Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

R.S. pismem z dnia 23 lipca 2015r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Z. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną", składającego się z trzech elektrowni wiatrowych o mocy 2,4 MW każda, zlokalizowanych na terenie działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...] oraz na terenie działki [...] w obrębie ewidencyjnym [...] wraz z drogami dojazdowymi, placami serwisowymi i stacjami transformatorowymi zlokalizowanymi na dz. nr: [...] w obrębie T. oraz budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV wraz z towarzyszącą kanalizacją kablową dla sterowniczo-sygnalizacyjnej linii światłowodowej, zlokalizowanych na działkach położonych na terenie gminy M. w obrębach: T.nr: [...] ; K. nr: [...]; M. nr: [...]; M. nr: [...]; M. nr: [...] oraz na terenie gminy M. w obrębie B. nr [...].

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku R.S. wskazał, iż cyt. :"odwrócenie skutków prawnych decyzji Wojewody w przypadku orzeczenia korzystnego dla skarżącego polegałoby na powstaniu obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia. W skrajnym przypadku mogłoby wstrzymać prowadzenie robót lub wiązać się nawet z rozbiórką obiektu. Wiązałoby się to również ze znacznymi kosztami oraz mogłoby wywołać odpowiedzialność odszkodowawczą za poniesione straty. Nie jest bowiem możliwe dokonanie rozbiórki bez uszkodzenia i zniszczenia części materiałów. W takiej sytuacji kwestia powrotu do stanu, który istniał w czasie ważności pozwolenia na budowę może okazać się problematyczna, a tym samym powstałe skutki trudne do odwrócenia".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez groźbę wystąpienia szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), należy rozumieć taką stratę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody, zanim dojdzie do kontroli przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skorzystanie przez stronę z przedmiotowego uprawnienia wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06).

W ocenie Sądu, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przemawia za jego uwzględnieniem, gdyż nie przedstawiono w nim żadnych okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby poprzez realizację planowanej inwestycji wystąpienie dla strony skarżącej niebezpieczeństw, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołuje się w zasadzie tylko na trudne do odwrócenia skutki jakie mogłyby wystąpić na skutek wykonania skarżonej decyzji, ale w odniesieniu do inwestora. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków powinno dotyczyć skarżącego, a nie inwestora, ponieważ to wnioskodawca powinien wykazać z należytą starannością zaistnienie przesłanek uzasadniających zastosowanie wobec niego ochrony tymczasowej.

W przedmiotowej sprawie inwestor dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Jeśli decyduje się on na rozpoczęcie robót budowlanych przed rozpoznaniem skargi na tą decyzję, to istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi mogłoby dojść do powstania szkody, ale nie po stronie skarżącego, lecz inwestora. W razie bowiem wydania wyroku uchylającego decyzję o pozwoleniu na budowę, gdy inwestycja jest poważnie zaawansowana lub ukończona, organ nadzoru budowlanego uprawniony będzie do wydawania szeregu nakazów mających na celu doprowadzenie zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wówczas to, inwestora obciążać będą dodatkowe koszty przy ewentualnym rozebraniu przedmiotowej inwestycji.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia rozpatrywanego wniosku, o czym orzekł, jak w sentencji.