II SA/Gd 564/18 - Wyrok

Data orzeczenia	2019-01-09	
Data wpływu	2018-09-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Dariusz Kurkiewicz
Dorota Jadwiszczok /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Dobek-Rak	
Symbol z opisem	6139 Inne o symbolu podstawowym 613
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)	
Hasła tematyczne	Ochrona środowiska	
Sygn. powiązane	III OSK 1220/21	
Skarżony organ	Rada Gminy	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu	
Powołane przepisy	Dz.U. 2018 nr 0 poz 799; art. 157 ust. 1, art. 361, art. 362; Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi Ośrodka Ruchu Drogowego na uchwałę Rady Gminy z dnia 19 czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia funkcjonowania instalacji, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Gminy na rzecz Ośrodka Ruchu Drogowego kwotę 797 zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
A., działając na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.) – zwanej dalej u.s.g., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 19 czerwca 2018 r., nr [...], w sprawie ograniczenia funkcjonowania instalacji, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko, domagając się stwierdzenia jej nieważności.

Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.) i art. 40 ust. 1 u.s.g.

Mocą jej zapisów: wprowadzono na terenie gminy ograniczenie co do sposobu funkcjonowania następujących instalacji dla pojazdów mechanicznych: torów wyścigowych, próbnych, treningowych, kartingowych, szkoleniowych, ziemnych i płyt poślizgowych (§ 1 ust. 1); określono, że funkcjonowanie instalacji, o których mowa w ust. 1, jest możliwe w dni robocze, tj. od poniedziałku do piątku, w godzinach od 8:00 do 18:00 (§ 1 ust. 2); wykonanie uchwały powierzono Wójtowi (§ 2); wskazano, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa oraz, że podlega opublikowaniu w Biuletynie Informacji Publicznej i na gminnych tablicach ogłoszeń (§ 3).

Uzasadniając zaskarżoną uchwałę wskazano, że przepis art. 157 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska upoważnia radę gminy do fakultatywnego ustanowienia ograniczeń dotyczących czasu funkcjonowania instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko. Wprowadzenie ograniczeń co do czasu korzystania z instalacji dla pojazdów mechanicznych: torów wyścigowych, próbnych, treningowych, kartingowych, szkoleniowych, ziemnych oraz płyt poślizgowych, podyktowane jest potrzebą ograniczenia negatywnego wpływu na życie i zdrowie mieszkańców gminy. Przeprowadzone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w dniu 1 czerwca 2018 r. badania wykazały bowiem, że równoważny poziom hałasu w porze dnia wynosił 52,3 i 53, 7 dB i przekraczał, określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112), poziom dopuszczalny dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej odpowiednio o 2,3 dB i 3,7 dB. Zauważono również, że ustawodawca a priori zakłada możliwość negatywnego wpływu tego typu instalacji na środowisko, także ze względu na poziom emitowanego hałasu, gdyż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 74 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczono m.in. tory wyścigowe lub próbne dla pojazdów mechanicznych. Podkreślono ponadto, że od października 2015 r. zaczęły pojawiać się skargi mieszkańców na uciążliwości związane z poziomem emitowanego w weekendy i święta podczas funkcjonowania instalacji – toru szkoleniowego – hałasu. Mieszkańcy skarżą się, że nie mają zapewnionych odpowiednich warunków do życia i odpoczynku.

W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez: sformułowanie jej bez podstawy faktycznej oraz bez merytorycznego uzasadnienia; wydanie jej z przekroczeniem granic kompetencji; ustanowienie aktu prawa miejscowego w sprawie indywidulnej; zawarcie w niej ograniczeń, które są nieracjonalne i nieadekwatne do stanu faktycznego; podjęcie jej z naruszeniem zasady równości określonej w art. 32 Konstytucji RP; podjęcie jej z naruszeniem zasady swobody działalności gospodarczej określonej w art. 20 i art. 22 Konstytucji RP; podjęcie jej z naruszeniem zasady proporcjonalności wywodzonej z art. 2 Konstytucji RP; ingerencję w prawo własności skarżącego w niedopuszczalnym zakresie (por. art. 64 Konstytucji RP).

Podnosząc przedstawione zarzuty skarżący wskazał, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny. Skarga dotyczy bowiem działalności Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy [..], który należy do skarżącego, który jest także właścicielem nieruchomości, na których zlokalizowano Ośrodek oraz prowadzi w nim działalność statutową. Skarżący prowadzi działalność szkoleniowo-egzaminacyjną z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego, a Ośrodek czynny jest od poniedziałku do niedzieli w godzinach od 8:00 do 20:00.

Skarżący zarzucił, że zaskarżona uchwała wydana została bez podstawy faktycznej oraz bez merytorycznego uzasadnienia. Skarżący wskazał, że w związku pierwszymi skargami mieszkańców w 2015 r. ustalono, iż standardowa działalność A. nie generuje innego hałasu niż obecny w ruchu drogowym bądź w ogóle nie może być uciążliwa (zlewa się z tłem akustycznym), a instalacja nie działa w ruchu ciągłym. Najdłuższe imprezy mogą generować hałas najwyżej przez kilka godzin, a wydarzenia szkoleniowe (sportowe lub rekreacyjne) realizowane są co najwyżej kilkanaście razy w roku (w 2017 r. było ich 19, a w 2018 r. planowano 13). W okresie ponad dwuletniej kontroli (od 4 kwietnia 2016 r. do 15 czerwca 2018 r.) przeprowadzono szereg badań, w których nie wykazano w żaden sposób aby działalność Ośrodka była uciążliwa i wpływała na środowisko, życie lub zdrowie. W raporcie z badań wykonanych dnia 7 kwietnia 2018 r., podczas pierwszej ocenianej w 2018 r. imprezy masowej wskazano, że poziom emisji hałasu emitowany do środowiska w punktach pomiarowych P1 oraz P2 jest nierozróżnialny od tła akustycznego.

Niewątpliwie kolejne badanie przeprowadzone w czasie treningu do imprezy [..] w dniu 1 czerwca 2018 r. wykazało nieznaczne przekroczenie norm, ale wyniki tych badań i zastosowana metodologia są przez skarżącą kwestionowane w skardze wniesionej do tut. Sądu na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 19 czerwca 2018 r., nr [..], którego treść nakazuje podjąć działania w celu zmniejszenia poziomu emisji hałasu do środowiska do poziomu dopuszczalnego. Zawody w kontrolowanym poślizgu nie są typowym wydarzeniem. Ponadto, uchwałę wydano przed rozpatrzeniem przez Sąd tej skargi, ingerując tym samym w kompetencje WIOŚ. Organ nie przeprowadził żadnej analizy oddziaływania hałasem emitowanym przez instalację na środowisko, ani nie odniesiono go do oddziaływania innych podmiotów i tła akustycznego.

Ponadto, w ocenie skarżącego, ujęty w zaskarżonej uchwale zakaz wykracza poza dopuszczalny zakres kompetencji rady gminy. Art. 157 ust. 1 ustawy nie upoważnił bowiem rady gminy do kształtowania zakresu i warunków prowadzenia działalności instalacji a jedynie do wprowadzenia ewentualnych ograniczeń, w przypadku merytorycznego uzasadnienia. Skutkiem zaś wprowadzonego w zaskarżonej uchwale ograniczenia będzie zaś całkowity zakaz prowadzenia jakiejkolwiek działalności od 18:00 do 8:00 oraz w weekendy, a więc wtedy, kiedy skarżący jest w stanie efektywnie prowadzić powierzone mu zadanie publiczne.

Jednocześnie skarżący jest zdania, że konsekwencje wejścia w życie przedmiotowej uchwały i zastosowanie się do jej postanowień, będą katastrofalne, gdyż prowadzić będą do zmniejszenia dostępności do infrastruktury Ośrodka, a zatem lawinę skutków o charakterze finansowym, społecznym i wizerunkowy, które w efekcie doprowadzić mogą do zamknięcia Ośrodka i jego zlikwidowania.

Wprowadzony w zaskarżonej uchwale zakaz jest ponadto, w ocenie skarżącego, całkowicie niemierzalny a kształtujący go przepis niewykonalny, gdyż na ich podstawie nie da się stwierdzić jak można wykorzystywać sporne instalacje, a ponadto próbuje on zakazać działalności niewywołującej hałasu. Co więcej, nakazuje on bez uzasadnienia (i z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy) traktować soboty jako dni wolne od pracy, podczas gdy są to dni robocze.

Skarżący jest ponadto zdania, że Rada Gminy podejmując zaskarżoną uchwałę wkroczyła w kompetencje organów wydających decyzje administracyjne na podstawie art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska (decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu), art. 154 ustawy Prawo ochrony środowiska (decyzja w sprawie ustalenia wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących eksploatacji instalacji) oraz art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska (decyzja w sprawie ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia lub przywrócenia środowiska do stanu właściwego).

Z uwagi na powyższe zastosowanie w uchwale zakazu jest, zdaniem skarżącego, całkowicie uznaniowe oraz niemerytorycznie a ponadto narusza zasadę równości. Uchwała ta wprowadza bowiem zakazy dotyczące wyłącznie jednego podmiotu. Skarżący jest również zdania, że zaskarżona uchwała narusza zasadę swobody działalności gospodarczej, której ograniczenie jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny, którego nie można utożsamić ze wskazanym przez Radę celem jak jest zapewnienie odpowiednich warunków do życia i wypoczynku.

Ponadto, jak wskazał skarżący, uchwała ta jest przejawem dowolności w działaniu Rady Gminy i świadczy o nadużyciu przez nią władztwa i naruszeniu zasady proporcjonalności. Przyjęte w uchwale rozwiązanie nie jest bowiem właściwe dla osiągnięcia zamierzonych celów ani niezbędne dla ochrony i realizacji interesu publicznego, a efekt ochrony mieszkańców gminy przed uciążliwością akustyczną można było osiągnąć przez egzekwowanie zarządzenia pokontrolnego WIOŚ albo wydanie decyzji na podstawie art. 115a albo art. 362 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Skarżący podkreślił także, że to Wójt Gminy był organem, który w dniu 25 czerwca 2012 r. wydał dla Ośrodka decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, w której m.in. z uwagi na ocenę, że odziaływanie przedsięwzięcia zamknie się w obrębie zajmowanych nieruchomości, stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie podkreślając, że przedmiotem hałasu nie jest działalność oświatowa w zakresie prowadzenia egzaminów i szkoleń ale prowadzenie dodatkowej działalności gospodarczej Ośrodka w zakresie organizacji imprez, zawodów i turniejów sportowych. Działalność ta dla Ośrodka nie jest działalnością obligatoryjną i może ale nie musi być prowadzona a przychody z takiej działalności nie stanowią koniecznego źródła przychodów Ośrodka, gdyż jako samorządowa wojewódzka osoba prawna Ośrodek działa na podstawie rocznego planu finansowego.

Organ wyjaśnił, że skala poziomu natężenia dźwięku ma charakter logarytmiczny, a przekroczenie go o 2,3 dB i 3,7 dB powoduje, że dźwięk odbierany jest jako dwukrotnie głośniejszy. Uprawnienie wynikające z przepisu art. 157 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska jest całkowicie niezależne od uprawnień kontrolnych WIOŚ określonych w art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska. Rada Gminy nie jest zobligowana do wcześniejszego prawomocnego zakończenia postępowania kontrolnego, czy też oczekiwania na ewentualne wykonanie zaleceń pokontrolnych. Przeprowadzenie kontroli czy też wykonanie zaleceń z niej wynikających nie jest przesłanką zastosowania przepisu art. 157 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Takiego charakteru nie mają także decyzje Starosty z dnia 23 lipca 2018 r. o określeniu dopuszczalnego poziomu hałasu i z dnia 24 lipca 2018 r. zobowiązująca do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego. Uprawienia wszystkich trzech organów mają charakter w pełni autonomiczny, a działanie jednego z organów nie wyklucza podjęcia działań przez pozostałe. Organ podkreślił, że przesłankami uprawniającymi Radę Gminy do zastosowania art. 157 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska jest stwierdzenie występowania hałasu, który może negatywnie oddziaływać na środowisko, a nie sytuacja finansowa podmiotów.

Według organu w przedmiotowej sprawie istniały pełne podstawy faktyczne – stwierdzone występowanie hałasu mogącego negatywnie oddziaływać na środowisko oraz prawne – art. 157 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, uprawniające go do podjęcia zaskarżonej uchwały. Podejmując uchwałę Rada działała w ramach kompetencji przyznanych jej przez ustawodawcę w przepisie art. 157 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Ograniczenie jakie wprowadziła Rada ma przeciwdziałać negatywnemu wpływowi na chronione dobro, a jednocześnie uwzględnia możliwość prowadzenia przez Ośrodek działalności gospodarczej do 5 z 7 dni tygodnia i w wymiarze 10 godzin dziennie.

W piśmie procesowym z dnia 15 października 2018 r. skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga A. na uchwałę Rady Gminy z dnia 19 czerwca 2018 r., nr [...], wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., spełniała formalne warunki umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie.

Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi bowiem, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Niewątpliwie zaś, uchwała podjęta przez radę gminy na podstawie art. 157 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska stanowi akt prawa miejscowego, ponieważ skierowana jest do podmiotów nieznajdujących się w związku organizacyjnym z radą gminy (zob. Z. Bukowski i inni, Prawo ochrony Środowiska. Komentarz, LexisNexis/el 2013), a sprawa mieści się w szeroko rozumianym pojęciu sprawy z zakresu administracji publicznej (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1353/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto regulacja wprowadzona zaskarżoną uchwałą narusza interes prawny skarżącego, który jest właścicielem nieruchomości, na których zlokalizowany jest Ośrodek Doskonalenia Techniki Jazdy i który dodatkowo należy do skarżącego. Uchwała wprowadza bowiem ograniczenia w możliwości prowadzenia przez Ośrodek jego działalności. Jest to jedyny tego typu ośrodek na terenie gminy.

Przechodząc do merytorycznej oceny kontrolowanej w niniejszej sprawie uchwały Sąd wskazuje, że podstawę prawną jej wydania stanowił przepis art. 157 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.), zgodnie z którym rada gminy może, w drodze uchwały, ustanawiać ograniczenia co do czasu funkcjonowania instalacji lub korzystania z urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko.

Przytoczony przepis nie może być odczytywany w ten sposób, że przyznaje radzie gminy możliwości wprowadzania ograniczeń co do czasu funkcjonowania wszelkich instalacji mogących, czy też emitujących hałas, nawet uciążliwy. Odnosi się on bowiem wyłącznie do instalacji lub urządzeń, z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko. Ustawodawca nie upoważnił przy tym rady gminy do dowolnej i samowolnej oceny, iż danego typu instalacja bądź urządzenie emituje hałas, który negatywnie oddziałuje na środowisko. Rada gminy wprowadzając zatem ograniczenia, o którym mowa w art. 157 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, winna wykazać, że hałas emitowany z danej instalacji lub urządzenia faktycznie negatywnie oddziałuje na środowisko.

W przekonaniu Sądu dopiero ustalenie, że emitowany hałas z tego typu instalacji lub urządzeń przekracza dopuszczalne granice poziomów hałasu w środowisku, których normy określono z rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (zob. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1355/14, https://orzeczenia.nsa.gov.pl) i w wydanej z uwagi na to przekroczenie decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, o której mowa w art. 115a lub art. 362 ustawy – Prawo ochrony środowiska, może stanowić podstawę, do wydania przez radę gminy aktu przewidzianego w art. 157 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.

W ocenie Sądu Rada Gminy uzasadniając kontrolowaną uchwałę nie wykazała zaś, aby funkcjonowanie na terenie gminy instalacji dla pojazdów mechanicznych: torów wyścigowych, próbnych, treningowych, kartingowych, szkoleniowych, ziemnych i płyt poślizgowych emitowało hałas, który może negatywnie oddziaływać na środowisko.

Z akt sprawy nie wynika, aby Rada Gminy przeprowadziła stosowne badania (oceny, analizy) wykazujące, że korzystanie z instalacji i urządzeń określonych w uchwale może, w zakresie emitowanego hałasu, negatywnie oddziaływać na środowisko. W uzasadnieniu kontrolowanej uchwały Rada Gminy powołała się jedynie na pomiary emisji hałasu przeprowadzone jednorazowo w dniu 1 czerwca 2018 r. na terenie Ośrodka Doskonalenia Techniki Jazdy, podczas których stwierdzono, że równoważny poziom hałasu w porze dnia wynosił 52,3 dB i 52,7 dB a zatem przekraczał, określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, odpowiednio o 2,3 dB i 3,7 dB. Rada Gminy nie powołała się na wykonanie innych pomiarów, a jak wynika z treści skargi, pomiar wykonany w dniu 1 czerwca 2018 r. jest przez skarżącego kwestionowany pod względem jego wyników jak i zastosowanej metodologii a ponadto był on przeprowadzony w czasie treningu do imprezy [..], która ma charakter jednostkowy.

Co więcej, został on wykonany przed wydaniem przez Starostę decyzji z dnia 23 lipca 2018 r. o określeniu dopuszczalnego poziomu hałasu dla Ośrodka, a tym samym dokonana w nim ocena naruszenia jawi się jako niepełna, ponieważ nie odnosi się do przeznaczenia otaczających ośrodek terenów, od czego zależy dopuszczalny poziom hałasu. Z treści skargi wynika również, że inne przeprowadzone na terenie Ośrodka badania poziomu hałasu nie wykazały przekroczenia norm określonych w rozporządzeniu.

Same skargi mieszkańców (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1353/15, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), jak i fakt, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tory wyścigowe zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie mogą stanowić uzasadnienia do stwierdzenia negatywnego oddziaływania hałasu na środowisko.

Tym samym Rada Gminy nie uzasadniła, że zachodziły przesłanki do wydania kontrolowanej w niniejszej sprawie uchwały.

Brak zaś wykazania przez Radę Gminy, że hałas emitowany na terenie gminy podczas eksploatacji instalacji dla pojazdów mechanicznych może negatywnie oddziaływać na środowisko, świadczy o wydaniu kontrolowanej uchwały z naruszeniem art. 157 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Podsumowując, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pragnie powołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1355/14 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym rzeczą organów gminy oraz innych organów administracji publicznej jest doprowadzenie do prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym, o ile wymaga tego rodzaj prowadzonej działalności, uzyskania stosownych pozwoleń, decyzji, itp. a w razie ich braku stosowanie dopuszczalnych przepisami prawa środków zmierzających do ograniczenia negatywnego oddziaływania instalacji na środowisko lub uniemożliwienie prowadzenie na danym terenie określonego rodzaju działalności. Nie oznacza to jednakże, że w sytuacji gdy organy gminy stwierdzą, że przedsiębiorca prowadzi na danym terenie działalność gospodarczą ignorując lub naruszając obowiązujące przepisy, w tym z zakresu ochrony środowiska, bądź powodując nadmierną uciążliwość dla innych mieszkańców gminy i naruszając ich prawo do powszechnego korzystania ze środowiska, mogą dążyć do ograniczenia lub zaniechania prowadzenia tej działalności gospodarczej na danym terenie na podstawie art. 157 ustawy - Prawo ochrony środowiska.

Ustawodawca wyposażył bowiem właściwe organy w szereg instrumentów umożliwiających doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem i zapobieganie dalszemu negatywnemu w jego ocenie oddziaływaniu na środowisko, w tym wynikających z m.in. z art. 361 i art. 362 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Cel i istota spornego upoważnienia dla rady gminy do stanowienia aktem generalnym, abstrakcyjnym i powszechnie obowiązującym ograniczeń w funkcjonowaniu instalacji lub urządzeń z których emitowany hałas może negatywnie oddziaływać na środowisko, jest jednakże odmienny.

Należy także podkreślić, że kontrolowany akt, stanowiący prawo miejscowe, w przedmiotowej sprawie nie może zostać oceniony jako generalny i abstrakcyjny, ponieważ dotyczy wyłącznie jednego podmiotu – skarżącego A. Prowadzony przez ten podmiot tor samochodowy jest jedynym tego typu urządzeniem na terenie Gminy, ponadto uzasadnienie uchwały dotyczy hałasu emitowanego wyłącznie przez tą instalację.

Z uwagi na to, że zaskarżona uchwał wydana została rażącym naruszeniem prawa, spowodowanym przekroczeniem przez Radę Gminy delegacji ustawowej zawartej w art. 157 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz braku uzasadnienia uchwały, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził jej nieważność.

Jednocześnie, działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 tej ustawy, Sąd zasądził od Rady Gminy na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania.