Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi E. z siedzibą w I., Turcja na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę w całości

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP"), decyzją z [...]października 2014 r. nr Sp. [...], na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410, dalej: "P.w.p."), oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "EAE ELEKTRONIK" udzielonego na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Uprawniony", "Uczestnik postępowania"), wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez A. z siedzibą w I., T. (dalej: "Wnoszący sprzeciw", "Skarżący"), oddalił sprzeciw.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Sprzeciw wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowno – graficzny: "EAE ELEKTRONIK" [...] na rzecz Uprawnionego, decyzją z [...] lipca 2012 r., został wniesiony [...] sierpnia 2013 r. Sporny znak towarowy przeznaczony został do oznaczania usług z klas 37, 40, 42, tj. "usługi lakierowania, mycia płytek drukowanych; usługi lutowania płytek drukowanych; usługi projektowania technicznego, doradztwo w sprawach sprzętu komputerowego".

W sprzeciwie Wnoszący sprzeciw wskazał zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., podnosząc, iż jest uprawnionym do zarejestrowanego w trybie międzynarodowym słowno - graficznego znaku towarowego "EAE ELEKTRIK S.A." [...]. Znak przeciwstawiony został przeznaczony do oznaczania towaru z klasy 09, tj. "kable elektryczne, wtyczki, przewody elektryczne, tablice sterownicze (elektryczność), przełączniki, wyłączniki czasowe, przełączniki, automatyczne, przełączniki mocy, wyłączniki samoczynne, bezpieczniki, tablice sterownicze (elektryczność), tuleje złączowe do kabli elektrycznych, korytka kablowe do kabli elektrycznych, urządzenia do przewodzenia, przekształcania, regulacji i sterowania energii elektrycznej, szyny zbiorcze elektryczne do dystrybucji, akumulatory elektryczne, baterie elektryczne, źródła zasilania". Wnoszący sprzeciw podkreślił, że Jego usługi związane z płytkami drukowanymi, czy doradztwem w zakresie sprzętu komputerowego są komplementarne względem towarów uprawnionego dostępnych dla tego samego kręgu odbiorców. W toku postępowania Wnoszący sprzeciw dodał, że ze względu na tą komplementarność nabywcy mogą myśleć, że oferowane towary oraz świadczone usługi pochodzą od tego samego przedsiębiorstwa, a znak sporny może zostać odebrany jako kolejna wersja znaku przeciwstawionego, gdyż w obu znakach występuje ten sam element EAE. Powyższe ma także wpływ na możliwość wprowadzenia potencjalnych odbiorców w błąd gdyż właściwy krąg odbiorców rzadko kiedy ma możliwość dokonania bezpośredniego porównania poszczególnych znaków towarowych i musi polegać na ich niedoskonałym wrażeniu zachowanym w pamięci.

Uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny. Wskazał, że z samego faktu przeznaczenia porównywanych znaków dla różnych kategorii, tj. towarów (znak przeciwstawiony) oraz usług (znak sporny) wynika bezzasadność sprzeciwu. Zwrócił uwagę, że w znakach kombinowanych słowa nie mają charakteru decydującego, a grafika znaków porównywanych jest odmienna i wpływa na brak możliwości ich pomylenia. Tym bardziej, że zachodzi miedzy nimi różnica w warstwie znaczeniowej jak i fonetycznej. Zwrócił także uwagę, że towary i usługi porównywanych znaków nie są kierowane do nieograniczonego kręgu odbiorców jak np. towary spożywcze, zaś same usługi i towary nie są towarami powszechnego użytku nabywanymi bez namysłu i głębszej analizy.

UP uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., stwierdzając, że powinien być oddalony. Wskazał, że bezsporne jest, iż usługi do oznaczania, których przeznaczony został znak sporny "EAE ELEKTRONIK" (tj. kl. 37, 40, 42 ) oraz towary znaku przeciwstawionego "EAE ELEKTRIK A.S." (tj. kl 09) należą do różnych klas towarowych Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług. Uznał następnie, że analiza wykazów towarów i usług ocenianych znaków prowadzi do wniosku, iż usługi znaku spornego stanowią usługi nie związane z towarami znaku przeciwstawionego. UP stwierdził, że usługi znaku spornego skierowane są do producentów jak i użytkowników układów elektronicznych, podczas gdy towary znaku przeciwstawionego skierowane są do odbiorców towarów stricte elektrycznych. Poza tym odbiorcy towarów elektrycznych są zazwyczaj elektrykami lub odbiorcami indywidualnymi, którzy kupują wszelkiego rodzaju towary elektryczne w celu ich montażu w domu, mieszkaniu, biurze, etc., podczas gdy usługi mycia, lutowania płytek drukowanych czy usługi projektowania technicznego oraz doradztwo w zakresie sprzętu komputerowego są skierowane do innego odbiorcy, jakim są specjalistyczne przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją sprzętu elektronicznego czy komputerowego.

Organ dodał, że niektóre towary mogą zawierać wewnątrz np. płytki drukowane (np. w tablicach sterowniczych), niemniej jednak sam fakt występowania takiej płytki nie świadczy jeszcze o podobieństwie do tablicy sterowniczej itp. Przyjęcie innego stanowiska prowadziłoby do absurdalnego uznania podobieństwa np. płytek sterowniczych do samochodów, gdyż te ostatnie także zawierają w sobie sterowniki i komputery sterujące pracą wtrysków paliwa czy oświetleniem.

UP wskazał, że wykluczenie podobieństwa towarów wyłącza możliwość zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., niemniej jednak dokonał także analizy porównawczej samych oznaczeń. Organ stwierdził, że w obu znakach elementami przykuwającymi uwagę w pierwszej kolejnością są człony EAE, a dopiero w drugiej kolejności napisy ELEKTRONIK czy ELEKTRIK. Powyższe sprawia, iż znak sporny nie różni się od znaku przeciwstawionego w zakresie grafiki. Zauważył następnie, że w warstwie znaczeniowej (słownej), pomiędzy porównywanymi znakami zachodzą różnice, które w warstwie słownej wyłączają podobieństwo oznaczeń, gdyż wskazują na charakter towaru czy usługi, ze względu na fakt, że "ELEKTRIK" i "ELEKTRONIK" stanowią elementy opisowe informujące do jakiego rodzaju towarów i usług znak sporny i przeciwstawiony zostały przeznaczone. Organ uznał też, że różnice między porównywanymi znakami są niewystarczające w zakresie warstwy fonetycznej, gdyż słowo "EAE ELKTRONIK" znaku spornego - wymawiane jako "eae elektoronik" - jest fonetycznie zbliżone do słów "eae elektrik as" znaku przeciwstawionego.

UP stwierdził, że ponieważ ryzyka konfuzji zachodzi tylko i wyłącznie w wypadku wystąpienia kumulatywnie dwóch przesłanek, tj. identyczność lub podobieństwo samych oznaczeń, przy jednoczesnym stwierdzeniu identyczności lub podobieństwie towarów (usług), w sprawie nie zachodzi ryzyko wprowadzenia w błąd potencjalnego, przeciętnego (należycie i dobrze poinformowanego, należycie uważnego i ostrożnego) odbiorcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] maja 2015 r., Skarżący zaskarżył decyzję UP z [...] października 2014 r. w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji błędne określenie odbiorców towarów i usług porównywanych znaków towarowych oraz uznanie, że brak jest podobieństwa między usługami spornego znaku a towarami przeciwstawionego znaku towarowego, a także dokonanie wadliwych ustaleń faktycznych w zakresie warunków sprzedaży i oferowania usług sygnowanych spornym znakiem, a w konsekwencji uznanie, że usługi znaku spornego nie są związane z towarami znaku przeciwstawionego, ani też wzajemnie się nie uzupełniają;

2. art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak przekonywującego wyjaśnienia powodów odmowy uznania wystąpienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, podczas gdy UP ustalił, że między porównywanymi oznaczeniami występuje podobieństwo;

3. art. 132 ust.2 pkt 2 P.w.p., poprzez jego niezastosowanie wynikające z uznania, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, co było wynikiem błędnej oceny podobieństwa usług spornego znaku oraz towarów przeciwstawionego znaku towarowego, przyjęcia, iż usługi spornego znaku nie są podobne do towarów znaku przeciwstawionego, ani też wzajemnie się nie uzupełniają, podczas gdy wskazane towary i usługi skierowane są do tych samych odbiorców co uzasadnia uznanie ich za towary i usługi podobne i braku uwzględnienia przy dokonywaniu oceny ryzyka konfuzji podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych i występowania okoliczności, że przeciętni odbiorcy zwykle nie mają okazji jednoczesnego porównania znaków.

Skarżący wskazał, że z treści zaskarżonej decyzji wynika, że UP uznał, iż usługi znaku spornego skierowane są do producentów jak i użytkowników układów elektronicznych, podczas gdy towary znaku przeciwstawionego skierowane są do odbiorców towarów stricte elektrycznych. Skarżący nie zgodził się też ze stwierdzeniem UP, że odbiorcy towarów elektrycznych są zazwyczaj elektrykami lub odbiorcami indywidualnymi, gdy tymczasem, zdaniem Skarżącego, usługi mycia, lutowania płytek drukowanych czy usługi projektowania technicznego oraz doradztwo w zakresie sprzętu komputerowego są skierowane do innego odbiorcy jakim są specjalistyczne przedsiębiorstwa zajmujące się produkcja sprzętu elektronicznego czy komputerowego. Skarżący podkreślił, że UP nie wskazał źródła swego poglądu i nie wyjaśnił na jakich dowodach oparł swe przekonanie, że odbiorcami usług spornego znaku są producenci i użytkownicy układów elektronicznych, a odbiorcami towarów znaku Skarżącego wąska grupa odbiorców (elektrycy lub odbiorcy indywidualni), nie natomiast producenci, czy przedsiębiorcy, podczas gdy jak wynika z akt sprawy Skarżący jest firmą prowadzącą działalność na rynkach międzynarodowych i dostarcza swe towary oraz zapewnia serwis i usługi z nimi związane, w szczególności w sektorze przedsiębiorstw.

Skarżąca podkreślił, że ocenie podlegają wykazy towarów i usług, a nie rzeczywisty profil działalności stron, co oznacza, że ocena UP powinna obejmować każdą grupę wskazanych w wykazie towarów oraz usług. Zdaniem Skarżącego, UP w sposób niedostateczny wyjaśnił kwestię stosunku poszczególnych usług (grupy usług) znaku spornego do towarów oznaczanych znakiem Skarżącego. UP powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, a w szczególności ich naturę, przeznaczenie, sposób użytkowania, konkurencyjność (względnie komplementarność) oraz obszary i sposoby ich dystrybucji. Tymczasem w uzasadnieniu decyzji brak jest analizy w tym zakresie.

Skarżący wskazał, iż przeciwstawiane towary oraz usługi są komplementarne, ponieważ Istnieje między nimi ścisły związek polegający na tym, iż świadczenie wymienionych usług dotyczy towarów oznaczanych znakiem towarowym przeciwstawionym. Zdaniem Skarżącego takie towary jak: tablice sterownicze (elektryczność), wyłączniki czasowe, przełączniki automatyczne, przełączniki mocy, wyłączniki samoczynne, urządzenia do przewodzenia, przekształcenia, regulacji i sterowania energii elektrycznej opierają swoje działanie na płytkach drukowanych, które wymagają, m.in. mycia, lutowania, czyli podjęcia czynności objętych usługami do których oznaczania przeznaczony został przeciwstawiony znak towarowy. Usługi projektowania technicznego polegają, m.in. na opracowaniu dokumentacji i projektów dotyczących działania i rozmieszczenia urządzeń, w tym urządzeń do przewodzenia. Z kolei usługa doradztwa w sprawach sprzętu komputerowego obejmuje doradztwo w zakresie szeroko rozumianego sprzętu komputerowego, do którego zaliczyć można również urządzenia regulacji i sterowania energii elektrycznej. Skarżący dodał, że w przypadku towarów wymagających konserwacji, odnowienia, powszechnym jest oferowanie konsumentom przy zakupie danego towaru gwarancji wraz z usługą serwisowania. W związku z powyższym, konsumenci mogą myśleć, że oferowane towary oraz świadczone usługi pochodzą od tego samego przedsiębiorstwa.

Konkluzja zatem UP, iż wykluczone jest podobieństwo towarów nie znajduje poparcia w materiale dowodowym sprawy i w konsekwencji stanowi przejaw dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. Oznacza to, zdaniem Skarżącego, że UP nie dokonał prawidłowej analizy powstania ryzyka niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd odbiorców.

W odpowiedzi na skargę UP nie zgodził się z zarzutami Skarżącego, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z [...] listopada 2015 r., stanowisko zajął Uczestnik postępowania, wnosząc o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania zgodził się z UP, co do braku podobieństwa usług, do oznaczania których przeznaczony jest spornego znak towarowy oraz towarów oznaczanych przeciwstawionym znakiem towarowym. Uczestnik postępowania nie zgodził się natomiast z UP co do podobieństwa porównywanych znaków towarowych, uznając brak tego podobieństwa na wszystkich płaszczyznach porównawczych (fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej).

Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Analizowane pod tym kątem zarzuty skargi, w ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 246 ust. 1 P.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. W świetle wyżej cytowanego przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która w celu wszczęcia tego postępowania nie musi wykazywać interesu prawnego. Biorąc pod uwagę datę publikacji ogłoszenia o udzieleniu spornego prawa ochronnego w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" nr [...] z [...] lutego 2013 r. oraz wniesienie sprzeciwu [...] sierpnia 2013 r., należy uznać, że przedmiotowy sprzeciw został wniesiony w terminie, o którym mowa w przytoczonym przepisie. Jak wynika z art. 247 ust. 2 P.w.p., w sytuacji, w której uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie UP podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. Zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt 9 P.w.p. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny rozpatrywane są w trybie postępowania spornego.

Podstawę prawną wniesionego sprzeciwu stanowił art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p.

Zgodnie z 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Przytoczony przepis ma zatem zastosowanie w danym stanie faktycznym wówczas, gdy łącznie spełnione zostały trzy przesłanki: podobieństwo lub identyczność znaków towarowych, podobieństwo lub identyczność towarów, do oznaczania których przeznaczone są dane znaki oraz istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia oznaczanych towarów polegającego w szczególności na skojarzeniu znaku spornego ze znakiem wcześniejszym. Nie każde zatem podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność rejestracji znaku towarowego, lecz takie, które nawet potencjalnie mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów i usług, w szczególności poprzez ryzyko skojarzenia między znakami. Oznacza to, że w świetle przytoczonego art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego, gdyby w jej wyniku powstało prawo, którego zakres pokrywałby się chociaż częściowo z zakresem prawa z rejestracji z wcześniejszym pierwszeństwem.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przystępując do porównania znaków towarowych należy najpierw ocenić podobieństwo lub identyczność towarów i usług, do oznaczania których służą porównywane znaki. Dopiero przesądzenie o jednorodzajowości towarów i usług implikuje konieczność dokonania porównania oznaczeń. W celu dokonania oceny podobieństwa towarów i usług należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek, w którym mogą one pozostawać. Czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów bądź usług, ich przeznaczenie, sposób używania towarów, sposób i miejsca ich sprzedaży lub świadczenia usług, jak również to, czy te towary bądź usługi konkurują ze sobą czy też się uzupełniają.

UP doszedł do wniosku, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest podobieństwa usług, do oznaczania których przeznaczony jest spornego znak towarowy, do towarów oznaczanych przeciwstawionym znakiem towarowym.

Sąd, analizując wykaz usług z klas 37, 40, 42 tj.: "usługi lakierowania, mycia płytek drukowanych; usługi lutowania płytek drukowanych; usługi projektowania technicznego, doradztwo w sprawach sprzętu komputerowego", spornego znaku towarowego z towarami znaku przeciwstawionego z klasy 09, tj.: "kable elektryczne, wtyczki, przewody elektryczne, tablice sterownicze (elektryczność), przełączniki, wyłączniki czasowe, przełączniki, automatyczne, przełączniki mocy, wyłączniki samoczynne, bezpieczniki, tablice sterownicze (elektryczność), tuleje złączowe do kabli elektrycznych, korytka kablowe do kabli elektrycznych, urządzenia do przewodzenia, przekształcania, regulacji i sterowania energii elektrycznej, szyny zbiorcze elektryczne do dystrybucji, akumulatory elektryczne, baterie elektryczne, źródła zasilania", zgodził się z organem co do braku komplementarności oraz podobieństwa pomiędzy ww. usługami oraz towarami.

Sąd stwierdził, że usługi znaku spornego nie są usługami związanymi z towarami znaku przeciwstawionego. Charakter usług, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy wskazuje, iż są one ściśle związane ze sprzętem i urządzeniami elektronicznymi, podczas gdy wykaz towarów przeciwstawionego znaku obejmuje sprzęt i produkty elektryczne. Oznacza to, że brak jest związku pomiędzy przeznaczeniem usług spornego znaku towarowego, a towarami znaku przeciwstawionego. W konsekwencji zatem, nie można uznać, że rozważane usługi i towary uzupełniają się wzajemnie, pozostając w związku komplementarności. Powyższe też skutkuje, iż inny jest odbiorca usług spornego znaku oraz towarów znaku przeciwstawionego. Jak słusznie wskazał UP, usługi spornego znaku towarowego skierowane są do producentów oraz użytkowników sprzętu elektronicznego, układów elektronicznych, sprzętu komputerowego. Dotyczy to wszystkich kategorii usług spornego znaku, a więc zarówno usługi lakierowania, mycia płytek drukowanych, usługi lutowania płytek drukowanych, jak i usługi projektowania technicznego, czy też doradztwa w sprawach sprzętu komputerowego. Towary przeciwstawionego znaku towarowego skierowane są natomiast do odbiorców sprzętu elektrycznego, a więc przede wszystkim do elektryków, jak i indywidualnych nabywców, którzy kupując te towary, samodzielnie dokonują ich montażu bądź przy udziale elektryków.

Sąd też zgadza się ze stanowiskiem UP, iż fakt występowania w konstrukcji np. tablicy sterowniczej, płytki drukowanej, nie świadczy o podobieństwie tych towarów, a poprzez to o komplementarności usług lakierowania, mycia, czy lutowania płytek drukowanych z tablicą sterowniczą. Również w tym przypadku bowiem, występuje ścisły związek pomiędzy wymienionymi usługami i płytkami drukowanymi, a nie wymienionymi usługami i tablicami sterowniczymi.

Z powyższych względów, zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty Skarżącego dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Jak zostało to wykazane powyżej, UP prawidłowo określił odbiorców towarów i usług porównywanych znaków towarowych oraz uznał, że brak jest podobieństwa między usługami spornego znaku a towarami przeciwstawionego znaku towarowego. Brak natomiast powyższego podobieństwa wyklucza możliwość wystąpienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, nawet jeżeli występuje podobieństwo pomiędzy samymi oznaczeniami porównywanych znaków towarowych. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, iż organ ustalając wystąpienie podobieństwa między porównywanymi oznaczeniami, nie zawarł przekonywującego wyjaśnienia powodów odmowy uznania wystąpienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 132 ust.2 pkt 2 P.w.p., poprzez jego niezastosowanie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że UP przeprowadził analizę porównywanych znaków towarowych pod względem wystąpienia przesłanek określonych w tym przepisie. Pomimo ustalenia braku podobieństwa pomiędzy usługami spornego znaku towarowego i towarami znaku przeciwstawionego, UP dokonał też porównania samych oznaczeń, co jak wyżej wskazano, nie było działaniem koniecznym, w związku z czym Sąd nie będzie odnosił się do przeprowadzonego przez organ porównania oznaczeń. Trudno zatem zgodzić się z opinią, iż organ naruszył omawiany przepis poprzez jego niezastosowanie. Wskazywane w ramach tego zarzutu nieprawidłowości działania UP odnoszą się raczej do ustaleń faktycznych, a nie prawidłowego zastosowania art. 132 ust.2 pkt 2 P.w.p. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie, kwestia podobieństwa bądź niepodobieństwa znaków towarowych nie należy do sfery prawa materialnego, lecz przepisów o postępowaniu administracyjnym, gdyż dotyczy stanu faktycznego, a nie prawa (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2005 r., II GSK 1364/04, LEX nr 187152). Badając zatem zaskarżoną decyzję pod względem legalności, Sąd uznał, że UP prawidłowo zastosował kryteria ustalenia podobieństwa bądź niepodobieństwa porównywanych znaków towarowych określone w art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.