II SAB/Kr 258/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-13	
Data wpływu	2025-12-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie	
Sędziowie	Jacek Bursa /przewodniczący/
Joanna Człowiekowska
Magda Froncisz /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności	
Powołane przepisy	Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198; art 4  , art 6 , art 13 - 16; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art 149;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. K. - Ż. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 28 października 2025 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. do wydania aktu lub dokonania czynności, II. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. na rzecz I. K. - Ż. 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
I. K. – Ż. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 28 października 2025 r. (k. 13 i nast. akt sądowych), zarzucając naruszenie:

I. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, jako że informacja ta stanowiła informację publiczną wbrew ocenie organu;

II. art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a tiret 2 w związku z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi I. K. – Ż. wskazała, że w dniu 29.10.2025 r. poprzez platformę ePuap złożyła wniosek z 28.10.2025 r. o udostępnienie informacji o następującej treści: "Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. Nr 112, poz. 1198) zwracam się z prośbą o udostępnienie informacji w następującym zakresie: protokołu z oględzin z dnia 27.08.2025 wraz z całą dokumentacją pomiarową i zdjęciami w sprawie o sygn. NB.05J0.25.2025.KC8."

Następnie skarżąca wyjaśniła, że w dniu 5.11.2025 r. organ wskazał: "działając na podstawie art. 4 w związku z art 6 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), wyjaśnia i informuje, że w aktach sprawy znak: NB.0510.25.2025.KC8 nie znajduje się protokół z oględzin z dnia 27.08.2025, a protokół z kontroli robót budowlanych przeprowadzony w dniu 27 sierpnia 2025 r. na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, nie będący ani aktem administracyjnym, ani rozstrzygnięciem. Zatem przyjmując powyższe, przedmiotowy protokół z kontroli robót budowlanych nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu.".

Dalej skarżąca wskazała, że w odpowiedzi w tym samym dniu skarżąca potwierdziła, iż o ten dokument chodzi i ponowiła wniosek w tym zakresie, określając zgodnie z nazewnictwem organu nazwę dokumentu - protokół z kontroli robót budowlanych przeprowadzony w dniu 27 sierpnia 2025 r. na podstawie przepisów ustawy prawo budowlane.

Jako podstawę ujawnienia skarżąca wskazała art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a tiret 2 UDIP - dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających.

Pismo pozostało bez odzewu. Skarżąca uznała zatem, że jest zmuszona złożyć skargę na bezczynność organu, ponieważ mimo upływu 31 dni od złożenia nie otrzymała oczekiwanych danych. Skarżąca zaznaczyła, że przedmiotowe postępowanie toczy się z wniosku skarżącej o podjęcie działań w związku z prowadzeniem na terenie działki sąsiedniej prac wykraczających poza decyzję pozwolenia na budowę, które w jej ocenie takiego pozwolenia wymagają. Kwestia sporna pomiędzy skarżącą a organem co do posiadania przez skarżącą statusu strony pozostaje bez znaczenia w kontekście przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2025 r., sygn. III OSK 50/24 skarżąca zaakcentowała, że dokument o który wnioskowała (protokół pokontrolny) jest informacją publiczną, a cel, dla którego wnioskodawca żąda dostępu do takiej informacji nie ma znaczenia prawnego.

W odpowiedzi na skargę (k. 36 akt sądowych) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie (dalej: PINB) wyjaśnił co następuje. W dniu 29 października 2025 r. do tutejszego Organu wpłynął wniosek Skarżącej Pani I. K. - Ż. o treści: Na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. zwracam się z prośbą o udostępnienie informacji w następującym zakresie: protokołu z oględzin z dnia 27.08.2025 wraz z całą dokumentacją pomiarową i zdjęciami w sprawie o sygn NB.0510.25.2025.KC8.’’.

W odpowiedzi na powyższe, w dniu 5 listopada 2025 r. PINB, działając na podstawie art. 4 w związku z art. 6 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poinformował, że w aktach sprawy znak: NB.0510.25.2025.KC8 nie znajduje się protokół z oględzin z dnia 27.08.2025, a protokół z kontroli robót budowlanych przeprowadzony w dniu 27 sierpnia 2025 r. na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, nie będący ani aktem administracyjnym, ani rozstrzygnięciem. Zatem przyjmując powyższe, PINB przyjął, że przedmiotowy protokół z kontroli robót budowlanych nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu.

W odpowiedzi na powyższe, w dniu 5 listopada 2025 r. Skarżąca poinformowała: "W odpowiedzi na pismo tut. Organu z dnia 5.11.2025 r. informuję, iż przedmiotem mojego wniosku było dokładnie to pismo nazwane w piśmie: - protokół z kontroli robót budowlanych przeprowadzony w dniu 27 sierpnia 2025 r. na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane. Ponawiam więc wniosek w tym zakresie.", na co Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie w piśmie znak NB.0133.53.2025.KC8 z dnia 5 listopada 2025 r. podtrzymał swoje stanowisko, o czym poinformował Skarżącą.

Jednakże, po ponownej analizie przedmiotowych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie w oparciu o art. 54 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi udostępnił w dniu 1 grudnia 2025 r. zanonimizowany protokół z czynności kontrolnych.

Skarżąca wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismem z 21 stycznia 2026 r. wskazała, że w związku z otrzymaniem (dopiero na skutek wniesionej skargi) żądanej od organu informacji, cofa żądanie skargi odnoszące się do zobowiązania organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. W pozostałym zakresie skargę podtrzymała.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej: "P.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, należy podkreślić, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia.

Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p."), która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje bowiem środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była zatem dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.

Dalej należy wskazać, że w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest stan sprawy w chwili wyrokowania. W sytuacji, gdy na moment wyrokowania bezczynność nadal istnieje, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jeżeli bezczynność ustała, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 P.p.s.a.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

Skonkretyzowanie prawa do informacji ma miejsce w u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, że należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.).

W przedmiotowej sprawie bezsporne są w zasadzie wszystkie istotne jej okoliczności.

Po pierwsze nie było sporne, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie.

Po drugie bezsporne w sprawie było również na tym etapie postępowania, po stanowisku organu wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że wniosek skarżącej dotyczył informacji publicznej.

PINB wskazał bowiem, że po ponownej analizie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Chrzanowie udostępnił skarżącej (wnioskodawczyni) w dniu 1 grudnia 2025 r. zanonimizowany protokół z czynności kontrolnych.

Żądane informacje niewątpliwie należą do sfery informacji publicznej, bowiem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.

Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.), a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10, LEX nr 737513).

Po trzecie bezsporne w sprawie było, że wniosek skarżącej z dnia 28 października 2025 r. został złożony do organu 29 października 2025 r., natomiast organ udostępnił skarżącej żądane informacje publiczne dnia 1 grudnia 2025 r., a zatem już po wniesieniu przez skarżącą skargi w niniejszej sprawie (k. 25 i nast. akt sądowych).

Przechodząc do analizy mających zastosowanie w sprawie przepisów należy wyjaśnić, że u.d.i.p. precyzyjnie określa obowiązki podmiotu zobowiązanego, do którego został złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w tym formy załatwienia (zakończenia) sprawy. Podmiot, do którego złożono wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), winien bowiem alternatywnie:

- udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy),

- odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 ustawy),

- umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy).

Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję wydaje się wówczas, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Może być ona więc wydana wtedy, gdy w ogóle przedmiotowa ustawa ma zastosowanie.

Jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, to nie ma podstaw do wydawania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Należy wnioskodawcę poinformować pismem, że sprawa nie dotyczy informacji publicznej (por. wyrok NSA z 20 maja 2016 r., sygn. I OSK 3238/14 – powołane wyroki dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

U.d.i.p. ma zapewniać transparentność działań władzy publicznej, umożliwiać społeczną jej kontrolę, budować społeczeństwo obywatelskie i rozwijać demokrację uczestniczącą, w której obywatele mają wpływ na podejmowanie dotyczących ich decyzji. Dlatego żądana informacja, aby uzyskała walor informacji publicznej musi dotyczyć zgodnie z art. 1 ust. 1 "sprawy publicznej". Przedmiotem takiej informacji jest problem lub kwestie, które mają znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub też są ważne z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa (por. np. wyrok NSA z 11 marca 2015 r., sygn. I OSK 918/14).

Jak już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie nie było sporne między stronami, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy u.d.i.p.

Jak wynika bowiem jednoznacznie z akt sprawy, w odpowiedzi na wniosek skarżącej z 28 października 2025 r., PINB w Chrzanowie - przekraczając ustawowy termin - już po wniesieniu skargi udostępnił skarżącej wnioskowaną informację dnia 1 grudnia 2025 r.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co do zasady udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.

Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Nieterminowa odpowiedź PINB-u w niniejszej sprawie była wynikiem pierwotnie błędnej kwalifikacji wnioskowanej informacji.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że organ nie uniknął udzielenia żądanej informacji, lecz początkowo wskutek pozostawania w nieuzasadnionym przekonaniu o tym, że nie jest to informacja publiczna, nie udzielił jej w terminie.

Finalnie, organ załatwił wniosek skarżącej już po wniesieniu skargi.

Reasumując trzeba stwierdzić, że organ na dzień wniesienia skargi nie udzielił skarżącej wnioskowanej informacji, co miał obowiązek uczynić co do zasady w terminie 14 dni od złożenia wniosku z 28 października 2025 r.

Jednak przed dniem wyrokowania w niniejszej sprawie żądana informacja publiczna została skarżącej udostępniona, co skarżąca potwierdziła w swoim piśmie z 21 stycznia 2026 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w którym wskazała, że w związku z otrzymaniem (dopiero na skutek wniesionej skargi) żądanej od organu informacji, cofa żądanie skargi odnoszące się do zobowiązania organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku. W pozostałym zakresie skargę podtrzymała.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność Sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania lub dążył do tego załatwienia bez zbędnej zwłoki.

Bezczynność polega zasadniczo na nieudostępnieniu informacji i na niewydaniu decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania, jak też niepoinformowaniu, iż organ nie dysponuje żadną informacją lub, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Stan bezczynności ustępuje w sytuacji, gdy organ udostępni żądaną informację w zakresie i w formie wnioskowanej przez podmiot zainteresowany jej uzyskaniem (por. wyrok WSA w Poznaniu z 5 kwietnia 2017 r., sygn. IV SAB/Po 15/17).

Wobec udzielenia 1 grudnia 2025 r. - przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie - odpowiedzi na wniosek z 28 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, Sąd nie miał podstaw, by zobowiązywać organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności. W tym zakresie postępowanie sądowe, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Zważywszy na opisane wyżej stosunkowo niewielkie opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi na wniosek, Sąd stwierdził, że choć PINB dopuścił się bezczynności, to jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd stwierdził, że odpowiedź na wniosek została wprawdzie udzielona z przekroczeniem ustawowego terminu, jednak nie ulega wątpliwości, że organ nie zbył wniosku milczeniem i nie zignorował go, lecz podjął działania z opóźnieniem wskutek początkowo zastosowanej nieprawidłowej wykładni przepisów u.d.i.p.

Sąd wskazuje, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność i przewlekłe prowadzenie sprawy przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności czy przewlekłości (por. wyrok NSA z 10 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1973/21).

Mając powyższe na uwadze Sąd wskazuje, że w sprawie nie zaistniały podstawy do stwierdzenia, iż bezczynność organu miała charakter szczególnie kwalifikowany.

W związku z powyższym Sąd orzekł jak w pkt II i III sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a P.p.s.a., stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotowa skarga, która stanowi realizację ustanowionego w Konstytucji i u.d.i.p. prawa, okazała się czynnością sprawczą, mobilizującą organ do wywiązania się z jego obowiązków.

Sąd może, zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1, ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu zwrotem "może". Jednocześnie w ustawie nie wskazano przesłanek, jakimi powinien kierować się sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy nadmienić, iż dla orzeczenia w tym zakresie nie ma znaczenia zgłoszone przez stronę żądanie, ponieważ sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem, że zasadniczym celem postępowania ze skargi na bezczynność nie jest samo stwierdzenie tego faktu i ewentualne zasądzenie odpowiedniej sumy lub grzywny, lecz wymuszenie nadania sprawie odpowiedniego biegu (zdyscyplinowanie organu administracji publicznej do podjęcia właściwych czynności na danym etapie postępowania). Jednocześnie należy wskazać, że przyznanie na rzecz strony skarżącej od organu sumy pieniężnej stanowi dodatkową – obok stwierdzenia bezczynności i związanych z tym rozstrzygnięć w wyroku – sankcję dla organu z jednoczesnym przyznaniem stronie nie tylko satysfakcji z racji uwzględnienia skargi, ale również satysfakcji o charakterze finansowym, choć niemającej cech odszkodowania czy zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Przyznanie sumy pieniężnej jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a zatem w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Ponadto przyznanie sumy pieniężnej wobec strony postępowania pełni funkcję kompensacyjną, ma na celu wyrównanie uszczerbku (krzywdy, straty), jakich doznała strona skarżąca na skutek bezczynności organu administracji, które to okoliczności powinny zostać wyraźnie wskazane i uzasadnione przez skarżącego w treści wniesionej skargi. Wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona skarżąca, domagająca się przyznania sumy pieniężnej powinna wskazać na zakres uszczerbku, straty lub krzywdy wywołanej bezczynnością. Aktywność sądu jest w takim przypadku uwarunkowana przede wszystkim wskazaną przez stronę skarżącą argumentacją (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. II SAB/Ol 30/21).

W przedstawionych wyżej okolicznościach niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do przyznania skarżącej od organu sumy pieniężnej, o co skarżąca nie wnosiła.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w punkcie IV sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi.