Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w Gdańsku w dniu 17 października 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody z dnia 14 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.

Prezydent Miasta G., decyzją z dnia 12 maja 2005 r. nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni A pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [...] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. W. w G.

Decyzją z dnia 31 października 2005 r. nr [...] Prezydent Miasta G. uchylił decyzję z dnia 12 maja 2005 r. w zakresie objętym projektem zamiennym do tej decyzji oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółdzielni pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. w G. na działce nr [...]. Decyzja ta została następnie zmieniona w zakresie fundamentowania budynku decyzją z dnia 11 stycznia 2006 r. Z kolei decyzją z dnia 4 kwietnia 2006 r. Prezydent Miasta G. przeniósł decyzję z dnia 31 października 2005 r., zmienioną decyzją z dnia 11 stycznia 2006 r., ze Spółdzielni A na rzecz A. D.

Prezydent Miasta G. postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 kpa, wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 31 października 2005 r. o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia 12 maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [...] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. W., w zakresie objętym projektem zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji z dnia 31 października 2005 r. – działki nr [...] oraz o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Spółdzielni A pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. w G. (działka nr [...]), zmienionej w zakresie fundamentowania budynku decyzją z dnia 11 stycznia 2006 r., a przeniesionej decyzją nr [...] z dnia 4 kwietnia 2006 r. ze Spółdzielni A na rzecz A. D..

Następnie decyzją z dnia 22 czerwca 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, Prezydent Miasta G. odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia 31 października 2005 r., zmienionej w zakresie fundamentowania budynku decyzją z dnia 11 stycznia 2006 r. i przeniesionej decyzją z dnia 4 kwietnia 2006 r. na rzecz A. D..

Powyższa decyzja zapadła na skutek ponownego rozpoznania sprawy z wniosku B. i J. D. z dnia 5 maja 2006 r. o wznowienie postępowania administracyjnego we wszystkich sprawach, w których wydane zostały decyzje Prezydenta Miasta G. zatwierdzające projekty budowlane i udzielające pozwoleń na budowę na działkach sąsiadujących z działką nr [...], położoną w G. przy ul. W. (w szczególności na działce nr [...] i na działkach powstałych z jej podziału), oraz wszystkich sprawach dotyczących działek sąsiadujących z działką nr [...], w których wydane zostały decyzje administracyjne umożliwiające Prezydentowi Miasta G. wydanie decyzji określonych wyżej, wskazując za podstawę prawną art. art. 145 § 1 pkt 4, 5, 6 K.p.a. Konieczność ponownego rozpoznania tego wniosku jest konsekwencją uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 688/06, decyzji Wojewody P. z dnia 4 października 2006 r., nr [...] oraz decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 11 sierpnia 2006 r. nr [...] i postanowienia Prezydenta Miasta G. z dnia 12 lipca 2006 r. nr [...] wznawiającego postępowanie. We wskazaniach co do dalszego postępowania sąd wyjaśnił, że w celu prawidłowego rozpoznania wniosku skarżących o wznowienie postępowania należy mieć na uwadze treść wniosku. Wniosek ten powinien być rozpoznany oddzielnie w każdej sprawie, w której wydana została ostateczna decyzja administracyjna w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działkach powstałych z podziału działki nr [...].

Organ I instancji uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wyjaśnił, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu.

W ocenie organu I instancji w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Organ wyjaśnił, że zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przez Prezydenta Miasta G. decyzji z dnia 31 października 2005 r. przepisami Prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę byli inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania zdefiniowany został w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających w otoczeniu obiektu budowlanego ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ stwierdził, że działka nr [...] powstała z podziału działki nr [...] i nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] i działka ta tym samym nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji prowadzonej na działce nr [...]. Stronami w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji z dnia 31 października 2005 r. uznano wszystkie strony biorące udział w postępowaniu przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 12 maja 2005 r. zmienionej w części decyzją z dnia 31 października 2005 r. - między innymi poprzednich właścicieli nieruchomości – B. i M. Z. figurujących w tym czasie w dokumentach ewidencji nieruchomości urzędu. Z wniosku zainteresowanych i z kopii zawiadomienia Sądu Rejonowego G. w G. II Wydział Ksiąg Wieczystych z dnia 11 lipca 2005 r. o wpisaniu do ksiąg wieczystych nowego właściciela nieruchomości objętej księga wieczystą [...] (działka nr [...] obr. [...]), wynika, że w dniu wydania decyzji z dnia 12 maja 2005 r. właścicielami działki nr [...] byli B. i J. D. a nie B. i M. Z..

Ponadto, w ocenie organu I instancji, w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Zdaniem organu, nie można stwierdzić, że organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę poszczególnych obiektów na działkach sąsiadujących z nieruchomością przy ul. W. [...] nie brał pod uwagę istniejącego zagospodarowania osiedla, możliwości dojazdu itp. a podnoszone przez wnioskodawców sprawy porządkowe w trakcie prowadzenia robót budowlanych nie mogą być przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Organ wyjaśnił, że ul. W. – działka nr [...] obr [...] jest drogą wewnętrzną w zarządzie Zarządu Dróg i Zieleni a podnoszone przez wnioskodawców sprawy porządkowe w trakcie prowadzenia robót budowlanych nie mogą być przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

Organ stwierdził również, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 6 kpa. Ulica W. kończy się na granicy działki nr [...] (obecnie [...] i [...]) i realizowana zabudowa nie powoduje zajęcia wyodrębnionego do tej pory pasa drogowego – działki nr [...], będącej własnością Gminy Miasta G. Poszczególne projekty budowlane posiadają uzgodnienia Zarządu Dróg i Zieleni władnego do opiniowania dokumentacji w zakresie infrastruktury (uzgodnienie z dnia 28 września 2006 r.). Obowiązujące w trakcie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę przepisy przeciwpożarowe tj. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. nr 121 poz. 1137 z 2003 r.) nie wymagają przy tego typu zabudowie uzgodnienia w zakresie przeciwpożarowej.

Organ wskazał nadto, że w związku z tym, że projekt budowlany posiada wymagane przepisami uzgodnienia i sporządzony został przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia nie było podstaw do uchylenia wydanych decyzji o zatwierdzeniu projektów budowlanych i o udzieleniu pozwolenia na budowę poszczególnych obiektów.

Od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 22 czerwca 2011 r. odwołania wnieśli B. D. i J. D., domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W ocenie odwołujących się decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 22 czerwca 2011 r. wydana został z naruszeniem:

- art. 145 § 1 pkt 4 kpa;

- art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez niewykonanie zaleceń i nie wzięcie pod uwagę oceny prawnej sprawy wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Gd 688/07 co spowodowało bezzasadną odmowę uchylenia decyzji ostatecznej;

- art. 10 § 1 kpa;

- art. 12 i art. 35 § 3 kpa - poprzez błędne zastosowanie polegające na rażącym naruszeniu terminu załatwiania sprawy i zasady szybkości postępowania administracyjnego;

- art. 151 § 1 pkt 1 kpa i art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 kpa – poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, mimo istnienia podstaw do jej uchylenia;

- art. 149 § 2 kpa w związku z art. 7 i art. 77 § 1 kpa – poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na wadliwym przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy;

- art. 80 kpa – poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnej ocenie dowodów;

- art. 7, art. 11 i art. 107 § 1 i 3 kpa – poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 14 marca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia 22 czerwca 2011 r. oraz stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 31 października 2005 r. nr [...] ze względu na brak uczestnictwa B. i J. D., jako strony postępowania administracyjnego.

Wojewoda ustalił, że decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 22 lutego 2005 r. nr [...] zatwierdzono projekt podziału nieruchomości położonej w G. przy ul. W. obr. [...] i działka nr [...], której właścicielem była Spółdzielnia A, uległa podziałowi na działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Tym samym decyzja nr [...] z dnia 12 maja 2005 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca Spółdzielni A pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [...] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. W. w G. dotknięta jest z mocy prawa wadą nieważności, gdyż w momencie wydawania tejże decyzji nie istniała już działka nr [...].

Wojewoda doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ponieważ B. i J. D. byli zarówno w czasie wydawania decyzji z dnia 12 maja 2005 r., decyzji z dnia 31 października 2005 r., jak i decyzji z dnia 11 stycznia 2006 r. właścicielami działki nr [...], a zatem powinni być uznani za strony tych postępowań.

Organ odwoławczy w pełni zgodził się natomiast ze stanowiskiem organu I instancji, zgodnie z którym w sprawie nie zaistniały przyczyny wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 kpa. W sprawie nie zaistniały żadne nowe dowody a podnoszony zarzut kolizji z przepisami przeciwpożarowymi oraz ustawą o drogach publicznych i wewnętrznych jest bezpodstawny.

Wojewoda wyjaśnił następnie, że ponieważ Prezydent Miasta G. ustalił prawdziwość jednej z badanych przyczyn wznowienia, to nie mógł wydać decyzji o odmowie jej uchylenia na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Jednakże względem takich decyzji, co do których, po wznowieniu postępowania, stwierdzono podstawy wznowieniowe, o których mowa w art. 145 § 1 lub art. 145 a kpa, nie jest możliwe ich uchylenie jeżeli jednocześnie istnieją przesłanki, o których mowa w art. 146 § 1 i 2 kpa. Zgodnie bowiem z art. 146 § 1 kpa - uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kpa nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3 - 8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W myśl natomiast § 2 tego przepisu nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postanowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Powszechnie akceptowane w doktrynie i orzecznictwie jest stanowisko, że nie są to przesłanki negatywne uniemożliwiające wznowienie postępowania, ale wyłącznie przesłanki uniemożliwiające uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, pomimo wystąpienia przesłanek do ich uchylenia. Zaistnienie jednej z przesłanek opisanych w art. 146 kpa nie wyłącza obowiązku organu do wznowienia postępowania, z tym jednak zastrzeżeniem, że nawet gdyby organ stwierdził naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, nie może jej uchylić lub zmienić z powodu upływu okresu przedawnienia lub z powodu tego, że w wyniku wznowienia zapadłaby decyzja odpowiadająca treścią decyzji dotychczasowej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewoda stwierdził, że organ I instancji prawidłowo, postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2011 r., wznowił postępowanie w sprawie wydania decyzji z dnia 31 października 2005 r. jednakże w decyzji z dnia 22 czerwca 2011 r. nie przywołał prawidłowej podstawy prawnej dla rozstrzygnięcia wydanego po wznowieniu postępowania unormowanego w art. 151 kpa. W sprawie zaistniała bowiem przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa ale termin określony w art. 146 § 1 kpa już upłynął a zatem nie było możliwe uchylenie decyzji z dnia 31 października 2005 r.

Dodatkowo Wojewoda wyjaśnił, że działka nr [...] jest drogą wewnętrzną w zarządzie Zarządu Dróg i Zieleni. Ulica W. kończy się na granicy działki nr [...] obecnie po podziale działki nr [...] i [...]. Poszczególne projekty budowlane posiadają uzgodnienia Zarządu Dróg i Zieleni władnego do opiniowania dokumentacji w zakresie infrastruktury (uzgodnienie z dnia 28 września 2005 r. nr [...]). Aspekt spraw porządkowych w trakcie prowadzenia robót budowlanych nie mogą być przedmiotem tego postępowania administracyjnego. Dojazd do działki nr [...] nie koliduje z wjazdem na posesję przy ul. W. [...] w G., albowiem odbywa się on poprzez działkę [...]. Obowiązujące w trakcie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę przepisy przeciwpożarowe - rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.Urz. Nr 212 poz. 1137 z 2003r.) nie wymagają przy tego typu zabudowie uzgodnienia w zakresie przeciwpożarowej. Zrealizowana zabudowa nie spowodowała zajęcia pasa drogowego ulicy W. w G. i nie podlegała uzgodnieniu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 29 marca 2010 r. nie zgłosił sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. [...] w G. na działce nr [...].

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, istotne okoliczności stanu faktycznego organ ustalił na podstawie materiału dowodowego i przedstawił w sposób czytelny w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, wskazując zarówno podstawę faktyczną, prawną jak i motywy tego rozstrzygnięcia. Organ I instancji dopełnił również dyspozycje z art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 § 4 i art. 80 kpa, stanowiących iż w toku postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W ocenie Wojewody dopełniony został również obowiązek do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Na decyzję Wojewody z dnia 14 marca 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. D., domagając się jej uchylenia.

W ocenie skarżącego decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 134 kpa – poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niewydaniu przez organ odwoławczy ostatecznego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania od decyzji wydanej z pominięciem skarżących, a więc decyzji nieistniejącej;

- art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa – poprzez niewłaściwe zastosowanie, albowiem organ odwoławczy błędnie uznał, iż nie jest możliwe uchylenie decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 31 października 2005 r., mimo że termin przedawnienia w niniejszej sprawie nie upłynął skoro wniosek o wznowienie postępowania został złożony przed upływem pięciu lat od daty wydani decyzji;

- art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa – albowiem organ odwoławczy w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu administracyjnym pominięto B. i J. D. zobowiązany był uchylić decyzję z dnia 31 października 2005 r., gdyż rozstrzygnięcie na podstawie art. 146 § 2 kpa jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego, świadczą o tym, że nie ma podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa, a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła;

- art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez niewykonanie zaleceń i niewzięcie pod uwagę oceny prawnej sprawy wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Gd 780/09 tzn. nie rozpoznał merytorycznie sprawy;

- art. 7 i art. 77 § 1 kpa – poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy;

- art. 80 kpa – poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnej ocenie dowodów;

- art. 7, art. 11, art. 107 § 1 i 3 kpa – poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniono, iż decyzja z dnia 31 października 2005 r. została doręczona stronom biorącym udział w tym postępowaniu. Ostatnie doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 9 listopada 2005 r. a okoliczność ta została ustalona w oparciu o akta sprawy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że termin określony w art. 146 § 1 kpa ma charakter materialno prawny i dotyczy daty orzekania przez organy we wznowionym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji rozstrzygnięć organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Wbrew zarzutom skargi organ administracji rozstrzygając sprawę dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i procedował w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego.

Kontroli legalności w sprawie poddano rozstrzygnięcie wydane w oparciu o przepis art. 151 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zgodnie z którym w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Kwestionowana decyzja zapadła w następstwie merytorycznego rozpoznania sprawy co do istoty zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 31 października 2005 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 12 maja 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę drogi dojazdowej na działce nr [...] związanej z realizacją zespołu budynków jednorodzinnych przy ul. W. w zakresie objętym projektem zamiennym stanowiącym załącznik do decyzji z dnia 31 października 2005 r. r. – działki nr [...] oraz zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółdzielni A pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. w G. na działce nr [...], zmienioną w zakresie fundamentowania budynku decyzją z dnia 11 stycznia 2006 r., a przeniesioną decyzją nr [...] z dnia 4 kwietnia 2006 r. ze Spółdzielni A na rzecz A. D..

Organ pierwszej instancji rozpatrzył wniosek B. i J. D. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 31 października 2005 r., odrębnie dla sprawy odnoszącej się do pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. W. w G. na działce nr [...] zmienionego w zakresie fundamentowania budynku decyzją z dnia 11 stycznia 2006 r., zgodnie z obowiązującymi go wytycznymi sformułowanymi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 31 maja 2007 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 688/06.

W konsekwencji, rozpoznając podanie o wznowienie postępowania administracyjnego w świetle art. 149 § 1 K.p.a., organ właściwy postanowił o wznowieniu postępowania we wskazanej sprawie, a następnie przeprowadził je co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ pierwszej instancji po zweryfikowaniu decyzji w trybie nadzwyczajnym doszedł do przekonania, że nie zachodzą podstawy wznowienia. W jego ocenie stronami postępowania zakończonego decyzją z dnia 31 października 2005 r. były te strony, które brały udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 12 maja 2005 r., wobec tego odmówiono zasadności podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. – braku udziału w postępowaniu B. i J. D. bez ich winy oraz z przyczyn określonych w punktach 5 i 6 tego przepisu, co skutkowało odmową uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 31 października 2005 r. zmienionej decyzją z dnia 11 stycznia 2006 r.

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę w administracyjnym toku instancji uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji oceniając, że doszło do pozbawienia B. i J. D. udziału w postępowaniu dotyczącym przedmiotowych pozwoleń na budowę, której to sytuacji wymienieni nie zawinili.

Weryfikując merytoryczne podstawy rozpoznania sprawy co do istoty organ odwoławczy uznał jednak, że w sprawie zachodzą negatywne przesłanki wzruszenia decyzji kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym określone w art. 146 § 1 K.p.a. Zgodnie ze wskazanym przepisem uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 (podkreślenie sądu) oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Zatem w sytuacji, gdy podstawą wznowienia postępowania jest brak udziału strony bez jej winy w postępowaniu, czyli przyczyna określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz przyczyn określonych w punktach 5 i 6, negatywną przesłanką uchylenia kwestionowanej decyzji jest upływ 5 lat od dnia doręczenia decyzji.

W takiej sytuacji, zgodnie z treścią przepisu art. 151 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy organ odwoławczy prawidłowo uznał, że zaistniała negatywna przesłanka określona w art. 146 § 1 k.p.a. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie - ze zwrotnych potwierdzeń doręczenia decyzji (vide: k. 10 verte akt administracyjnych) wynika, że ostatnie doręczenie stronom postępowania decyzji z dnia 31 października 2005 r. nastąpiło w dniu 9 listopada 2005 r. – J. i E. G., natomiast w dniu 7 listopada 2005 r. doręczono decyzję B. i M. Z.. Wprawdzie organ odwoławczy nie ustalił w zaskarżonej decyzji daty początkowej biegu terminu przedawnienia, ale uchybienia tego nie można zakwalifikować jako wywierającego istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przedmiotowa data wynika wprost z zebranego materiału dowodowego. Przedmiotowa decyzja z dnia 31 października 2005 r. została doręczona stronom biorącym wówczas udział w postępowaniu, a niewątpliwie od dnia 9 listopada 2005 r. do dnia zaskarżonego rozstrzygnięcia upłynęło ponad 5 lat, co nakładało na organ administracji publicznej obowiązek ograniczenia się do stwierdzenia wydania decyzji, której dotyczy postępowanie w sprawie wznowienia, z naruszeniem prawa. Jak przyjmuje się jednolicie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 539/08, opubl. Legalis), termin pięcioletni, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a., musi być liczony od daty doręczenia decyzji stronom, biorącym udział w postępowaniu (podkreślenie sądu). W rezultacie, zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy co do jej istoty, a na przeszkodzie uchyleniu decyzji naruszającej prawo stanęła negatywna przesłanka przedawnienia. W sytuacji, gdy strona bez swojej winy nie uczestniczy w postępowaniu administracyjnym, a zachodzi przesłanka negatywna w postaci przedawnienia, musi dojść do wznowienia postępowanie, jednakże w następstwie wydaje się decyzję odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej, w trybie art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 K.p.a. Nie można jednak wydać decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej ze względu na brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a., gdy taka podstawa zaistniała, jak w niniejszej sprawie. Tym samym, w przedstawionych okolicznościach sprawy decyzja organu pierwszej instancji była wadliwa i zasadnie organ drugiej instancji, stosując prawidłowo art. 151 § 2 K.p.a. i przyjmując wystąpienie przesłanki określonej w 145 § 1 K.p.a., wydał decyzję merytoryczno – reformatoryjną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Z tych przyczyn zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia wskazanych przepisów postępowania nie są zasadne.

Zarzut naruszenia art. 134 K.p.a. jest również niezasadny, gdyż brak było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Odwołania od decyzji pierwszej instancji wnieśli B. i J. D., a także ich pełnomocnik ustanowiony w toku postępowania administracyjnego – A. P., słusznie zatem organ drugiej instancji odwołania te rozpatrzył, wydając zaskarżoną decyzję.

Decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa w postępowaniu wznowieniowym nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, która nadal kształtuje stosunek prawny, ale stanowić ona może podstawę do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym, przed sądem powszechnym i na zasadach określonych w prawie cywilnym.

Z powyższych przyczyn sąd uznał, że kwestionowane rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza prawa, w tym przepisów postępowania w sposób istotny, a pozostałe zarzuty skargi również nie są uzasadnione. Wbrew treści skargi organy nie naruszyły zasady związania wytycznymi sformułowanymi w sprawie przez sąd administracyjny wynikającej z przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 780/09, na który powołuje się skarżący, dotyczył sprawy pozwolenia na budowę muru oporowego na działce nr [...], a nie pozwoleń objętych decyzją z dnia 7 lutego 2006 r. W konsekwencji wytyczne sądu sformułowane w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Gd 780/09, nie wiązały organów w przedmiotowej sprawie. Natomiast przyznać należy, że organy administracji prawidłowo rozpoznawały sprawę w trybie wznowienia postępowania według wytycznych sformułowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 688/06.

Wobec ustalonego pozbawienia skarżących B. i J. D. udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 31 października 2005 r. oraz prawidłowego ustalenia organu odwoławczego co do upływu pięcioletniego terminu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 K.p.a., zarzuty natury procesowej w zakresie błędów w ustaleniach faktycznych nie mają wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.