Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

1. 2. 3. P O S T A N O W I E N I E Dnia 20 lipca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 28 października 2003 r. sygn. akt II SA/Po0 2162/02 w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych Postanawia Skargę o wznowienie postępowania odrzucić /-/P.Miładowski KB

IV SA/Po 817/05

U Z A S A D N I E N I E

Wojewoda decyzją z [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...] którą przyznano M.K. status osoby bezrobotnej i odmówiono przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organy orzekające nie zaliczyły stronie do okresu 18 miesięcy poprzedzających rejestrację okresy pobierania zasiłku chorobowego, podstawą wymiaru którego była kwota (744,37 zł) niższa od najniższego wynagrodzenia.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie Wojewody wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.K. Skarżąca podnosiła, że z naruszeniem przepisów do podstawy wymiaru zasiłku nie uwzględniono wypracowanych przez nią nadgodzin ani też tzw. 13 pensji.

Rozpoznając skargę strony Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 października 2003 r. sygn. akt II SA/Po0 2161/02 oddalił skargę, przyjmując, że organy zatrudnienia, ani sąd administracyjny nie były właściwe do rozstrzygania zastrzeżeń skarżącej w zakresie określenia podstawy wymiaru zasiłku chorobowego. Właściwymi w zakresie rozstrzygania o prawidłowości naliczania świadczeń z ubezpieczenia społecznego są organy ubezpieczeń społecznych względnie Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych.

Pismem z dnia 2 września 2005 r. zarejestrowanym 5 września 2005 r. M.K. złożyła wniosek o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 28 października 2003 r. w sprawie II SA/Po 2161/02.

Strona wskazywała, iż Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyjaśnił, że 13 pensja (za 2001 rok, wypłacona w lutym 2002 w okresie pobierania zasiłku chorobowego w wysokości 605,59 zł) nie może być włączona do podstawy zasiłku chorobowego z uwagi na krótszy niż 3 miesiące czas pomiędzy okresami niezdolności do pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po przeprowadzeniu dowodu z akt Sądu Rejonowego Sekcji Ubezpieczeń Społecznych X Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych [...] (poprzednio [...]) zważył co następuje:

Instytucja wznowienia postępowania unormowana jest w Dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.- dalej ppsa). Generalnie ustawodawca przy stanowieniu tej instytucji wzorował się na odpowiednich przepisach kodeksu postępowania cywilnego. Art. 270 przewiduje wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Ustawa wskazuje szereg podstaw na których może opierać się żądanie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 271 można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności (jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekł sędzia wyłączony z mocy ustawy, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub na skutek naruszeń proceduralnych była pozbawiona możności działania). Można żądać wznowienia również w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny. orzekł o niezgodności aktu normatywnego, umową międzynarodową lub ustawą, a na podstawie którego zostało wydane orzeczenie(art. 272 ppsa). Można również żądać wznowienia na tej podstawie, że orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym, względnie orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa ( § 1 art. 273 ppsa). Kolejną podstawą wznowienia jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sporawy a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, tak o tej podstawie stanowi § 2 art. 273 ppsa. Nadto można domagać się wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3). Ze wszystkich wskazanych podstaw restytucyjnych treść wniosku odnosić się może co najwyżej do podstawy przewidzianej w art. 273 § 2. Skarżąca nie wskazuje bowiem ani na nieważność, ani na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego; nie twierdzi też by orzeczenie oparto na podrobionym lub przerobionym dokumencie i nie odwołuje się do skazującego wyroku karnego następnie uchylonego. Strona nie nawiązuje też do wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Podstawą wznowienia która ewentualnie może być przedmiotem rozważań sądu są zgodnie z art. 273 § 2 tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej w której ma nastąpić wznowienie postępowania (środki dowodowe powstałe po wydaniu prawomocnego wyroku nie mogą stanowić takiej podstawy), które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Wbrew jednak intencjom strony okoliczności, na które powołuje się wniosek nie są okolicznościami nowymi i nieznanymi i nie branymi pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy zakończonej wyrokiem Nacz6lnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu 28 października 2003 r. Wynika to z samej treści wniosku. Zarówno w tamtym postępowaniu jak i w orzeczeniu Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych do którego wniosek się odwołuje przyjęto, iż do podstawy ustalania zasiłku chorobowego nie można wliczyć przedmiotowej "13-tki". Odmienny pogląd jaki prezentowała M.K. wywołując sprawę najpierw przed organami zatrudnienia póżniej ZUS, a następnie przed Sądem Ubezpieczeń Społecznych został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego Działu X Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zanegowany. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie strony która domagała się w tym postępowaniu uwzględnienia w podstawie wymiaru zasiłku chorobowego za okres od 31 października 2001 r. do lutego 2002 r. 13 pensji. W tych okolicznościach faktycznie i ta podstawa wznowienia postępowania nie występuje.

W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że nawet samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób formalnie odpowiadający przepisom nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z jej treści (np. uzasadnienia) wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Podgląd o takiej treści zawiera rozstrzygnięcie podjęte 28 października 1999 r. przez Sąd Najwyższy w sprawie II UKN 174/99. Orzeczenie to zapadło przy analizie art. 410 § 1 kpc, który w sposób nieomal identyczny reguluje omawianą kwestię prawną.

Reasumując stwierdzić należy, że wniosek strony o wznowienie postępowania może mieć co najwyżej formalne wsparcie w art. 273 § 2 ppsa, jednak w rzeczywistości podstawa ta; także w świetle twierdzeń samego wniosku; nie występuje.

Zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 280 § 1 procedury sądowoadministracyjnej nakazuje sądowi badanie na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Z braku jednego z tych wymagań Sąd winien skargę o wznowienie odrzucić.

Skoro skarga nie opiera się na żadnych ustawowych podstaw wznowienia, to z mocy przywołanych przepisów i naprowadzonej wyżej argumentacji, a nadto art. 275 i 276 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę o wznowienie postępowania odrzucić.

/-/P.Miładowski

KB/