Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia J. K. na zarządzenie z dnia 12 września 2014 r. pozostawiające pismo skarżącego z dnia 12 sierpnia 2014 r. bez rozpoznania w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody D. z dnia ... w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania we wznowieniowym postępowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę pawilonu handlowego o część usługowa i mieszkalną postanawia: 1. uchylić zarządzenie z dnia 12 września 2014 r. pozostawiające pismo skarżącego z dnia 12 sierpnia 2014 r. bez rozpoznania; 2. odrzucić sprzeciw skarżącego z dnia 12 sierpnia 2014 r.

W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 25 czerwca 2014 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Od powyższego postanowienia skarżący pismem z dnia 16 lipca 2014 r. złożył sprzeciw. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Pismem z dnia 12 sierpnia 2014 r. zatytułowanym "sprzeciw" skarżący wniósł o uchylenie postanowienia referendarza z dnia 25 czerwca 2014 r..

Zarządzeniem z dnia 12 września 2014 r. Przewodniczący Wydziału II pozostawił bez rozpoznania ww. pismo wskazując w uzasadnieniu, że skarżący nie doprecyzował czy ww. pismo należy traktować rzeczywiście jako sprzeciw czy raczej jako zażalenie.

W zażaleniu złożonym na powyższe zarządzenie skarżący wyjaśnił, że oczywistym jest, że nie doręczono mu postanowienia Sądu z dnia 25 lipca 2014 r., a doręczenie jakie miało miejsce w dniu 6 sierpnia 2014 r. dotyczyło powtórnie postanowienia referendarza z dnia 25 czerwca 2014 r..

Mając na uwadze okoliczności podniesione w zażaleniu koniecznym stało się uwzględnienie zażalenia (art. 195 § 2 w zw. z art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.)) i ponowne rozpatrzenie wniesionego w dniu 12 sierpnia 2014 r. pisma zatytułowanego "sprzeciw" od postanowienia referendarza z dnia 25 czerwca 2014 r. (punkt 1 sentencji).

Podkreślić należy, iż skarżący złożył już skutecznie sprzeciw od ww. postanowienia referendarza (pismo z dnia 16 lipca 2014 r.), wskutek czego orzeczenie to utraciło moc (art. 260 p.p.s.a.). W tej sytuacji nie ma możliwości zaskarżenia tego postanowienia. Błędne ponowne doręczenie tego postanowienia i pouczenie skarżącego przez pracownika sekretariatu Sądu o przysługującym mu prawie wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego, nie może czynić uprawnienia do wniesienia tego środka zaskarżenia, gdyż takie może wynikać jedynie z przepisów prawa. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji.