Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia WSA del. Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant asystent sędziego Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W K od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1766/16 w sprawie ze skargi W K na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R na rzecz W K 650 (sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 16 marca 2017r., II SA/Rz 1766/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 11 października 2016r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd na drogach publicznych pojazdem nienormatywnym.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł Włodzimierz Klecha, zaskarżając ten wyrok, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej p.p.s.a., w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie:

1. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 45 ust. 1 i art. 32 ust. 1 zd. 1 Konstytucji przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., przez nierówne traktowanie skarżącego, poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające w szczególności na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów i argumentów skarżącego podniesionych w uzasadnieniu skargi, co szczegółowo opisano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej,

2. przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a w szczególności:

1) art. 153 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek nieprzyjęcia przez Sąd w tej sprawie, iż wiąże go ocena prawna wyrażona przez WSA w Rzeszowie w prawomocnym wyroku z dnia 9 września 2015r., sygn. akt II SA/Rz 307/15, w zakresie dotyczącym uznania przez WSA Rzeszowie w sprawie II SA/Rz 307/15, iż protokół z dnia 10 grudnia 2013r. jest nierzetelny i niezgodny z przepisami prawa,

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, art. 151 p.p.s.a. na skutek jego zastosowania i oddalenia skargi, mimo naruszenia przez organy celne przepisów postępowania, takich jak:

• art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ I instancji naruszył przepisy wskazane w odwołaniu,

• art. 7, art. 77 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności na skutek wydania rozstrzygnięcia nieuwzględniającego stanowiska zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 września 2015r., II SA/Rz 307/15, brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i prawne,

• art. 80 k.p.a. poprzez częściowe oparcie ustaleń faktycznych na podstawie protokołu z dnia 10 grudnia 2013r., tj. .w zakresie przekroczenia o 540 kg dopuszczalnego nacisku osi napędowej, mimo, że organ II instancji nie dał wiary temu protokołowi - odmówił mu wiarygodności w zakresie wyników pomiaru wymiarów zewnętrznych, który to protokół zawierał nieprawidłowości w pomiarze pojazdu, co same organy potwierdziły protokołem z dnia 15 lipca 2014r. sporządzonym po upływie 7 m-cy od kontroli z dnia 10 grudnia 2013r., nierzetelność tego protokołu stwierdził WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 9 września 2015r., II SA/Rz 307/15, oraz świadek, który był bezpośrednim uczestnikiem kontroli przeprowadzonej w dniu 10 grudnia 2013r.,

• art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów, która ma charakter dowolny, a nie swobodny, gdyż organy uznają za udowodnione okoliczności, które są sprzeczne z zeznaniami świadka [...] będącego bezpośrednim świadkiem kontroli z dnia 10 grudnia 2013r.,

• art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów, która ma charakter dowolny, a nie swobodny, gdyż organy nie dały wiary zeznaniom świadka [...] będącego bezpośrednim świadkiem kontroli z dnia 10 grudnia 2013r. mimo braku dowodów przeciwnych i powołując się na gołosłowne twierdzenia np. że zeznania świadka "pozostają w sprzeczności z praktyką stosowaną od lat na drogowych przejściach granicznych" albo że świadek nie wyjaśnił, gdzie i kiedy były sytuacje powtórnego ważenia, kiedy waga pojazdu była dobra (gdy nikt go o to nie pytał podczas przesłuchania),

• art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów,

• art. 75 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie oceny dowodów z zastosowaniem hierarchii ich ważności, tj. uznania za lepsze dowody dokumenty, a za gorszy dowód zeznania świadka,

3) art. 141 § 4 p.p,s.a. zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności mających wpływ na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz niewyrażenie swojego poglądu przez Sąd w stosunku do wszystkich zarzucanych naruszeń organowi, który wydał wadliwą decyzję oraz lakoniczne ustosunkowanie się do niektórych zarzutów, co wpłynęło w istotny sposób na wynik sprawy,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie skargi, art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w sytuacji, gdy organy celne naruszyły niżej wymienione przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy:

1) art. 2 pkt 35b, art. 64 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie na skutek przyjęcia, że ładunek przewożony w dniu 10 grudnia 2013r. był ładunkiem podzielnym,

2) art. 140aa ust.3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym poprzez jego zastosowanie w sprawie,

3) art. 140aa ust.4 Prawa o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie,

4) art. 140aa ust.3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie w sprawie,

5) art. 140ab ust. 1 pkt 2, art. 140ab ust. 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie skutkujące nałożeniem na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł,

6) z ostrożności procesowej zarzucił naruszenie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a) poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nienałożenie kary [...] zł w sytuacji stwierdzenia przez organ, że doszło do przekroczenia nacisku osi o [...]%, co skutkowało zawyżeniem nałożonej na stronę kary,

4. prawa materialnego, w rozumieniu art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - wskutek nietrafnej oceny ze strony Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie prawidłowości zastosowania przez Naczelnika Urzędu Celnego w Przemyślu i Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu wymienionych wyżej uregulowań prawnych.

Na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie,

2) zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł,

3) rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), a obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r., "(...) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej". W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016r., I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017r., I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017r., I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017r., I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017r., II GSK 1869/17).

Analizowany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał zatem fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd I instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia" (tak wyrok NSA z dnia 27 marca 2018r., I GSK 612/18, LEX nr 2486227). Nie przedstawia on więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (tak np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2018r., II OSK 1232/16, LEX nr 2495656).

Zważywszy na powyższą regulację prawną - Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015r. Wobec tego do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a., a Sąd ten ograniczył jego treść do oceny prawnej zarzutów kasacyjnych.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę - co do zasady - w granicach skargi kasacyjnej, a skargę – w myśl art. 174 p.p.s.a. - można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w ramach tych podstaw kasacyjnych oznacza, że sąd ten nie może uwzględnić naruszeń przepisów, które nie zostały dostrzeżone przez wnoszącego skargę kasacyjną. W konsekwencji uzupełnienie podstaw kasacyjnych może nastąpić jedynie w określonym art. 177 § 1 p.p.s.a. terminie właściwym do wniesienia skargi kasacyjnej, a po tym czasie możliwe jest jedynie w odniesieniu do ich uzasadnienia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wyjątek od zasady rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej dotyczy nieważności postępowania stosownie do określonych w § 2 art. 183 p.p.s.a. wyczerpująco przesłanek, co Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu. Nie mogą też pozostać poza uwagą Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego rozstrzygające konstytucyjność przepisów mających istotne znaczenie dla wyniku kontrolowanej sprawy oraz orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). W sytuacji więc, gdy po wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zapadnie wyrok TSUE prezentujący inną wykładnię przepisów unijnych, niż przyjmowana w orzecznictwie sądów krajowych wyrok taki powinien zostać uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny niezależnie od podstaw, na których oparto skargę kasacyjną. Takiego działania wymaga nie tylko zasada skuteczności prawa unijnego ale także konstytucyjna zasada ochrony zaufania do państwa wywodzona z art. 2 Konstytucji RP.

Rozpoznając wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną – Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził co prawda okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, niemniej jednak – niezależnie od zarzutów kasacyjnych – uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie z uwagi na treść wyroku TSUE z dnia 21 marca 2019r. w sprawie C-127/17 (ogłoszonym w Dz. U. UE z dnia 3 czerwca 2019r. C 187/7; publ. LEX nr 2634301). W wyroku tym TSUE przyjął, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczypospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015r. w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy. Dyrektywa ta, zakładając złagodzenie, a w przyszłości eliminację różnic pomiędzy państwami członkowskimi w odniesieniu do ciężarów i wymiarów pojazdów użytkowych negatywnie oddziałujących na warunki konkurencji i tym samym stanowiących przeszkodę w ruchu między tymi państwami, ma na celu stworzenie równych warunków wykonywania przez podmioty gospodarcze różnych Państw Członkowskich zarobkowej działalności transportowej w ruchu międzynarodowym (motyw 3 dyrektywy). Powyższy cel jest jedną z podstawowych wartości związanych z funkcjonowaniem wspólnego rynku, tak też nie może pozostać bez wpływu na definiowanie pojęć ruchu międzynarodowego i krajowego do jakich odnosi się dyrektywa przy czym, jak przyjęto w motywie (11) dyrektywy jej celem jest również rozszerzanie zakresu jej stosowania na transport krajowy. Założeniom tym służy art. 3 dyrektywy, zgodnie z którym państwo członkowskie nie może na swoim terytorium odmówić lub zabronić używania: w ruchu międzynarodowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych państw członkowskich z przyczyn odnoszących się do masy lub wymiarów, a w ruchu krajowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich z przyczyn odnoszących się do wymiarów pod warunkiem, że pojazdy te odpowiadają wartościom maksymalnym określonym w załączniku I. Dyrektywa przewidziała też możliwość odstępstwa od przyjętej art. 3 zasady; art. 7 dyrektywy dopuścił stosowanie przez Państwa Członkowskie ograniczeń w odniesieniu do ciężaru i/lub wymiarów pojazdów na niektórych drogach i obiektach inżynieryjnych – również ograniczeń lokalnych na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, gdy infrastruktura drogowa nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów.

TSUE, wykładając art. 3 ust. 1 tiret pierwsze dyrektywy stwierdził, że użyte w tym przepisie pojęcie ruchu międzynarodowego rozumieć należy jako przemieszczanie się pojazdów na terytoriach co najmniej dwóch państw, przy czym pojęcie to jest niezależne od rodzaju infrastruktury drogowej (pkt 52). W tej kwestii Trybunał uznał, że wynikające z prawa polskiego ograniczenia w dostępie do polskiej sieci dróg pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do dyrektywy nr 96/53 dopuszczalnym wartościom nacisku osi, są sprzeczne z art. 3 ust. 1 tiret pierwsze tej dyrektywy (pkt 69). Jak dalej przyjął, ograniczenia te w odniesieniu do wskazanych pojazdów nie mogą być uzasadnione na podstawie art. 7 dyrektywy nr 96/53 i stwierdził, że są one sprzeczne z przepisami art. 3 i art. 7 tej dyrektywy w zw. z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do niej (pkt 88). Za sprzeczny z art. 3 i art. 7 dyrektywy nr 96/53 Trybunał uznał system udzielania zezwoleń umożliwiających przedsiębiorcom transportowym poruszanie się po niektórych drogach publicznych.

Odnosząc powyższy wyrok do okoliczności faktycznych tej sprawy – Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżony wyrok nie odpowiada prawu. W tej sprawie niesporne jest, że przy wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został zatrzymany do kontroli pojazd, składający się z ciągnika samochodowego oraz naczepy, a nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika wyniósł [...] kg i przekroczył nacisk dopuszczalny dla drogi krajowej nr 28, a wynoszący 10 t, o [...] kg i jednocześnie nie przekroczył wielkości 11,5 t. Skarżący kasacyjnie nie posiadał zezwolenia kategorii IV na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zespołem tych pojazdów realizowany był przewóz ładunku podzielnego w postaci kombajnu zbożowego 1 szt., wózka do kombajnu 1 szt., sieczkarni 1 szt., rozrzutnika plew 1 szt., kół do kombajnu 4 szt., pompy hydraulicznej 1 szt., przesiewacza zbożowego 1 szt., przesiewacza plew 1 szt., przekładni skrzyni biegów 2 szt. oraz wału z trybami 1 szt. Kwestę charakteru ładunku przesądził w sposób wiążący prawomocnym wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 9 września 2015r., II SA/Rz 307/15. W tym, niekwestionowanym skargą kasacyjną przez żadną ze stron sporu wyroku, WSA w Rzeszowie stwierdził, że w świetle definicji pojazdu nienormatywnego zawartej w art. 2 pkt 35 p.r.d. "nie ma wątpliwości, że przewożony wówczas ładunek nie odpowiadał ustawowej definicji ładunku niepodzielnego". Kierując się dokonaną przez TSUE wykładnią art. 3 i art. 7 dyrektywy nr 96/53, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stwierdzona przez kontrolujących wartość nacisku osi pojedynczej napędowej, a zaakceptowana przez Sąd I instancji, nie przekroczyła dopuszczonej pkt 3.4.1 załącznika I do dyrektywy wartości 11,5 t. W tym więc zakresie zaskarżony wyrok nie jest prawidłowy.

Uchylając zaskarżony wyroku i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie - Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze również istotny deficyt uzasadnienia zaskarżonego wyroku, choć prawidłowość skonstruowania zarzutów kasacyjnych naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może budzić pewne zastrzeżenia. Przepis ten nie służy bowiem – jak na to wskazuje treść zarzutu kasacyjnego (pkt 1 ppkt 3) - do kwestionowania dokonanej przez wojewódzki sąd administracyjny legalności zaskarżonej decyzji. Nie ma jednakże najmniejszych wątpliwości, że zaskarżony wyrok w zakresie kluczowej w tej sprawie, na obecnym etapie postępowania, okoliczności ważenia pojazdu nie poddaje się kontroli instancyjnej. W tym zakresie Sąd I instancji w kontrolowanym wyroku nie wyjaśnił podstawy faktycznej podjętego wyroku, bowiem nie ocenił prawidłowości zaskarżonej decyzji, obszernie odnoszącej się do okoliczności objętych zaleceniami i oceną zapadłego wyroku z dnia 9 września 2015r., II SA/Rz 307/15. W wyroku tym, WSA w Rzeszowie zawarł wiążące na mocy art. 153 p.p.s.a. wytyczne i ocenę dla ponownego rozpoznania sprawy w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organy obu instancji. Wskazując na wady protokołu kontroli polecił organom przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i dowodowego m.in. na podnoszoną przez przewoźnika okoliczność wadliwości sporządzenia protokołu kontroli i – wobec zastrzeżeń co do rzetelności tego protokołu – dopuszczenie dowodu z zeznań kierowcy na okoliczność przebiegu ważenia pojazdu. W tym zakresie Sąd I instancji nie zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku żadnej oceny. Nie odniósł się w szczególności do oceny organów dokonanej w oparciu o uzupełniony materiał dowodowy i nie ocenił wyciągniętych przez organy wniosków. Ograniczył swoje rozważania – tak jakby sprawa była podana kontroli sądowoadministracyjnej po raz pierwszy - do lakonicznego i ogólnikowego stwierdzenia, że pomiar osi pojazdu został dokonany przez uprawnione osoby przy użyciu specjalnej wagi posiadającej ważne świadectwa legalizacji, kierowca był doświadczonym kierowcą w przewozach międzynarodowych, a na przedsiębiorcy ciążył obowiązek przeszkolenia kierowców. Nie te jednakże okoliczności stanowiły istotę zgłaszanych w toku poprzedniego postępowania zarzutów przedsiębiorcy, lecz prawidłowość przebiegu procesu ważenia pojazdu i kompletność materiału dowodowego w tym zakresie. Dodać należy, że cechą charakteryzującą uzasadnienie kontrolowanego wyroku jest cytowanie mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa bez odniesienia do istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, co potwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzono w sposób sprzeczny z art. 141 § 4 p.p.s.a. Ta wadliwość zaskarżonego wyroku – z uwagi na zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego – czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów kasacyjnych (naruszenia administracyjnych przepisów prawa procesowego i materialnego), niezależnie od stwierdzonych przez Sąd odwoławczy wad konstrukcyjnych skargi kasacyjnej tych zarzutów, obejmujących zasadniczo brak ich wymaganego prawem uzasadnienia i niekonsekwencję stanowiska skarżącego kasacyjnie. Oczywistym jest bowiem, że niewyjaśnienie podstawy prawnej czy faktycznej zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji wyklucza sformułowanie zarzutów skierowanych przeciwko tej podstawie, a mimo to takie zarzuty zostały sformułowane.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie obowiązany będzie uwzględnić treść wyroku TSUE z dnia z dnia 21 marca 2019r. w sprawie C-127/17 oraz dokonać oceny wykonania przez organy wiążących w tej sprawie zaleceń wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 9 września 2015r., II SA/Rz 307/15, a następnie sporządzić uzasadnienie ponownego wyroku z zachowaniem rygorów art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. wyjaśnić podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia sprawy ze szczególnym uwzględnieniem spornych, a istotnych prawnie, okoliczności faktycznych procesu ważenia pojazdu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej, opłatę za sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015r. poz. 1804 ze zm.).