II SAB/Rz 231/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-09	
Data wpływu	2025-11-25	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie	
Sędziowie	Grzegorz Panek /sprawozdawca/
Jarosław Szaro
Piotr Popek /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	zobowiązano do rozpoznania wniosku	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P.K. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Komendanta Powiatowego Policji w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego P.K. z dnia 17 października 2025 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z doręczeniem odpisu prawomocnego wyroku, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) w pozostałym zakresie skargę oddala, 4) zasądza od Komendanta Powiatowego Policji w [....] na rzecz skarżącego P.K. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P.K. (dalej w skrócie: "skarżący") jest bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w {...}(dalej w skrócie: "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Z nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 17 października 2025 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1) planu zabezpieczenia przez funkcjonariuszy Policji przemarszu/zgromadzenia publicznego, które odbyło się w {...}z okazji święta "3-Maja" w dniu 3 maja 2025 r.,

2) kopii dokumentów (pism, wniosków) związanych z organizacją tego zdarzenia, niezależnie od ich formy (papierowej lub elektronicznej),

3) kopii wpisów z dziennika korespondencyjnego (dziennika podawczego) dotyczących wszystkich dokumentów/pism związanych z organizacją tego wydarzenia.

Skarżący wskazał, aby odpowiedź została przesłana na podany we wniosku adres elektroniczny.

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 31 października 2025 r. organ wskazał, że zgodnie z art. 20a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2025 r. poz. 636 ze zm.), Policja zapewnia ochronę form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów. W związku z powyższym prawo do informacji publicznej nie może być realizowane w sposób naruszający prawo do danych identyfikujących policjantów, form i metod realizacji zadań ustawowo chronionych. Ponadto organ nie jest podmiotem właściwym do udostępnienia dokumentacji związanej z organizacją uroczystości wytworzonej i przekazanej przez Urząd w{...}.

W dniu 19 listopada 2025 r. do organu wpłynęła skarga skarżącego na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w której skarżący zarzucił:

1) nieuzasadnioną odmowę udostępnienia informacji publicznej, albowiem organ nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia 17 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany w ustawie, lecz poprzestał na skierowaniu do skarżącego jedynie pisma informacyjnego, w którym powołał się na art. 20a ustawy o Policji, wskazując, że informacje objęte wnioskiem naruszają prawo do danych identyfikacyjnych policjantów, form i metod realizacji zadań ustawowo chronionych, jednocześnie wskazując, że nie jest podmiotem właściwym do udostępnienia dokumentacji związanej z organizacją uroczystości "3-go Maja", odsyłając wnioskodawcę do Urzędu [....] w{...}, w sytuacji gdy wniosek nie obejmował prośby o udostępnienie danych osobowych funkcjonariuszy, ani taktycznych metod działania Policji, lecz dotyczył planów zabezpieczenia i dokumentów wytworzonych przez Policję, a nie przez w/w Urząd,

2) naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm. - dalej: "u.d.i.p.") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, w sytuacji gdy nie zaistniały przesłanki określone w art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p., uniemożliwiające udostępnienie informacji w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., jak również które wiązałyby się z poniesieniem przez organ dodatkowych kosztów,

3) naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niewydanie decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, uniemożliwiając w ten sposób skarżącemu wniesienie odwołania w przewidzianym przez ustawę trybie.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku z dnia 17 października 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej,

2) zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia 17 października 2025 r. oraz do udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

3) wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."),

4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

5) przeprowadzenie przez Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci:

a) wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 17 października 2025 r.,

b) pisma organu z dnia 31 października 2025 r., znak: L.dz. {...}

- na okoliczność ich treści, w szczególności na okoliczność rodzaju i charakteru wnioskowanych przez skarżącego informacji, jak również na okoliczność stanowiska organu stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że organ nie dokonał merytorycznej oceny wniosku, nie udostępnił informacji, ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.d.i.p., co oznacza, że pozostaje w bezczynności. Samo przesłanie pisma informującego o ochronie metod i form działań policjantów nie jest rozstrzygnięciem w rozumieniu u.d.i.p., ponieważ nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (odmowy/udostępnienia), jak również pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych.

Wskazał również, że powołanie się przez organ na art. 20a ustawy o Policji jest nieuzasadnione i stanowi nadinterpretację brzmienia tego przepisu, albowiem ma on charakter ochronny i dotyczy jedynie form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów. Wniosek nie obejmował natomiast prośby o udostępnienie danych osobowych funkcjonariuszy, ani taktycznych metod działania Policji. Plan zabezpieczenia policyjnego jest dokumentem autonomicznym, tworzonym przez Policję w ramach jej ustawowych zadań. Wnioskowane informacje dotyczą więc realizacji zadań publicznych w związku z zabezpieczeniem uroczystości państwowej i mają zatem charakter informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacje te są jawne i dotyczą wydatkowania środków publicznych oraz wykonywania zadań publicznych przez Policję. Wniosek nie dotyczył również planu uroczystości w rozumieniu harmonogramu obchodów, a więc nie obejmował informacji o zaproszonych gościach, przemówieniach, występach artystycznych, zamówionych wiązankach czy oprawie uroczystości. Skarżący nie żądał danych dotyczących warstwy ceremonialnej czy organizacyjnej wydarzenia przygotowywanej przez Urząd Gminy i Miasta. Natomiast w sytuacji gdyby organ nie opracował żadnego planu zabezpieczenia, powinien udzielić odpowiedzi merytorycznej, że wnioskowane dane nie istnieją.

Organ nie złożył odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej, w związku z czym, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy u.d.i.p., która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie przepisu art. 21 u.d.i.p., zgodnie z którym do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie.

Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.

Zakres przedmiotowy informacji publicznej określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wymieniając rodzaje spraw, jakich może ona dotyczyć (nie jest to wyliczenie wyczerpujące, o czym świadczy zwrot "w szczególności").

Wyjaśnić jeszcze należy, że jeżeli żądane informacje mają charakter informacji publicznej, a adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do ich udostępnienia i jest w ich posiadaniu, to powinien zakończyć postępowanie albo udostępniając informację (czynność materialno-techniczna) albo jeżeli zaistniały ku temu odpowiednie warunki, wydać decyzję administracyjną o odmowie jej udostępnienia lub o umorzeniu postępowania. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej przybiera postać pism skierowanych do wnioskodawcy i zawiadamiających go, że adresat wniosku nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji, gdyż nie jest to informacji publiczna bądź też nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępnienia. Przy czym stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Termin ten ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia lub o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 u.d.i.p.) oraz czynności polegającej na poinformowaniu wnioskodawcy o tym, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, adresat wniosku nią nie dysponuje lub o istnieniu odrębnego trybu dostępu do żądanych informacji.

W niniejszej sprawie realizacja warunków podmiotowego i przedmiotowego obowiązku udostępnienia informacji publicznej nie budzi wątpliwości i nie była kwestionowana przez organ. Komendant Powiatowy Policji bezspornie stanowi podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie budzi również wątpliwości, że informacje na temat podejmowanych przez funkcjonariuszy Policji działań w ramach ochrony porządku publicznego stanowią informacje o sprawach publicznych (zob. np. wyroki WSA w Kielcach z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt II SAB/Ke 22/25, WSA w Olsztynie z dnia 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Ol 79/23). Oznacza to, że żądane we wniosku z dnia 17 października 2025 r. informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że wobec braku podjęcia przez organ przewidzianych prawem działań, pozostaje on w bezczynności. Z treści pisma z dnia 31 października 2025 r. nie wynika bowiem, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, bądź też organ takiej informacji nie posiada, lub obowiązuje inny tryb jej udostępnienia, a tylko w takich sytuacjach pismo informujące stanowi odpowiedź na wniosek, co uwalnia adresata wniosku od bezczynności. Jeżeli natomiast organ doszedł do wniosku, że istnieje przeszkoda do udzielenia żądanej informacji publicznej, powinien wydać decyzję odmowną na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Niewydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej i odmowa jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, powoduje, że organ po upływie terminu 14 dni, określonego w art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. od dnia złożenia wniosku popadł w bezczynność.

Na marginesie należy zauważyć, że powołanie się w skierowanym do skarżącego piśmie z dnia 31 października 2025 r. na art. 20a ust. 1 ustawy o Policji nie zostało połączone z jakąkolwiek argumentacją, która pozwoliłaby na weryfikację trafności wyrażonego stanowiska, dlaczego treści zgłoszonego żądania, ocenianej przez pryzmat tej regulacji, nie da się pogodzić z realizacją konstytucyjnego prawa do informacji publicznej. W szczególności nie wykazano, aby żądane informacje korzystały z ochrony wynikającej z tej regulacji. Nie wykazano bowiem związku między rodzajem żądanych informacji, a ochroną form i metod realizacji zadań, informacji oraz własnych obiektów i danych identyfikujących policjantów. Niemniej jeszcze raz należy podkreślić, że jeżeli podmiot zobowiązany uznaje, że żądanie wnioskodawcy odnosi się do informacji publicznej, ale dopatruje się powodów, które mogą lub powinny stanowić podstawę lub przeszkodę w udostępnieniu określonej informacji, to wówczas powinna zostać wydana decyzja, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Decyzja taka powinna zawierać elementy wymienione w art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691).

Mając na uwadze powyższe Sąd w punkcie I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 17 października 2025 r., w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku, uznając że w tym zakresie doszło do bezczynności po stronie organu.

Uwzględniając okoliczności sprawy, Sąd działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. nie stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 905/25). Taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Bezczynność organu nie wynikała ze złej woli organu ani nie miała cech celowego ignorowania lub lekceważenia obowiązków nałożonych na organ przepisami u.d.i.p., lecz stanowiła konsekwencję błędnej oceny złożonego wniosku. Organ zareagował na wniosek, aczkolwiek w nieprawidłowej formie. Brak jest zatem podstaw by zwłoce organu przypisać charakter rażący.

Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia grzywny organowi i oddalił w tym zakresie skargę na podstawie art. 151 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Sąd miał przy tym na uwadze fakt, że organ nie dopuścił się rażącej bezczynności.

Sąd działając na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł ponadto w pkt IV wyroku o zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, na które złożył się uiszczony wpis sądowy w kwocie{...}zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w wysokości {...} zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2026 r. poz. 215) powiększone o kwotę {...} zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.