Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej z tytułu samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego skargę oddala

Postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 49, ust. 1 pkt 3 oraz art. 59f, ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 98, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks Postępowania Administracyjnego (zwany dalej k.p.a.) w sprawie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...],

ustalił W. S. i Z. W. opłatę legalizacyjną w wysokości 50.000,00 zł z tytułu samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego o wymiarach 1,30 m x 5,35 m na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Opłata stanowi iloczyn współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k), współczynnika wielkości obiektu (w) oraz stawki opłaty legalizacyjnej (s). Zgodnie z art. 49, ust 2 stawka opłaty legalizacyjnej podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu, wobec czego kwota opłaty legalizacyjnej wynosi: k x w x s x 50 2,0 x 1,0 x 500 zł x 50 = 50.000,00 zł.

Organ I instancji wskazał, iż w dniu 10 lipca 2008 roku dokonano komisyjnych oględzin budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...]. W wyniku oględzin ustalono, że inwestor dokonał obudowy istniejącego budynku konstrukcji drewnianej wykonując ściany zewnętrzne murowane z pustaka (ocieplenie). Ponadto dokonano rozbudowy przedmiotowego budynku poprzez wykonanie ganka o wymiarach 1,30 m x 5,35 m oraz wykonano pokrycie dachowe. Następnie w dniu 5 sierpnia 2008 roku wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] w [...].

W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ustalił, iż w/w roboty budowlane wykonano bez wymaganego pozwolenia na budowę właściwego organu architektoniczno - budowlanego wobec czego postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nałożył na Inwestora obowiązek sporządzenia projektu budowlanego oraz przedstawienia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] wraz z zaświadczeniem Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu [...] października 2008 roku Inwestor przedłożył w organie żądane dokumenty. Na podstawie przedstawionej dokumentacji organ nie stwierdził wad uniemożliwiających kontynuację budowy. Wskazano, iż wg. opinii sporządzonej przez osobę uprawnioną roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi normami i zasadami sztuki budowlanej. Budowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W związku z powyższym organ I instancji uznał, iż dla zachowania właściwego toku postępowania administracyjnego zasadnym jest zobowiązanie Inwestora do uiszczenia opłaty legalizacyjnej.

Od powyższego postanowienia odwołał się Z. W..

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ II instancji powtórzył ustalenia organu I instancji co do istnienia samowoli budowlanej i stwierdził zasadność nałożonej opłaty legalizacyjnej zgodnie z art. 49b ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Z. W. w zażaleniu, w sprawie opłaty legalizacyjnej, o której mowa w art. 49b ust. 4 Prawa budowlanego, organ podniósł, iż możliwe jest zastosowanie przepisów działu III Ordynacji podatkowej przewidujących w uzasadnionych przypadkach umorzenie (w całości lub w części) rozłożenie zobowiązania na raty lub odroczenie terminu płatności tejże opłaty. Uprawnienia organu podatkowego, w tym zakresie przysługują Wojewodzie, zatem organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o rozłożenie na raty lub odroczenia terminu płatności opłaty legalizacyjnej jest Wojewoda a nie organ nadzoru budowlanego. Wskazano, że zgodnie z art. 49 b ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję, o której mowa w art. 49b ust. 1, czyli decyzję o nakazie rozbiórki, a opłata legalizacyjna nie podlega przymusowemu ściągnięciu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z. W..

Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego tj. art. 49b ust.4 i 49b ust.5 pkt 1 Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 9 i 10 k.p.a., a nadto prowadzenie posterowania pomimo warunków do jego umorzenia. Wniósł o uchylenie przedmiotowego postanowienia i integralnie związanego z nim postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści art. z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego jeżeli budowa obiektu spełnia warunki tj.

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem,

organ nakłada obowiązek przedstawienia w terminie 30 odpowiednich dokumentów. A po spełnieniu ww. obowiązku ustala wysokości opłaty legalizacyjnej (art.49b ust. 3 Prawa budowlanego).

W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce.

Jak bezsprzecznie ustaliły organy obu instancji w przedmiotowej sprawie doszło do samowoli budowlanej poprzez obudowanie istniejącego budynku konstrukcji drewnianej wykonując ściany zewnętrzne murowane z pustaka (ocieplenie). Ponadto dokonano rozbudowy przedmiotowego budynku poprzez wykonanie ganka o wymiarach 1,30 m x 5,35 m oraz wykonano pokrycie dachowe. Na powyższe roboty inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę. Organ nałożył na Inwestora obowiązek sporządzenia projektu budowlanego oraz przedstawienia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w [...] wraz z zaświadczeniem Wójta Gminy [...] o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dniu [...] października 2008 roku Inwestor przedłożył w organie żądane dokumenty. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, iż roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi normami i zasadami sztuki budowlanej. Budowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a następnie wszczął postępowanie w celu ustalenia opłaty legalizacyjnej.

W związku z powyższymi ustaleniami należy stwierdzić, iż działania organów obu instancji były prawidłowe i odpowiadają literze prawa.

Z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) orzeczono jak w sentencji.