Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący: sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 270/18 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 270/18, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), odmówił [...] wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Finansów i Rozwoju z dnia 4 grudnia 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu pobranego nienależnie dofinansowania.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

[...] (dalej: Skarżąca lub Spółka skardze na decyzję Ministra Finansów i Rozwoju z dnia 4 grudnia 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu pobranego nienależnie dofinansowania wniosła o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu wniosku wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie był należycie uzasadniony. Z kolei to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zdaniem Sądu I instancji Skarżąca nie przywołała żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje takie niebezpieczeństwo. Nie wynika ono również ze złożonego do akt prawa pomocy oświadczenia o majątku i dochodach. Brakuje spójnego uzasadnienia, popartego faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Zdaniem WSA analiza oświadczenia spółki o majątku i dochodach nie przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Wynika z niego, iż wartość środków trwałych według bilansu za rok 2017 wynosi [...] a brak dochodów to wynik zawieszenia prowadzenia działalności. W sprawie zabrakło konkretnych wskazań, co do tego, na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź, na czym mogłyby polegać trudne do odwrócenia skutki.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca Spółka. Wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 4 grudnia 2017 r.

Postanowieniu zarzucono naruszenie:

- art. 61 § 3 ppsa poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzi w stosunku do skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

- art. 195 § 2 ppsa poprzez bezzasadne przyjęcie, iż złożony przez stronę wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia o odmowie wstrzymania decyzji organu pierwszej instancji nie ma charakteru oczywiście uzasadnionego, kiedy to w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej Spółki.

- art. 196 ppsa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i mylne uznanie, iż Sąd nie może merytorycznie rozpoznać złożonego w zażaleniu wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji.

W uzasadnieniu zażalenia strona podkreśliła, że podstawy powyższych zarzutów znajdują potwierdzenie w treści skargi.

Minister Inwestycji i Rozwoju w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji wynika, że zastosowanie art. 61 § 3 i 5 ppsa było skutkiem uznania przez WSA, że wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał uzasadnienia, które przekona Sąd o takiej konieczności. "Wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczności spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Przy tym ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez Skarżącą, powtórzone w zażaleniu - pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu" (tak NSA w postanowieniu z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I FZ 332/14).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA zasadnie przyjął, że w niniejszej sprawie zabrakło konkretnych wskazań, co do tego na czym polega niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź na czym mogłyby polegać trudne do odwrócenia skutki. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wniosek skarżącej Spółki o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej był nieuzasadniony.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, oddalił zażalenie.