Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Dorota Gaj-Mizerska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Spółki komandytowej w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1804/14 w sprawie ze skargi K. Spółki komandytowej w C. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. Spółki komandytowej w C. na rzecz Głównego Lekarza Weterynarii 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt VI Sa/Wa 1804/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. Sp. k. (dalej: skarżąca lub Spółka) w C. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

W dniach [...] kwietnia i [...] maja 2013 r. - działający z upoważnienia Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Weterynarii w Krakowie - przeprowadzili kontrole doraźne u skarżącej, które wykazały, iż podmiot ten prowadzi za pośrednictwem stron internetowych: [...] oraz [...] wysyłkową sprzedaż produktów leczniczych weterynaryjnych, należących do kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza weterynarii".

W protokole kontroli - do którego skarżąca nie zgłosiła zastrzeżeń - załączono kopie 3 paragonów oraz 13 zamówień, w tym na produkty lecznicze weterynaryjne wydawane bez przepisu lekarza - "BAYER Kiltix Obroża dla psów średnich (dł. 53 cm), "VETAGRO Fiprex 75 kot 0,7 ml", "BAYER Kiltix Obroża dla psów dużych (dł. 70 cm)" oraz "Frontline dla psów od 10 kg do 20 kg", wszystkie wysłane za pośrednictwem firmy kurierskiej.

Małopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Krakowie, pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego dotyczącego wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych z kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza", jednocześnie informując o prawie wglądu do akt sprawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Małopolski Wojewódzki Lekarz Weterynarii w Krakowie, działając na podstawie art. 120 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm., dalej ,,p.f.") oraz art. 104 k.p.a., nakazał skarżącej zaprzestać prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych z kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza".

W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2013 r. skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości, podnosząc, że rozstrzygnięcie Organu I instancji jest bezprzedmiotowe, gdyż nie prowadzi wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych z kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza".

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Główny Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Krakowie.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, odwołując się do treści przepisów art. 2 pkt 32 i 37aa, art. 65 ust. 1 , art., art. 68 ust. 1 i 3 , art. 71 ust. 1a p.f., stwierdził, że skarżąca dokonywała wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych pozornie dodając je jako gratis do innych produktów, niebędących produktami leczniczymi. Organ odwoławczy porównując ceny pojedynczych oferowanych sztuk przedmiotów niebędących produktami leczniczymi oraz zestawów zawierających jako "gratis" produkt leczniczy weterynaryjny wysyłanych do kontrahentów za pośrednictwem firm kurierskich, stwierdził, że ewidentnie wskazują na dokonywanie wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych, zawierając w cenie zestawu również koszty związane z nabyciem produktu leczniczego weterynaryjnego. Zdaniem Organu odwoławczego przez wydawanie w formie gratisu produktów leczniczych weterynaryjnych wydawanych bez przepisu lekarza skarżąca dokonywała ich sprzedaży, co jest niedopuszczalne przez żadne podmioty, w tym również przez podmioty, o których mowa w art. 71 ust. 1a p.f.

Skarżąca spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę Główny Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, iż skarga jest niezasadna, stwierdził, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego – Głównego Lekarza Weterynarii i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna w sprawie nie naruszają prawa. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przedmiotem objętego tymi decyzjami rozstrzygnięcia jest nakazanie skarżącej zaprzestania prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych wydawanych bez przepisu lekarza.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji stanowisko organu znajduje uzasadnienie we wskazanych przepisach ustawy, tj. przepisach art. 68 ust. 1, 2 i 3, art. 70 ust. 1 oraz art. 71 ust. 1a p.f. w zw. z art. 2 pkt 37 aa p.f, dodatkowo właściwie zinterpretowanych i zastosowanych w sprawie dla oceny wszystkich uwarunkowań i okoliczności jej stanu faktycznego. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż stosownie do art. 65 ust. 1 p.f. obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Odnośnie produktów leczniczych weterynaryjnych zdefiniowanych w art. 2 pkt 34 p.f. jako produkty lecznicze stosowane wyłącznie u zwierząt decydujące znaczenie ma zasada tego obrotu wyrażona w art. 68 ust. 2 p.f.

W ocenie Sądu, okoliczności dokonanych sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych przemawiają za uznaniem, iż w istocie dochodziło do sprzedaży produktów, które co prawda podlegają swobodnemu obrotowi w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, przy jednoczesnym dodawaniu produktu ("gratisu"), który faktycznie nie mógł podlegać obrotowi dokonywanemu przez skarżącą. Zdaniem Sądu, stosunki handlowe nie mogą być sprzeczne z ustawą ani zmierzać do obejścia przepisów prawa. Organy mają prawo dokonać własnych ustaleń i ich oceny, w kwestii zgodności z przepisami prawa materialnego – w tym przypadku prawa farmaceutycznego. Dalej Sąd wskazał, iż dla sprawy administracyjnej wystarczające są ustalenia Organu, który dokonał również porównania (kalkulacji) ceny sprzedawanych towarów, stwierdzając iż wartość produktów leczniczych weterynaryjnych oferowanych indywidualnie oraz w zestawach wraz z "gratisowym" produktem leczniczym weterynaryjnym jednoznacznie wskazywały na celowe podwyższanie cen w przypadku zestawów z "gratisem" w celu zrekompensowania sprzedającemu kosztów "gratisu".

Zdaniem Sądu rozważania i zarzuty skarżącej odnośnie nieprawidłowego zastosowania przepisów kodeksu cywilnego w zakresie wad oświadczeń woli nie mają znaczenia dla sprawy, bowiem nie jest kwestionowana ważność dokonanych czynności sprzedaży, a jedynie przedmiot zawieranych przez skarżącą transakcji. Wykazując brak prawnej podstawy do prowadzenia wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych w ramach – jak wynika z materiałów postępowania administracyjnego – przedsiębiorstwa skarżącej - Organy - prawidłowo nakazały jej zaprzestać takiej działalności, jako nieumocowanej w przepisach ustawy. Umocowania takiego nie można domniemywać. Winno ono wynikać wprost z przepisu. W okolicznościach sprawy – w sytuacji, gdy jak wykazano brak przepisów pozwalających na wysyłkową sprzedaż produktów leczniczych weterynaryjnych, zapatrywanie skarżącej o zgodności prowadzonej przezeń działalności z przepisami prawa jest bezpodstawne, tak samo zresztą jak sformułowany w skardze zarzut na temat konieczności dokonania liberalniejszej interpretacji przepisów Prawa farmaceutycznego, gdy chodzi o sprzedaż produktów leczniczych weterynaryjnych. Należy bowiem mieć na uwadze wywodzony (a contrario) z art. 68 ust. 3 p.f. w zw. z ust. 2 p.f. zakaz wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych uzasadniony niewątpliwie ochroną zdrowia zwierząt i koniecznością zapewnienia nadzoru lekarza weterynarii nad wydawaniem tych produktów/leków. Zdaniem Sądu ww. zakaz nie ogranicza wolności gospodarczej przedsiębiorców w sposób nieproporcjonalny do celu tego ograniczenia.

W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej, skarżąca Spółka podniosła naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, tj. :

- art. 65 ust. 1 w zw. z art. 68 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż skoro art. 68 ust. 3 p.f. znajduje zastosowanie wyłącznie do produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza, dopuszczając prowadzenie wysyłkowej sprzedaży tylko przez apteki ogólnodostępne i punkty apteczne, to a contr ario pozostałe produkty lecznicze, w tym produkty lecznicze weterynaryjne, nie mogą stanowić przedmiotu sprzedaży wysyłkowej;

- art. 22 Konstytucji RP oraz art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672, z późn. zm.) przez ich niezastosowanie i nieuzasadnione ograniczanie swobody działalności gospodarczej, w sposób nieproporcjonalny do zamierzeń przyjętego ograniczenia;

2. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a, tj.:

- art. 141 §4 i art. 145 §1 pkt 1 lit a i art. 134 §1 p.p.s.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich elementów skargi, nierozpoznanie sprawy w zakresie w jakim domagała się tego strona skarżąca formułując zarzuty, a w efekcie nierozważenie wszystkich zarzutów strony i niedokonanie oceny ich zasadności na gruncie przedmiotowej sprawy oraz nierozpoznanie skargi poza jej granicami;

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z mającym miejsce naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 65 ust. 1 w zw. z art. 68 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne poprzez oddalenie skargi, pomimo, że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia, a polegające na wadliwym przeprowadzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroli jego zastosowania oraz wykładni przez organ administracji wydający zaskarżony akt.

Wskazując na powyższe, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 oraz art. 177 § 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania za wszystkie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów na rzecz Głównego Lekarza Weterynarii kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art.174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

Konstrukcja zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje na to, że zasadniczym zagadnieniem mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia oceny stanowiska Sądu I instancji w zakresie wykładni przepisów art.65 ust.1 i art.68 ust.3 ustawy z dnia 6 września 2001 roku - Prawo farmaceutyczne.

W ocenie autora skargi kasacyjnej dokonana przez Sąd I instancji wykładnia wskazanych wyżej przepisów prawa jest wadliwa bowiem z treści tych przepisów prawa nie sposób wyinterpretować zakazu wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych weterynaryjnych. Przedstawione w skardze kasacyjnej stanowisko odnoszące się do wykładni art.65 ust.1 i art.68 ust.3 ustawy Prawo farmaceutyczne jest całkowicie bezzasadne.

W tym miejscu podkreślić należy, że z akt sprawy wynika, iż strona wnosząca skargę kasacyjną prowadzi za pośrednictwem stron internetowych wysyłkową sprzedaż produktów leczniczych weterynaryjnych, należących do kategorii dostępności "wydawane bez przepisu lekarza weterynarii".

Z treści art.120 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku Prawo farmaceutyczne wynika, że w razie stwierdzenia naruszenia wymagań dotyczących obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Tak więc w pierwszej kolejności należy ustalić jakie są wymagania dotyczące obrotu produktami leczniczymi lub wyrobami medycznymi i ocenić czy zachowanie kontrolowanego podmiotu uchybia tym wymaganiom.

Wymagania, o których mowa w powołanym przepisie prawa odnoszą się do produktu leczniczego lub wyrobu medycznego. W art.2 pkt 32 i pkt 34 ustawy Prawo farmaceutyczne ustawodawca zawarł definicje produktu leczniczego oraz produktu leczniczego weterynaryjnego stwierdzając, że produktem leczniczym weterynaryjnym jest produkt leczniczy stosowany wyłącznie u zwierząt. Na tym etapie rozważań należy przyjąć, że strona wnosząca skargę kasacyjną prowadziła działalność polegającą na sprzedaży wysyłkowej produktu leczniczego (weterynaryjnego) w rozumieniu art.2 pkt 37aa ustawy Prawo farmaceutyczne. Oznacza to, że strona skarżąca kasacyjnie prowadziła działalność polegającą na obrocie detalicznym produktami leczniczymi weterynaryjnymi.

Z treści art.65 ust.1 ustawy Prawo farmaceutyczne wynika ogólna zasada wskazująca na to, że obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Oczywiście zasada ta odnosi się także do obrotu produktami leczniczymi weterynaryjnymi. Podkreślić należy, że ustawodawca przyjął generalną zasadę, iż obrót detaliczny produktami leczniczymi może być prowadzony w aptekach ogólnodostępnych, punktach aptecznych (art.68 ust.1, art.70 ust.1). W zakresie odnoszącym się do obrotu detalicznego produktem leczniczym przewidziano wyjątek, o którym mowa w art.71 ust.1 ustawy. Podkreślić należy, że zarówno w art.68 ust.2 jak i w art.71 ust.1 i 1a ustawy Prawo farmaceutyczne czyni się wyraźne rozróżnienie między obrotem detalicznym produktami leczniczymi wydawanymi bez przepisu lekarza, a obrotem detalicznym produktami leczniczymi weterynaryjnymi. Odwołując się do treści art.68 ust.2 ustawy Prawo farmaceutyczne wskazać należy, że obrót detaliczny produktami leczniczymi weterynaryjnymi zakupionymi w hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych może być prowadzony wyłącznie w ramach działalności zakładu leczniczego dla zwierząt z jednym wyjątkiem przewidzianym w art.71 ust.1a ustawy. Zdaniem NSA oznacza to, że podmiotem uprawnionym do obrotu detalicznego produktami leczniczymi weterynaryjnymi jest zakład leczniczy dla zwierząt, który winien te produkty lecznicze weterynaryjne nabyć w hurtowni produktów leczniczych weterynaryjnych. Wyjątek, do którego odnosi się przepis art.71 ust.1a ustawy Prawo farmaceutyczne przewiduje sytuację, w której dopuszczalny jest obrót detaliczny produktami leczniczymi weterynaryjnymi wydawanymi bez przepisu lekarza poza zakładami leczniczymi dla zwierząt i poza palcówkami obrotu pozaptecznego ale wyłącznie na zasadach ogólnych po uprzednim zgłoszeniu wojewódzkiemu lekarzowi weterynarii, bez możliwości prowadzenia takiej działalności za pośrednictwem internetu w ramach sprzedaży wysyłkowej. Ponadto podkreślić należy, że przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne wyraźnie wskazują, iż wolą ustawodawcy było stworzenie prawnych regulacji umożliwiających prowadzenie wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza ale tylko aptekom ogólnodostępnym i punktom aptecznym, czyli tym podmiotom, które nie są uprawnione do obrotu detalicznego produktami leczniczymi weterynaryjnymi. O wyjątkowym charakterze w zakresie regulacji prawnej w zakresie sprzedaży wysyłkowej świadczy także treść art.68 ust.3a, który zawiera delegację do wydania przepisów wykonawczych dotyczących warunków wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych. Z treści § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 marca 2008 roku w sprawie warunków wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza wynika, że regulacje te odnoszą się wyłącznie do produktów leczniczych sprzedawanych przez apteki ogólnodostępne i punkty apteczne.

W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd I instancji uznał, że prawidłowo organy ustaliły, iż strona wnosząca skargę kasacyjną prowadzi działalność polegającą na sprzedaży wysyłkowej za pośrednictwem internetu produktów leczniczych weterynaryjnych, a więc w sposób naruszający ustawowo określone wymagania dotyczące obrotu produktami leczniczymi weterynaryjnymi. Tym samym należy uznać, że brak jest podstaw do twierdzenia, iż Sąd I instancji dopuścił się błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów art.65 ust.1 i art.68 ust.3 ustawy Prawo farmaceutyczne.

Za całkowicie niezasadny należy także uznać zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art.22 Konstytucji RP oraz art.6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej.

W związku z powyższym należy przytoczyć stanowisko Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z 27 lutego 2014 r. w sprawie sygn. akt: P 31/13 (OTK-A 2014/2/16) w którym Trybunał przypomina, że wielokrotnie już podkreślał w swoim orzecznictwie, że gwarantowana w art. 22 Konstytucji wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego, a zatem może podlegać ograniczeniom (wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z 10 kwietnia 2001 r., sygn. akt: U 7/00; z 7 maja 2001 r., sygn. akt: K 19/00 oraz z 2 grudnia 2002 r., sygn. akt: SK 20/01)". Zgodnie z art. 22 Konstytucji ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Trzeba też przypomnieć, że w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego został wyrażony pogląd, że art. 22 Konstytucji reguluje wprost w sposób wyczerpujący i kompleksowy zarówno formalne, jak i materialne przesłanki ograniczenia wolności działalności gospodarczej. Trybunał wyjaśnił, że jeżeli uznać, iż wolność działalności gospodarczej należy do konstytucyjnych praw i wolności jednostki, to art. 22 Konstytucji, stanowiąc lex specialis w stosunku do art. 31 ust. 3 Konstytucji, wyłącza jego stosowanie jako adekwatnego wzorca kontroli ustawowych ograniczeń wolności działalności gospodarczej. Trybunał dopuścił również przyjęcie, że, z jednej strony, każdy wypadek konieczności ochrony dóbr wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji mieści się w klauzuli "ważnego interesu publicznego" w rozumieniu art. 22 Konstytucji. Uznał przy tym, że "patrząc z drugiej strony, stwierdzić należy, że w zakresie «ważnego interesu publicznego» mieszczą się również wartości niewymienione w art. 31 ust. 3 Konstytucji". W konsekwencji zakres dopuszczalnych ograniczeń wolności działalności gospodarczej jest, przynajmniej patrząc pod kątem materialnych podstaw (przesłanek) ograniczeń, szerszy od zakresu dopuszczalnych ograniczeń tych wolności i praw, do których odnosi się art. 31 ust. 3 Konstytucji" (wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z 29 kwietnia 2003 r., sygn. akt: SK 24/02, OTK ZU nr 4/A/2003, poz. 33; z 19 stycznia 2010 r., sygn. akt: SK 35/08, OTK ZU nr 1/A/2010, poz. 2).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy Prawa farmaceutycznego odnoszące się do sprzedaży wysyłkowej produktów leczniczych weterynaryjnych ograniczają swobodę działalności gospodarczej w dopuszczalnej przez Konstytucję formie i zakresie. W pojęciu ważnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 22 Konstytucji mieści się, według Sądu, niewątpliwie ochrona zdrowia ludzi i ochrona środowiska. Ta zaś może doznać uszczerbku nie tylko wskutek braku dostatecznego dostępu do produktów leczniczych, ale również wtedy, gdy dostęp do tych produktów jest zbyt łatwy, prowadzący w rezultacie do nieograniczonego dostępu.

W ocenie NSA brak jest podstaw do twierdzenia, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej. Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej argumentację ponadto zauważyć należy, że strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art.174 pkt 2 p.p.s.a. zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny. Innymi słowy kasator winien wskazać przepisy które jego zdaniem zostały naruszone oraz uzasadnić, na czym konkretnie to naruszenie polegało, a także wykazać, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy należy zauważyć i przypomnieć że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak wynika z powyższego, uzasadnienie wyroku stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego, realizując istotne, przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną. Ponadto podnieść należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (vide uchwała NSA z 15.02. 2010 r., II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 39, wyrok NSA z 20.08. 2009 r., II FSK 568/08, wyrok NSA z 12.10. 2010 r., sygn. II OSK 1620/10- niepublikowany). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, zawiera odniesienie do zarzutów skargi.

W związku z przedstawioną powyżej argumentacją i zasadnym uznaniem przez Sąd I instancji, iż działanie organów administracji publicznej nie naruszało prawa materialnego ani przepisów postępowania nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przez sąd administracyjny art.151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. i art.204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.