Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) sierpnia 2016r. w przedmiocie umorzenia postepowania administracyjnego oddala skargę `

Starosta K. decyzją z lipca 2016 r. wydaną na podstawie art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.), art. 70 § 1 w zw. z art. 79 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.), art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 1 stycznia 1961 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz 23) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu nadpłaty za wydane karty pojazdu dla samochodu marki (...) samochodu marki (...)

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, iż A.B. złożyła w dniu kwietnia 2016 r. wnioski o zwrot nadpłaty za karty pojazdu, w związku z dokonaniem rejestracja w dniu kwietnia 2005 r. pojazdu marki (...) oraz w dniu grudnia 2005 r. pojazdu marki (...). Starosta pismami z kwietnia 2016 r. odmówił stronie uwzględnienia żądania wskazując, że opłata z tytułu wydania kart pojazdów została uiszczona zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili rejestracji pojazdów. W dniu maja 2016 r. pełnomocnik strony, zwróciła się do tut. organu z przedsądowym wezwaniem o zapłatę kwoty 850,00 zł, tytułem zwrotu nadpłatę za wydane karty pojazdu dla ww.aut.

W dalszej części uzasadnienia Starosta wyjaśnił, iż w myśl art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych przyjąć należy, że opłaty za karty pojazdu są środkami publicznymi, stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Natomiast zgodnie z art. 67 tej ustawy to tych należności stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") oraz odpowiednio przepisy działu II Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 79 § 2 w związku z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty oraz wniosku o zwrot nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, który to termin wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Starosta zauważy iż stosując odpowiednio powyższy przepis przyjąć można dwa stanowiska: po pierwsze termin przedawnienia byłby liczony od dnia uiszczenia opłaty przez wnioskodawcę, po drugie termin ten liczony byłby od dnia wejścia w życie przepisów ustawy o finansach publicznych. Zdaniem organu jedynie drugie z wymienionych stanowisk zasługuje na akceptację, gdyż jego przyjęcie gwarantuje żądającemu zwrotu nadpłaty obowiązywanie wobec niego terminu pięcioletniego od momentu, w którym mógł powziąć informację o tym, że jego roszczenie ulegnie przedawnieniu. W takim wypadku przedawnienie przedmiotowego w sprawie roszczenia nastąpiło z końcem roku 2015, i taki termin przedawnienia przyjął Starosta. Założenie, że żądanie wnioskodawcy w ogóle nie ulega przedawnieniu, w ocenie tutejszego organu byłoby nie do przyjęcia, również z tego względu, że sankcjonowałoby nierówną sytuację prawną. Żądanie zwrotu nadpłaty odnośnie opłaty uiszczonej przed wejściem w życie przepisów ustawy o finansach publicznych nie ulegałoby w ogóle przedawnieniu, natomiast żądanie takie w przypadku opłaty uiszczonej po dniu 1 stycznia 2010r. reżimowi przedawnieniu podlega.

Dalej organ zauważył, iż w myśl przepisu art. 105 § 1 K.p.a. w przypadku, gdy postępowanie stanie się z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania. Taką okoliczność stanowi upływ terminu przedawnienia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wniosek został złożony w dniu 9 marca 2016 r., natomiast termin przedawnienia upłynął z dniem 31 grudnia 2015r.

Odwołanie wniósł pełnomocnik A.B. wskazując, iż przedmiotowe opłaty uiszczono w 2009r , a wiec przed wejściem w życie ustawy o finansach publicznych. W art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. "Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych" zawarto normę intertemporalną, zgodnie z którą do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy o finansach publicznych stosuje się przepisy dotychczasowe. Norma ta nie odnosi się do stanu faktycznego zaistniałego w przedmiotowej sprawie, gdyż dotyczy wyłącznie spraw będących w toku, w dniu wejścia ustawy w życie, a nie spraw już zakończonych, dla których ustawodawca nie przewidywał, przed dniem wejścia w życie ustawy, decyzyjnego trybu załatwienia. Stąd też w sprawie nie znajdą zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące terminów przedawnienia, a tym samym żądanie zwrotu uiszczonej bez podstawy prawnej opłaty za kartę pojazdu nie uległo przedawnieniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z sierpnia 2016 r. uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty K. i umorzyło postępowanie organu I instancji w całości.

Kolegium w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniło, iż przepisy stanowiące podstawę pobierania opłaty za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez organ rejestrujący w wysokości 500 zł. zostały uznane za niezgodne z Konstytucją oraz ustawą - Prawo o ruchu drogowym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. Ponadto sprzeczność tych regulacji z przepisami Traktatu stanowiącego Wspólnotę Europejską potwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE w wydanym w trybie prejudycjalnym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2007 r. Organ zauważył, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd ugruntowany uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, zgodnie z którym skierowane do organu żądanie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) Uzasadniając powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że taka kwalifikacja sprawy jest spowodowana tym, że do zwrotu opłaty za kartę pojazdu nie mogą mieć zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej o zwrocie podatku, a jednocześnie nie ma podstaw by wniosek załatwić w drodze decyzji administracyjnej w oparciu o przepisy K.p.a.

Dalej Kolegium zwróciło uwagę, iż aktualność tezy wyrażonej w ww. powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego poddano pod wątpliwość, po wejściu w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Ustawa ta dokonała między innymi uporządkowania zagadnień związanych z pojęciem środków publicznych Przepis art. 60 ustawy w katalogu środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym wymienia dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw. Do tej kategorii należy też zaliczyć opłaty za wydanie karty pojazdu pobierane przez starostów na pokrycie kosztów druku i dystrybucji zamówionych i wydawanych kart pojazdu. Organ zauważył, iż nie budzi wątpliwości, że do opłat pobranych po wejściu ww. ustawy , a wiec pobranych po 1 stycznia 2010 r., zastosowanie znajdują przepisu ww. ustawy o finansach publicznych. Rozstrzygnięcia wymaga natomiast jakie przepisy są właściwe do spraw, w których nienależna opłata za wydanie karty pojazdu została pobrana przed 1 stycznia 2010 r., a wniosek o zwrot nadpłaconej kwoty został złożony już po tym dniu. Kolegium podzieliło dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż przepisy ustawy z 2009 r. o finansach publicznych nie mogą mieć zastosowania do czynności związanych ze zwrotem opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, jeżeli czynność pobrania tej opłaty miała miejsce przed wejściem w życie ustawy o finansach publicznych. Organ zgodził się, iż przepis art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych dotyczy wyłącznie spraw będących w toku w dniu wejścia ustawy w życie, a nie spraw już zakończonych, dla których ustawodawca nie przewidywał przed dniem wejścia w życie ustawy decyzyjnego trybu załatwiania. Konieczne jest zachowanie dotychczasowego trybu rozstrzygania przez organ w przedmiocie zwrotu nadpłaty za kartę pojazdu, jeżeli pobranie tej opłaty miało miejsce przed wejściem w życie ustawy o finansach publicznych, w formie aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a nie w drodze decyzji opartej o przepis art. 61 ustawy o finansach publicznych. Nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, iż taką sprawę organ może załatwić w drodze decyzji administracyjnej, stosując przepisy K.p.a., ponieważ Prawo o ruchu drogowym w ogóle nie reguluje spraw dotyczących zwrotu uiszczonych opłat, a z przepisów K.p.a. nie można wyprowadzić zasady, iż każde żądanie skierowane do organu wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Skoro jednak obowiązek niszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu, rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej, to po pierwsze, sam obowiązek uiszczenia opłaty ma charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa, a po drugie, organ administracji publicznej jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku, z tym że nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej. Odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu organ odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a więc podejmuje akt lub czynność, które nie są decyzją lub postanowieniem, na które jednak przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Kolegium wskazało, że A.B. zwróciła się o zwrot części opłat za karty pojazdu wydane w 2005 r. Właściwą formą rozstrzygania w tej sprawie był zatem tryb rozstrzygania w formie aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zastosowanie więc przez organ I instancji w przedmiotowej sprawie przepisów art. 67 ustawy o finansach publicznych i w konsekwencji przepisów działu III Ordynacji podatkowej, było zdaniem zespołu narzekającego Kolegium, nieuprawnione. Tym samym nie można uznać wniosku strony za wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożony po upływie 5 letniego okresu przedawnienia, co skutkuje umorzeniem postępowania w tym zakresie. Postępowanie organu I instancji zakończone decyzją jest natomiast bezprzedmiotowe, ale z tego powodu, iż jak wskazano wyżej właściwym trybem rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie powinien być akt lub czynność, na które służy skarga do sądu administracyjnego.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik A.B. podniósł, iż w przypadku wniosku o zwrot nadpłaconej kwoty z tytułu opłaty za kartę pojazdu, złożonego po dniu 1 stycznia 2010 r. zastosowanie winny znaleźć przepisy ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Wniosek o zwrot kwoty będącej nadpłatą pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu, stanowi już nową sprawę, którą na gruncie obecnie obowiązujących przepisów prawa należy rozstrzygać w drodze decyzji administracyjnej. Zasadą prawa intertemporalnego jest bezpośrednie zastosowanie nowych regulacji procesowych, nawet do spraw będących już w toku, chyba że co innego wynika z wyraźnych postanowień ustawowych. W przedmiotowej sprawie, jak wyżej wskazano, nie mamy do czynienia z "kontynuacją" sprawy opłaty pobranej w 2005 r. Wniosek o zwrot opłaty złożony został złożony w 2016 r. i otwiera nową sprawę, którą na mocy obowiązujących w dacie złożenia tego wniosku przepisów należy rozstrzygać w drodze decyzji administracyjnej. Skoro w dacie składania wniosku o zwrot nadpłaconej części opłaty obowiązywały już nowe przepisy proceduralne, nie ma podstaw do przyjmowania, że wnioski powinny być nadal rozstrzygane przez podjęcie czynności materialno-technicznej.

Zdaniem strony skarżącej pogląd wyrażony w uchwale NSA z dnia 4 lutego 2008 r. (I OPS 3/07) jest aktualny tylko w odniesieniu do wniosków o zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu złożonych przed dniem 1 stycznia 2010 r. W przypadku wniosków złożonych po tej dacie, jak ma to miejsce w przypadku skarżącej, w kwestii formy prawnej rozstrzygania takich spraw, należy stosować już przepisy nowe. Oznacza to, że wniosek o zwrot części opłaty za wydanie karty pojazdu złożony po dniu 1 stycznia 2010 r. powinien być rozpatrzony w formie decyzji administracyjnej.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w przypadku żądania przez stronę zwrotu opłaty za kartę pojazdu w całości lub w części, przedmiotem sprawy jest to, czy strona miała obowiązek uiszczenia określonej opłaty wynikającej z przepisu prawa. Wobec tego, żądanie zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu powoduje konieczność odniesienia się przez organ do takiego obowiązku w formie decyzji administracyjnej, którą strona może poddać kontroli sądu administracyjnego. W konsekwencji, skierowane do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu administracyjnego, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażonej w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 218 ze zm.– dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) sierpnia 2016 r. uchylająca decyzję Starosty i umarzająca w całości postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty za wydanie kart pojazdów.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że opłata za wydanie karty pojazdu ma charakter administracyjnoprawny. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. o sygn. akt I OPS 3/07 (dostępna na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ) wyrażony został pogląd, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu wskazano, że obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu i o jego istnieniu rozstrzyga organ w toku jej załatwiania. Ma on charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa, a organ jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku, przy czym nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej, gdyż ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 t.j. ze zm.) w ogóle nie reguluje spraw dotyczących zwrotu uiszczonych opłat, a z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie można wyprowadzić zasady, że każde żądanie skierowane do organu wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Do uiszczania opłaty nie mają zastosowania przepisy ustawy o opłacie skarbowej ani ustawy - Ordynacja podatkowa, opłata ta nie ma bowiem charakteru podatkowego.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, iż powyższy pogląd znajduje zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy.

W tym miejscu zauważyć należy, iż opłaty, których częściowego zwrotu domaga się strona skarżąca, zostały uiszczone w 2005 r. zatem, w ocenie Sądu, kwestie zwrotu nadpłaconej opłaty za kartę pojazdu powinny być rozstrzygane przy zastosowaniu przepisów dotychczasowych, a tym samym obowiązujące od 1 stycznia 2010 r. przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.Dz.U. z 2016 r. poz. 1870), które stanowiły podstawę materialnoprawną decyzji pierwszoinstancyjnej, a dotyczące trybu rozstrzygania w zakresie niepodatkowych należności budżetowych, nie mogą mieć zastosowania do czynności dokonanych na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, w tym także do czynności zwrotu opłaty pobranej przed wejściem w życie przepisów tej ustawy. Zauważyć należy, iż w przepisie art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., nr 157, poz. 1241 ze zm.) zawarto normę intertemporalną, wedle której do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Norma ta z całą pewnością nie odnosi się do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie, gdyż dotyczy wyłącznie spraw "w toku", a nie spraw już zakończonych, dla których ustawodawca nie przewidywał decyzyjnego trybu załatwienia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy co do tego, jakie należy stosować przepisy do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, nie oznacza istnienia "luki normatywnej", gdyż powinna ona zostać wypełniona w drodze wykładni przez organy stosujące prawo, jednak regułą w tym zakresie nie może być automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. Kwestia przyznania pierwszeństwa zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy i charakteru przepisów podlegających zmianie, przy czym jednocześnie należy brać pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OPS 1/06, ONSAiWSA 2006 r., nr 3, poz. 71; uchwała składu pięciu sędziów NSA z 20 października 1997 r., sygn. akt FPK 11/97, ONSA 1998 r. z. 1, poz. 10 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura). W tym zakresie kierować należy się poszanowaniem podstawowej zasady prawa międzyczasowego, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit), sprowadzającej się w istocie do zakazu stosowania nowo ustanowionych uregulowań do zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie tych norm, z którymi to zdarzeniami prawo nie wiązało dotąd skutków prawnych przewidzianych nowymi unormowaniami. Sytuacja, w której prawo działa wstecz, jest też niezgodna z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa.

Gdyby do zwrotu należności pobranej - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - w roku 2005, pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu prawa administracyjnego, które nie przewidywały m.in. przedawnienia roszczeń w tym zakresie, stosować wprost przepisy nowej ustawy o finansach publicznych, wówczas postępowanie zostałoby poddane reżimowi określonemu w art. 61 i nast. ustawy o finansach publicznych, przewidującemu decyzyjny tryb rozstrzygania spraw. Oznaczałoby to również, że z mocy art. 67 in fine tej ustawy, odpowiednie zastosowanie miałyby przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, i - co istotne - skutkowałoby to koniecznością zastosowania terminów przedawnienia wynikających z tej ustawy. Byłoby to sprzeczne z treścią przepisów obowiązujących w dacie pobrania opłaty, które - jak wskazano już wyżej - nie obwarowywały czynności zwrotu opłaty jakimkolwiek terminem przedawnienia; jednocześnie prowadziłoby do pogorszenia sytuacji prawnej skarżącej.

Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2091/12, z dnia 12 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 818/12, z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1282/12 oraz z dnia 4 grudnia 2014 r. o sygn. akt I OSK 827/13 - dostępna na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniach tych Naczelnego Sądu Administracyjnego wyraźnie stwierdził, iż w przypadku uiszczenia opłaty za kartę pojazdu przed 1 stycznia 2010 r. jej zwrot przeprowadzany jest na podstawie poprzedniego reżimu prawnego i to niezależnie od daty złożenia wniosku. Dotyczy to niestosowania wszystkich przepisów ustawy o finansach publicznych, a nie tylko tych dotyczących przedawnienia roszczenia o zwrot tej opłaty (jej nadpłaty). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2014 r. o sygn. akt I OSK 827/13 wyraźnie opowiedział się za koniecznością zastosowania ustawy obowiązującej w stanie faktycznym, w jakim zrealizowano obowiązek, z którego wynika sporne żądanie. Uprawnienie do żądania zwrotu opłaty nie zostało bowiem skonsumowane wcześniej, w szczególności sprawa nie została załatwiona w taki sposób, który wykluczałby tę możliwość (ostateczną decyzją). Nowa ustawa nie zawsze może ingerować w dawniej powstałe stosunki prawne, a skutki zdarzeń prawnych zwykle ocenia się na podstawie norm obowiązujących w dacie zdarzenia.

Z tych też przyczyn Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. słusznie zauważyło, iż w niniejszej sprawie brak było podstawy prawnej do zastosowania przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych w tym zastosowania art. 67 tej ustawy i załatwienia sprawy w trybie decyzji administracyjnej. Wnioski A.B. winny zostać rozpoznanie w trybie wydania aktu lub czynności podlegającemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego – art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (patrz. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. o sygn. akt I OPS 3/07).

Wobec powyższego koniecznym było umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego jako prowadzonego bez podstawy prawnej. Bezprzedmiotowe jest, bowiem prowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej lecz w formie czynności lub innego aktu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2001 r. o sygn. akt SA/Bk 1074/01 - dostępna na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na marginesie zauważyć należy, iż pismami z dnia kwietnia 2016 r. i z dnia kwietnia 2016 r. Starosta K. odniósł się do wniosków strony skarżącej z kwietnia 2016.r o zwrot nadpłaty za karty wyżej opisanych pojazdów, pouczając stronę o prawie zaskarżenia tych czynności do sądu administracyjnej po uprzednimi wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. O ile pismo pełnomocnika strony skarżącej z maja 2016 r. można uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa o tyle z akt sprawy oraz wiadomości posiadanych przez Sąd z urzędu nie wynika, aby skarżąca skorzystała do tej pory z prawa do wniesienia skargi na wyżej opisane czynności z dnia kwietnia 2016r. i z dnia kwietnia 2016 r.

W tym stanie rzeczy sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.