Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie sędzia NSA Wiesław Kisiel sędzia del. WSA Małgorzata Masternak-Kubiak /spr./ Protokolant asystent Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Po 516/09 w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu na rzecz P. B. kwotę 475 (czterysta siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 września 2009 r. sygn. akt II SA/Po 516/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Pleszewie, na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 59g ust. 1, art. 83 ust. 1 w związku z art. 59f ust. 1-3 i art. 59g ust. 2-6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 123 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej k.p.a., wymierzył inwestorowi P. B. karę w wysokości 25 000 zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - kompleksu szklarniowego - na działce nr [...] w Czerminie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku przeprowadzenia kontroli stwierdził między innymi, iż roboty budowlane dotyczące kompleksu szklarniowego budowanego na podstawie pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., zmienionego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., nie zostały jeszcze zakończone, jednakże przystąpiono do użytkowania obiektu. Inwestor nie zawiadomił organu o zakończeniu budowy i nie przedłożył związanych z tym faktem dokumentów. Organ stwierdził, że inwestor przystępując do użytkowania obiektu naruszył art. 54 Prawa budowlanego, albowiem przed przystąpieniem do użytkowania był zobligowany przepisami prawa i treścią decyzji o pozwoleniu na budowę do zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Wskazując na treść art. 57 ust. 7 oraz art. 59f ust. 1 powołanej ustawy organ ustalił wysokość kary na 25 000 zł, jako dziesięciokrotność iloczynu stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu (w).

Z postanowieniem o nałożeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu nie zgodził się inwestor, który domagał się jej uchylenia. W jego ocenie szklarnie, których dotyczy postępowanie, należy zakwalifikować, jako obiekty służące gospodarce rolnej lub produkcyjnej i zaliczyć od kategorii II, dla której współczynnik kategorii obiektu wynosi 1, a nie 5.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wielkopolski Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że obiekt budowlany jest użytkowany pomimo nieuzyskania przez inwestora pozwolenia na jego użytkowanie. W związku tym zastosowanie znajduje art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Sposób obliczenia wysokości kary, przedstawiony w zaskarżonym postanowieniu, organ odwoławczy uznał za zgodny z art. 59f 1 powołanej ustawy. Odnosząc się do określenia współczynnika kategorii obiektu organ II instancji wskazał, że został on przyjęty w ślad za decyzją z dnia [...] marca 2006 r., znak [...] Starosty Pleszewskiego, zatwierdzającej projekt budowlany i zmieniającej pozwolenie na budowę we wskazanym zakresie, w tym również, co do zmiany kategorii obiektu na VIII.

W skardze wniesionej do sądu administracyjnego P. B. zarzucił, iż w pozwoleniu na użytkowanie nie nałożono na niego obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu i wystarczyło zawiadomienie organu o zakończeniu budowy. Ponadto nie zgodził się z zaliczeniem szklarni do kategorii VIII wskazując, iż obejmuje ona "inne budowle", a szklarni do takiej kategorii obiektów budowlanych zaliczyć nie można ze względu na przytoczoną przez niego treść art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Według skarżącego jego inwestycję należy zaliczyć do II kategorii obiektów, to jest do budynków służących gospodarce rolnej, dla których współczynnik kategorii obiektu wynosi 2, co spowoduje, iż wysokość kary wyniesie 10 000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę, jako niezasadną. W motywach rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że zgodnie z brzmieniem z art. 54 ustawy Prawo budowlane do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 55 powołanej ustawy z stanowi, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. W omawianym przepisie przewidziano trzy przypadki, w których istnieje obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, między innymi przez wskazanie w ustawie kategorii obiektów budowlanych, wymagających takiego pozwolenia oraz sytuacji, w której przystąpienie do użytkowania ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.

W sprawie jest okolicznością bezsporną, że przedmiotowy obiekt budowlany, to jest szklarnia (kompleks szklarni), po jego zrealizowaniu (zakończeniu robót budowlanych), a przed przystąpieniem do użytkowania, wymagał zgłoszenia właściwemu organowi (art. 54 powołanej ustawy). Przystąpienie do użytkowania tego obiektu przed zakończeniem wszystkich robót budowlanych wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na użytkowanie (art. 55 Prawa budowlanego). Obowiązek zgłoszenia zakończenia robót budowlanych został wprost wyartykułowany w pozwoleniu na budowę dnia [...] marca 2006 r., znak [...], wydanym przez Starostę Pleszewskiego, którym organ zatwierdził projekt budowlany i zmieniającej wcześniejsze pozwolenie na budowę we wskazanym zakresie, w tym również, co do zmiany kategorii obiektu na VIII.

W ocenie Sądu pierwszej instancji powołane przez skarżącego okoliczności, jakie doprowadziły go do rozpoczęcia użytkowania obiektu przed zakończeniem wszystkich robót budowlanych, nie mają znaczenia dla stwierdzenia, iż użytkowanie obiektu nastąpiło. Wysokość kary z tego tytułu nie zależy od powierzchni objętej nielegalnym użytkowaniem, ani od określenia stosunku tej powierzchni do całej powierzchni obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.

Stan faktyczny sprawy wypełnia hipotezę normy zawartej w art. 57 ust. 7 Prawa budowanego i uzasadnia wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Wysokość nałożonej na skarżącego kary została obliczona zgodnie z wzorem określonym w art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Twierdzenie skarżącego, że przedmiotowe szklarnie należy zakwalifikować do kategorii II załącznika do ustawy Prawo budowlane jest nietrafne. Definicja obiektu budowlanego została skonstruowana przy użyciu definicji budynku, budowli i obiektu małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym, rozumie się przez to budynek wraz z instalacjami i urządzeniami (lit. a), budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (lit. b) oraz obiekt małej architektury (lit. c). Z definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 1 b i pkt 3 Prawa budowlanego wynika, że szklarnie należało zakwalifikować do rzędu obiektów budowlanych będących budowlami.

Od powyższego wyroku P. B. złożył skargę kasacyjną zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego:

- naruszenie art. 59f ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 57 ust. 7 tej ustawy poprzez wymierzenie stronie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - szklarni w wysokości wyższej niż ewentualnie należna w następstwie błędnego ustalenia wysokości współczynnika kategorii obiektu (k) dla obiektu budowlanego - szklarni;

- naruszenie art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie tego przepisu do oceny, jakiego rodzaju obiektem budowlanym jest szklarnia pobudowana przez stronę, gdy w kwestii tej zastosowanie powinny mieć przepisy art. 3 pkt 2 oraz pkt 3 tej ustawy;

- naruszenie przepisów wynikających z załącznika do ustawy Prawo budowlane określających kategorię obiektów budowlanych w części dotyczącej kategorii VIII oraz przepisów art. 3 pkt 3 tej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że obiekt budowlany - szklarnia stanowi inną budowlę należącą do kategorii VIII określonej w tym załączniku do ustawy;

- naruszenie przepisów wynikających z załącznika do ustawy Prawo budowlane określających kategorię obiektów budowlanych w części dotyczącej kategorii II oraz przepisów art. 3 pkt 2 tej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że obiekt budowlany - szklarnia nie stanowi budynku należącego do kategorii II określonej w tym załączniku do ustawy;

- naruszenie przepisu art. 36 a ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie i pominięcie okoliczności, iż decyzja Starosty Pleszewskiego Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., jako podlegająca uchyleniu nie może stanowić podstawy ustalenia kategorii obiektu budowlanego dla celów naliczenia wymiaru kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego – szklarni;

- naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi strony pomimo naruszenia przez postanowienia organów administracji obu instancji prawa materialnego w sposób opisany powyżej;

- naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez inne naruszenie przepisów

postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest niewyjaśnienie

wszystkich istotnych okoliczności sprawy - naruszenie przepisów art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 80 K.p.a., a w szczególności czy obiekt budowlany - szklarnia, którego nielegalne użytkowanie było przedmiotem postępowania posiada fundamenty, ściany i dach, to jest czy stanowi budynek w rozumieniu ustawy Prawo budowlane w tym budynek służący gospodarce rolnej, oraz nie poczynienie jakichkolwiek ustaleń, czy decyzja Starosty Pleszewskiego - pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 2006r. znak [...] -

pozostaje aktem obowiązującym (istniejącym w obrocie prawnym), czy też zgodnie z

obowiązującymi przepisami ustawy Prawo budowlane została uchylona.

W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że zaskarżany wyrok, podobnie jak postanowienia organów administracji publicznej, oparty został na nieporozumieniu polegającym w szczególności na błędnej ocenie przepisów prawa w zakresie klasyfikacji obiektów budowlanych oraz de facto nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy związanych tak ze stanem faktycznym przedmiotowych szklarni, jak i ze stanem prawnym odnoszącym się decyzji Starosty Pleszewskiego w zakresie pozwoleń na budowę tych szklarni.

W ocenie skarżącego zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, jak i organy administracji orzekające w sprawie, błędnie oparły się wyłącznie na kategorii obiektu budowlanego wskazanej w decyzji Starosty Pleszewskiego z dnia [...] marca 2006 r. Należy, bowiem wskazać, iż decyzja ta już nie obowiązywała w chwili wydania decyzji przez organ II instancji i w chwili orzekania przez Sąd. Powoływana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz postanowieniach organów administracji publicznej, decyzja Starosty Pleszewskiego Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., najpierw decyzją tegoż organu z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], a następnie ostatecznie decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], została uchylona. Organy administracji I i II instancji, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu powinny, działając na podstawie przepisów prawa oraz mając obowiązek wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy w tym zarzutów strony, ustalić w toku postępowania dowodowego stan prawny odnoszący się do funkcjonowania w obrocie prawnym tej decyzji. Nie czyniąc tego - pomimo wyraźnych zastrzeżeń strony, co do prawidłowości klasyfikacji budowlanej szklarni - naruszyły w sposób zasadniczy przepisy postępowania, co w istotny sposób wpłynęło na wynik postępowania.

W zakresie naruszenia prawa materialnego skarżący podnosi także błędne

definiowanie przez Sąd pojęcia budynku. Błędna wykładnia i stosowanie art. 3 ustawy Prawo budowlane polega w przypadku zaskarżanego wyroku i poprzedzających go postanowień organów administracji na definiowaniu pojęcia szczegółowego ("budynek" oraz "budowla") wyłącznie poprzez definicje pojęcia ogólnego, jakim jest definicja obiektu budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione są zasadne.

Przedmiotem postępowania objętego kontrolą skarżonego wyroku jest postanowienie, w którym organ nadzoru budowlanego wymierzył inwestorowi karę z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120).

Sąd pierwszej instancji przyjął, że obowiązek zgłoszenia zakończenia robót budowlanych został wprost wyartykułowany w pozwoleniu na budowę dnia [...] marca 2006 r., znak [...], wydanym przez Starostę Pleszewskiego, którym organ zatwierdził projekt budowlany i zmienił wcześniejsze pozwolenie na budowę w zakresie kategorii obiektu.

W skardze zgłoszono podstawę kasacyjną w postaci naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności nie poczynienia przez Sąd pierwszej instancji jakichkolwiek ustaleń czy decyzja Starosty Pleszewskiego - pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] pozostaje aktem obowiązującym (istniejącym w obrocie prawnym), czy została uchylona. Z materiału aktowego wynika, że decyzja Starosty Pleszewskiego Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., najpierw decyzją tegoż organu z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], a następnie ostateczną decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], została uchylona. W ocenie Sądu kasacyjnego nie uwzględnienie powyższego faktu oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wadliwie ustalił stan faktyczny i prawny sprawy, co z kolei istotnie wpłynęło na wynik postępowania.

Sąd pierwszej instancji przyjął, że stan faktyczny sprawy wypełnia hipotezę normy zawartej w art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 156 z 2006 r., poz. 1118 z późn. zm.) i uzasadnia wymierzenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Wysokość nałożonej na skarżącego kary została obliczona zgodnie z wzorem określonym w art. 59f ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rację ma skarżący kasacyjnie formułując zarzut naruszenia art. 59f ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 57 ust. 7 tej ustawy poprzez niezasadne wymierzenie skarżącemu kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. W myśl postanowień art. 57 ust. 7 karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego właściwy organ administracji wymierza, jeżeli przystąpiono do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego. Powołane przepisy przewidują jednak wyłączające się sposoby zakończenia budowy. W pierwszym z nich stanowi się, że do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Z kolei w drugim z nich, na zasadzie wyjątku od uregulowania zawartego w art. 54 Prawa budowlanego (stąd sformułowanie "z zastrzeżeniem art. 55") określa się przypadki, w których przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Zatem, do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji, chyba że jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV lub XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy. Wówczas bowiem, jak wynika z art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego, do użytkowania obiektu budowlanego można przystąpić po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Z powołanych przepisów wynika więc, że pomiędzy wskazanymi sposobami zakończenia budowy obiektu, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, zachodzi związek logiczny określany jako alternatywa rozłączna (albo jeden albo drugi, nigdy oba razem). Zatem, skoro pomiędzy zastosowaniem dwóch instytucji prawnych zachodzi alternatywa rozłączna, to taki sam związek winien występować pomiędzy nimi, gdy do ich zastosowania odwołano się w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, na potrzeby określenia przesłanek nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Inaczej przepis ten zawierałby normę, której nie można by zastosować do żadnego przypadku (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r., sygn. II OSK 1673/09, [w:] Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Niewątpliwie zastosowanie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego wymaga ustalenia obowiązującego inwestora trybu zakończenia budowy, zaś przyjęcie, że winien to uczynić poprzez uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wymaga wskazania podstawy takiego obowiązku, która ze względu na zmiany stanu prawnego (art. 2 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane, Dz. U. nr 93, poz. 888), była różna – do 30 maja 2004 r. mogła wynikać z pozwolenia na budowę, po tej dacie z zaliczenia obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii.

Zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 ustawy Prawo budowlane dotyczy budowy prowadzonej legalnie, a więc na podstawie pozwolenia na budowę. Prawnie skuteczne jest zatem zawiadomienie o zakończeniu budowy, ale tylko co do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę. Natomiast prawnie skuteczne uzyskanie decyzji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie w ramach normy wyrażonej w art. 55 jest możliwe tylko i wyłącznie, gdy budowa obiektu realizowana jest w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, jak też, jeżeli w decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych nałożono obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, bądź gdy w związku z istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę w prowadzonym postępowaniu zmierzającym do doprowadzenia obiektu do zgodności z prawem nałożono na stronę określone obowiązki w tym właśnie uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu.

Mając na względzie powyższe rozważania, ponownie badając legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny, winien dokonać weryfikacji stanu faktycznego i prawnego sprawy w zakresie obowiązywania pozwolenia na budowę przedmiotowej szklarni. Przede wszystkim Sąd oceni znaczenie prawne aktualnego pozwolenia na budowę szklarni i jego wpływ na postępowanie w przedmiocie przystąpienia do użytkowania obiektu.

Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 203 pkt 1 P.p.s.a.