Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 23 marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy naliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. na rzecz skarżącego J. S. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi J. S. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia 23 marca 2022 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji we W. z dnia 18 lutego 2022 r. nr [...] o odmowie naliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop.

Jak wynika z wydanych w sprawie decyzji, pismem z dnia 12 stycznia 2022 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji we W. z wnioskiem o wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (dodatkowy) w związku ze zwolnieniem ze służby. Wnioskodawca pełnił służbę w Policji do 22 lutego 2019 r.

Odmawiając naliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w decyzji z dnia 18 lutego 2022 r. Komendant Miejski Policji wskazał, że dniem 1 października 2020 r. weszły nowe regulacje dotyczące prawa policjantów do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Regulacje te pomieszczone zostały w ustawie z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610, dalej także: ustawa o szczególnych rozwiązaniach, ustawa nowelizująca). Organ przytoczył brzmienie znowelizowanego art. 115 a ustawy o Policji, a także, przepis art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. a następnie wskazał, że stronie został wypłacony ekwiwalent pieniężny niezwłocznie po wejściu w życie znowelizowanych przepisów, łącznie za 99 dni niewykorzystanego urlopu. Przy czym, tj. za lata sprzed 2018 r. oraz za część 2018 r. (w wymiarze 54 dni) wyplata ekwiwalentu nastąpiła na dotychczasowych zasadach. Natomiast za określoną proporcjonalnie część roku 2018 r. oraz lata kolejne (łącznie 45 dni) wnioskodawca otrzymał ekwiwalent pieniężny zgodnie z "nowymi zasadami".

W następstwie wniesionego przez stronę odwołania, powołaną na wstępie decyzją Komendant Wojewódzki Policji we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W podstawie prawnej decyzji organ powołał się na art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.) oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw podzielił wykładnię tych przepisów w sposób zaprezentowany w decyzji pierwszoinstancyjnej. Podobnie jak organ pierwszej instancji organ ten uznał, że stronie został wypłacony ekwiwalent pieniężny niezwłocznie po wejściu w życie znowelizowanych przepisów, zaś wyliczenie i wypłata tego ekwiwalentu nastąpiła w sposób zgodny z treścią art. 9 pkt 1 w/w ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r.

Uzasadniając swoje stanowisko Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że wypłacona stronie na konto kwota netto 19.600,55 zł (brutto 23.615,55 zł) został wyliczona według wzoru: za 54 dni jako 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w kwocie netto 8.948,10 zł (brutto 10.781,10 zł) oraz 45 dni jako 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym w kwocie netto 10.652,45 zł (brutto 12.843,45 zł).

W skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 23 marca 2022 r. skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 190 ust. 1 w zw. z art. 190 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji na podstawie art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r., tj. przed datą publikacji wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., w którym Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjny art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala on wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o regulację, która nie obowiązuje w aktualnym stanie prawnym;

2) art. 66 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji administracyjnej, która uniemożliwiła realizację gwarantowanego funkcjonariuszowi Policji prawa otrzymania ekwiwalentu pieniężnego z tytułu niewykorzystanego urlopy wypoczynkowego lub dodatkowego;

3) art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym po 1 października 2020 r. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wyliczenia należnego stronie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy w oparciu o wskaźnik 1/21, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis uznany przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. za niekonstytucyjny.

Na tle tych zarzutów oraz przedstawionej w skardze argumentacji skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

- zobowiązanie organu - na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.ps.a.) – do wydania decyzji przyznającej stronie wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy (dodatkowy) w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z należnymi odsetkami;

- zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15 (Dz. U. z 2018 r., poz. 2102) nie stwierdził niekonstytucyjności całego przepisu art. 115a ustawy o Policji, a jedynie jego część określającą sposób obliczania ekwiwalentu urlopowego. Tym samym rzeczą ustawodawcy było wprowadzenie nowej normy prawnej, określającej mechanizm naliczania ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy policjantów, zgodnie z przepisami Konstytucji RP. I tak – ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610) dokonano zmiany art. 115a ustawy o Policji, a regulacja ta (która weszła w życie z dniem 1 października 2020 r.) jest zgodna ze wskazaniami Trybunału Konstytucyjnego. Organ drugiej instancji zaakcentował jednocześnie, że wspomniana ustawa zawiera przepisy przejściowe, w tym w szczególności art. 9 ust. 1, w którym ustawodawca wskazał, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. należy ustalać na zasadach wynikających z przepisów ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Jak wyjaśnił, że przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługują- ego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 r. określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. Wskazując na powyższe podniósł, że zgodnie z opisaną metodą postąpiono w przypadku skarżącego. Wyliczony ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za lata poprzedzające rok 2018 r. (21 dni) oraz proporcjonalnie za część 2018 r., tj. za okres sprzed 6 listopada 2018 r. (33 dni) wypłacono zgodnie z art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed tą datą. Natomiast ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy należny za okres począwszy od 6 listopada 2018 r. obliczono już na podstawie zmienionej treści art. 115a ustawy o Policji, gdzie ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. W oparciu o ten mechanizm przeliczono należność z tytułu niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego za określoną proporcjonalnie część roku 2018 r., tj. 6 dni oraz za kolejne lata, tj. 39 dni.

Organ odnotował, że ostatnio w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. zawiera wtórną niekonstytucyjność normy, która polega na tym, że ustawodawca powtórzył rozwiązania normatywne uznane już raz za niekonstytucyjne. Zwrócił jednocześnie uwagę, że przewidziany w art. Konstytucji RP wymóg działania organów władzy publicznej na podstawie przepisów prawa oznacza w szczególności nakaz podejmowania przez te organy działań tylko w przypadkach prawem przewidzianych. Organy Policji nie mają więc prawa dokonywać oceny tego, czy przyjęte w art. 9 ust 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. rozwiązanie jest zgodne ze wskazaniami Trybunału Konstytucyjnego, czy też jest niekonstytucyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli w sprawie jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 23 marca 2022 r. o odmowie naliczenia i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w stosunku do strony, która została zwolniona ze służby w Policji z dniem 22 lutego 2019 r. Przy czym niesporne jest, że ekwiwalent pieniężny jaki został dotychczas wypłacony skarżącemu (w łącznej kwocie netto 19.600,55 zł) został wyliczony według wzoru: za 54 dni – jako 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym oraz za 45 dni jako 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego.

Mając na uwadze datę wydania zaskarżonej decyzji, a także datę orzekania w sprawie przez organ pierwszej instancji, nie budzi wątpliwości, że wniosek o naliczenie i wypłatę wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, jaki strona złożyła kwestionując prawidłowość obliczenia wypłaconego jej dotychczas ekwiwalentu pieniężnego, organy oceniały w stanie prawnym, ukształtowany treścią znowelizowanego przepisu art. 115a ustawy o Policji.

Porządkująco należy w tym miejscu przypomnieć, że w myśl tego przepisu (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw ), ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym.

Wymaga w tym miejscu również wspomnienia, że przytoczona wyżej, znowelizowana treść 115a ustawy o Policji, stanowi pokłosie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia z dnia 30 października 2018 r. , sygn. akt K 7/15, w którym to wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał, że przepis art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego była utrata z dniem 6 listopada 2018 r. (data publikacji w dzienniku urzędowym) mocy obowiązującej art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) w takim zakresie, w jakim określał on współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

W ramach dotychczasowych uwag nie można nie wspomnieć o tym, że w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw ustawodawca przyjął, że: "Przepis art. 115a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018 r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018 r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018 określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r."

Co w sprawie trzeba w tym miejscu natomiast podkreślić, przepis art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach stanowił jedną z podstaw prawnych wyliczenia skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

Odnośnie brzmienia art. 115a ustawy obowiązującego przed 6 listopada 2018 r. przypomnieć należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 orzekł, że art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji RP.

Sąd w składzie orzekającym podziela wyrażane w orzecznictwie sądowym stanowisko (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 1754/21), że ustawa o szczególnych rozwiązaniach stanowiąc w art. 9 ust. 1, że w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed 6 listopada 2018 r., ma zastosowanie przepis art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu uznanym przez Trybunał w tym właśnie wyroku za niezgodny z Konstytucją RP w istocie wprowadziła regulację tożsamą jak uznana przez Trybunał za niekonstytucyjną. Prowadzi to do wniosku, że doszło w tym przypadku do wtórnej niekonstytucyjności normy prawnej zawartej łącznie w obu tych przepisach.

Wtórna niekonstytucyjność ma miejsce wówczas, gdy wstąpiły łącznie trzy warunki:

1) nastąpiła zmiana normatywna,

2) w systemie prawnym w dalszym ciągu występuje niekonstytucyjna regulacja zbliżona do tej, która została derogowana z systemu prawa przez Trybunał Konstytucyjny,

3) stwierdzenie niekonstytucyjności następuje w nowym układzie kontroli, po przeanalizowaniu orzeczenia Trybunału dotyczącego zbliżonego problemu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 21 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 2466/19 i przywołane tam stanowisko doktryny - K. Kos, Wtórna niekonstytucyjność, a zagadnienie wykładni prawa, Przegląd Prawa Konstytucyjnego Nr 3. 2018, s. 47).

Wtórna niekonstytucyjność ma zatem miejsce wówczas, gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego, ale nowa norma nadal nie odpowiada zasadom określonym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, dotyczącym kontrolowanej wcześniej przez Trybunał, poprzedniej normy prawnej. Tego typu założenie występuje również w przypadku, gdy ustawodawca wprowadził regulację identyczną, jak norma objęta już wyrokiem Trybunału (R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2010, s. 266-268; M. Wiącek, Pytanie prawne sądu do Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2011, s. 266-268).

Dokładnie taka sytuacja ma miejsce w badanej sprawie. Ustawodawca dokonał co prawda nowelizacji ustawy o Policji, ale jednocześnie poprzez art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach postanowił, że ekwiwalent za okres przed 6 listopada 2018 r. obliczany będzie w oparciu o przepis tożsamy z tym, jaki został już uznany za niekonstytucyjny. Dlatego w ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, niekonstytucyjność normy wywodzonej z kontrolowanego wówczas art. 115a ustawy o Policji, odnosi się nadal do normy, jaka została wyrażona w treści art. 115a tej ustawy w brzmieniu nadanym ustawą o szczególnych rozwiązaniach w zw. z art. 9 ust. 1 tej ustawy. Przy czym wyjaśnić należy, że wtórna niekonstytucyjność nie dotyczy całej nowej normy prawnej tj. regulacji w zakresie określenia sposobu obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, gdyż ten - co do zasady - został dostosowany do wymogów konstytucyjnych zgodnie z wyrokiem TK (art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą). Dotyczy ona zaś tej części normy wyrażonej art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, która ograniczyła czasowe ramy zastosowania w art. 115a w nowym brzmieniu, uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Prowadzi to do wniosku, że w stosunku do policjantów zwolnionych ze służby przed 6 listopada 2018 r. a uprawnionych do otrzymania ekwiwalentu, na mocy art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach znajdują zastosowanie regulacje niegodne z art. 66 ust. 2 Konstytucji stanowiącym, że pracownik ma prawo do określonych w ustawie dni wolnych od pracy i corocznych płatnych urlopów; maksymalne normy czasu pracy określa ustawa poprzez bezzasadne ograniczenie wysokości odpłatności za niewykorzystany urlop.

Konsekwencją uznania, że art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotknięte są wtórną niekonstytucyjnością jest odmowa ich zastosowania przez Sąd i stwierdzenie, że decyzje podjęte w niniejszej sprawie przez organy Policji naruszają art.115a ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach poprzez błędną wykładnię normy zrekonstruowanej w oparciu o te przepisy.

Na prawidłowość powyższej oceny wskazuje również fakt, że zastosowanie art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach prowadziłoby do naruszenia zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z powołanymi przepisami:

1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

Natomiast skutkiem zastosowania art. 115a ustawy o Policji z uwzględnieniem zasady wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach jest, że policjant, który zakończywszy służbę za okres do 6 listopada 2018 r. otrzymałby ekwiwalent obliczony jako 1/30 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy dzień urlopu, podczas gdy za okres po tym dniu otrzymałby ekwiwalent stanowiący 1/21 tego uposażenia za każdy dzień. Skutek ten jest zaś niemożliwy do zaakceptowania.

Końcowo Sąd stwierdza, że znany mu jest fakt, że postanowieniem z 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 866/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o następującej treści: "Czy art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610) w zakresie, w jakim wyłącza stosowanie przepisu art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2020 r. do spraw dotyczących ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy wszczętych po dniu 6 listopada 2018 r. w odniesieniu do policjantów zwolnionych ze służby przed dniem 6 listopada 2018 r. jest zgodny z art. 2, art. 8 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 190 ust. 1, 3 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.", zawieszając postępowanie sądowe w sprawie do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Trybunał.

Odnosząc się do powyższego, podkreślić trzeba, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w całości zastrzeżenia co do konstytucyjności przepisu art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. Jednak w ocenie Sądu, z przyczyn powyżej wskazanych, stan sprawy pozwala na jej rozpoznanie bez konieczności oczekiwania na wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, skoro analogiczna norma prawna, jak wynikając z art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy była już przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny pod kątem jej zgodności z ustawą zasadniczą i została uznana za niezgodną. Powtórne występowanie do Trybunału uznać należy zatem za zbędne, bo powielające badanie konstytucyjności zagadnienia, które zostało już przeprowadzone.

Rozpatrując sprawę ponownie organ będzie miał na uwadze przedstawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenę prawną, wedle której art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie może stanowić przeszkody do zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2020 r. tylko z tego powodu, że skarżący zakończył służbę w Policji 22 lutego 2019 r.

Z uwagi na stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa materialnego, a to art. 115a ustawy o Policji w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach oraz art. 66 ust. 2 Konstytucji, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej określanej skrótem P.p.s.a.) Sąd orzekł jak w sentencji.

Końcowo odnieść się jeszcze trzeba do sformułowanego w skardze żądania wypłaty odsetek.

Jak wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. I OSK 1467/13, droga administracyjna w przedmiocie dochodzenia odsetek przysługuje tam, gdzie przepis określonej pragmatyki służbowej przewiduje prawo do odsetek, a jednocześnie nie zarezerwował dla ich dochodzenia drogi przed sądem powszechnym (por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 kwietnia 1998 r., sygn. I SA 1713/97). Przepisy ustawy o Policji nie przewidują prawa funkcjonariusza do odsetek za niewypłacenie mu w terminie uposażenia, ekwiwalentu lub innych świadczeń ze stosunku służbowego. Roszczenie odsetkowe w sprawie jest zatem oparte na cywilnoprawnej konstrukcji opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego i przynależy do drogi przed sądem powszechnym (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 6 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Go 254/21, CBOSA).

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.