów przewidzianych w art. 48 p.p.s.a.

Zgodnie bowiem z treścią art. 48 § 1 Strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest na żądanie sądu złożyć oryginał dokumentu w sądzie jeszcze przed rozprawą. Natomiast z art. 48 § 3 wynikam, że zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć jego odpis, poświadczony przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Ten wymóg również nie został spełniony.

Po drugie na dokumencie widniała na nim data [...] grudnia 2014 r. Dokument ten nie mógł być więc znany organom w dacie wydania decyzji. Może być więc on jedynie podstawą do ewentualnego wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie. Z ww. powodów Sąd postanowił nie uwzględnić wniosku dowodowego skarżącego.

8. W ocenie Sądu bez znaczenia dla sposobu rozpatrzenia sprawy był popełniony przez organ I instancji błąd proceduralny polegający na wydaniu postanowienia odmawiającego przeprowadzenia postępowania dowodowego w wyniku rozpatrzenia nie podpisanego pisma Skarżącego zawierającego Jego wyjaśnienia co do okoliczności popełnienia przestępstwa, dotychczasowej postawy życiowej, sytuacji rodzinnej i finansowej oraz wniosek o przeprowadzenie dowodów z zeznań w charakterze świadka wskazanych w piśmie osób oraz przesłuchanie samego Skarżącego w charakterze strony postępowania. Ze względu bowiem na konstrukcję i charakter normy prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 2 pkt w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 5 ustawy, którego dyspozycja została spełniona, przeprowadzenie wskazanych czynności nie miałoby żadnego wpływu na wynik postępowania administracyjnego. Wspomniany więc wyżej błąd formalny, choć niewątpliwie nie powinien się zdarzyć, nie czyni więc wadliwym rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty.

9. Mając powyższe na uwadze, działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.