Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 4 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2020 roku przy udziale sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia planowanego przebiegu linii komunikacyjnej oddala skargę

Marszałek Województwa M. pismem z [...] maja 2019 r.., w związku z postępowaniem prowadzonym na wniosek Spółki A z siedzibą

w W., w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W. – P. - G., zwrócił się, między innymi, do Marszałka Województwa W.

o uzgodnienie wydania zezwolenia, w trybie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako k.p.a.).

Postanowieniem z [...] marca 2019 r. Marszałek Województwa M. dopuścił do udziału, w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym przedsiębiorcy Spółce A. z siedzibą

w W. na linie komunikacyjną W. - P. - G. Stowarzyszenie Prywatnego Transportu Samochodowego "[...]" z siedzibą w L., na prawach strony.

Marszałek Województwa W. postanowieniem z [...] maja 2019 r. . nr [...], wskazując na art. 106 § 5 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58

z późn. zm., dalej także jako u.t.d.) uzgodnił planowany przebieg linii komunikacyjnej zgodnie z proponowanym rozkładem jazdy przedsiębiorcy na regularnej linii komunikacyjnej – w części dotyczącej Województwa W..

W uzasadnieniu organ wskazał , powołując art. 107 § 4 k.p.a , że odstąpił od uzasadnienia postanowienia, z uwagi na uwzględnienie w całości wniosku strony.

Stowarzyszenie Prywatnego Transportu Samochodowego "[...]" z siedzibą w L. wniosło zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania: art. 10 § 1 i § 2 k.p.a., art. 107 § 4 w zw. z art. 126 k.p.a. i art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz bezpodstawne odstąpienie od sporządzenia uzasadnienia postanowienia, bowiem w sytuacji gdy w postępowaniu uzgodnieniowym występuje nie tylko wnioskodawca, ale też inne strony, stowarzyszenie zostało pozbawione możliwości przedstawienia swego stanowiska w sprawie z naruszeniem zasady czynnego udziału w postępowaniu, a postępowanie zażaleniowe - w obliczu odstąpienia przez organ od uzasadnienia postanowienia - byłoby pierwszym etapem, na którym prowadzone byłyby ustalenia istotne dla sprawy, co wskazuje na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania. Stowarzyszenie napisało, że w ponownie prowadzonym postępowaniu poczyni starania aby przedstawić dowody w postaci analiz rentowności linii stycznych do projektowanej linii komunikacyjnej, świadczące o zagrożeniu dla ich rentowności.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że materialnoprawną podstawę w sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia - w krajowym transporcie drogowym - wydanego przez: marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa. W przedmiotowej sprawie, z racji przebiegu projektowanej trasy przez część województwa W., to Marszałek Województwa W. jest organem właściwym do zajęcia wymaganego ww. przepisem. Jego obowiązek polega na zweryfikowaniu istotnych okoliczności, które dotyczą planowanej trasy przez województwo wielkopolskie. SKO oceniło, że organ I instancji prawidłowo wywiązał się ze swojego obowiązku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. organ wskazał, że dla naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego orzeczenia nie wystarcza samo tylko stwierdzenie naruszenia standardów określonych tym przepisem. Podnosząc zarzut naruszenia praw procesowych zagwarantowanych art. 10 § 1 k.p.a. strona musi nie tylko wykazać, że takie naruszenie istotnie miało miejsce, ale ponadto, iż uniemożliwiło jej ono podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej - co miało istotny wpływ - na rozstrzygnięcie sprawy. W złożonym przez profesjonalnego pełnomocnika zażaleniu nie wykazano, jakiej konkretnie czynności nie mogła podjąć strona, ani też jakie wiązały się z tym dla niej negatywne skutki. Kolegium oceniło, że stwierdzenie pełnomocnika, że stowarzyszenie poczyni starania, aby przedstawić dowody w postaci analiz rentowności linii stycznych do projektowanej linii komunikacyjnej - nie zasługuje na przyjęcie, że stronie w sposób oczywisty uniemożliwiono przedstawienia konkretnego dowodu. Już samo sformułowanie "poczyni starania" obarczone jest potężną, bo podwójną dawką abstrakcyjności oraz ogólnikowości. Nie jest konkretne i nie precyzuje zamierzonej czynności dowodowej, która nie mogła zostać podjęta w trakcie postępowania. SKO zaznaczyło, że w szeregu innych, bliźniaczych postępowań, które były rozpatrywane przed organem - strona wnosząca zażalenie nie przedstawiała żadnych analiz, a jej zarzuty były ogólnikowe. SKO wskazało, że przestrzega zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. ale oczekuje również od wnoszącego zażalenie i to reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, że przedstawi konkretne i istotne okoliczności swoich twierdzeń. Stowarzyszenie w trakcie procedowania przez organ I instancji było bierne i nie przedstawiło żadnych konkretnych dowodów, które mogłyby chociaż potencjalnie wpływać na zagrożenia na tym konkretnym odcinku. Dalej SKO wskazał, że organ I instancji nie dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności i nie odstąpił bezpodstawnie od uzasadnienia swojego postanowienia. Zaznaczyło, że przepis art. 107 § 4 k.p.a. nie wyklucza odstąpienia od sporządzania uzasadnienia, gdy w sprawie występują strony. Przepis ten zawiera stosowne wyłączenie, ale jedynie do rozstrzygnięć o spornych interesach stron. Tymczasem przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest rozstrzygnięcie spornych interesów stron. Stowarzyszenie deklaruje racjonalną kontrolę społeczną niniejszego postępowania, a nie sprzeczne interesy z wnioskodawcą. Wykazując się biernością dowodową w trakcie dotychczasowego postępowania i nie przedstawiając również żadnych konkretnych dowodów w postępowaniu zażaleniowym - można naruszyć prawo drugiej strony do szybkiego zakończenia postępowania. Tym bardziej, że sprawa dotyczy kwestii fundamentalnej dla Państwa i obywateli - swobody działalności gospodarczej.

Stowarzyszenie Prywatnego Transportu Samochodowego "[...]" w L. ., wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i domagając się uchylenia obu wskazanych wyżej postanowień, zarzuciło naruszenie:

1. art. 10 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez bezpodstawne pozbawienie stowarzyszenia czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie;

2. art. 107 § 4 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez bezpodstawne odstąpienie od sporządzenia uzasadnienia postanowienia, bowiem w sytuacji gdy w postępowaniu uzgodnieniowym występuje nie tylko wnioskodawca, ale też inne strony, stowarzyszenie zostało pozbawione możliwości przedstawienia swego stanowiska w sprawie z naruszeniem zasady czynnego udziału w postępowaniu;

3. art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, gdyż z uwagi na odstąpienie przez organ pierwszej instancji od sporządzenia uzasadnienia, postępowanie zażaleniowe było pierwszym etapem, na którym prowadzone byłyby ustalenia istotne dla sprawy, a dodatkowo organ drugiej instancji nie dokonał ponownego zbadania sprawy, a jedynie odniósł się do zarzutów zawartych w zażaleniu;

4. art. 7 i art. 77 w zw. z art. 106 § 5 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie uzgodnienia planowanego przebiegu linii komunikacyjnej bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego, tj. bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności bez dokonania sprawdzenia czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych oraz czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych;

5. art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. d) [zapewne lit. g – uwaga Sądu] i art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a) i b) u.t.d., poprzez niedokonanie w toku postępowania uzgodnieniowego sprawdzenia czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych lub czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Marszałka Województwa W. z dnia [...] maja 2019 r. . nr [...], dotyczącego uzgodnienia planowanego przebiegu linii komunikacyjnej, zgodnie z proponowanym rozkładem jazdy przedsiębiorstwa Spółki A w W. w części dotyczącej województwa wielkopolskiego, relacji K. – P. - O..

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 18 ust. 1 pkt 1 lit g) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 z późn. zm.), dalej także jako u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym wydanego – w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa.

W świetle wskazanego przepisu, nie budzi wątpliwości, że ma on ma przede wszystkim charakter kompetencyjny i określa organy właściwe do wydawania zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym, wskazując jednocześnie, w przypadku przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa, na obowiązek organu wydającego zezwolenie, uzgodnienia w zakresie planowanego przebiegu linii komunikacyjnej z odpowiednimi organami właściwymi ze względu na przebieg linii komunikacyjnej.

W odniesieniu do zakresu uprawnień organów uzgadniających, również nie budzi wątpliwości, że organ uzgadniający w sprawie może działać wyłącznie w zakresie własnych uprawnień i nie może zastępować organu administracji publicznej właściwego do wydania decyzji i merytorycznego rozstrzygania sprawy. Uzgodnienie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit d - g u.t.d. stanowi o możliwości wypowiedzenia się przez organ uzgadniający na temat tych okoliczności, które są istotne dla udzielenia zezwolenia na danej linii komunikacyjnej i dotyczą przebiegu planowanej linii komunikacyjnej w części obejmującej obszar jednostki samorządu terytorialnego, dla którego organ ten jest miejscowo właściwy, w tym, co podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, czy projektowana linia komunikacyjna na terenie podległego mu województwa spełnia oczekiwania w zakresie częstotliwości, jakości, zachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a także, czy spełnia oczekiwania i postulaty lokalnej społeczności.

W kontrolowanej sprawie, jak ocenił organ odwoławczy, Marszałek Województwa W. nie przekroczył zakresu kompetencji udzielonego mu w ramach art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g u.t.d. i w trybie art. 106 k.p.a. uzgodnił planowany przebieg linii komunikacyjnej zgodnie z proponowanym rozkładem jazdy.

Stowarzyszenie Prywatnego Transportu Samochodowego "[...]", co należy podkreślić, nie kwestionuje w skardze wniesionej do Sądu ustaleń dokonanych przez organ w niniejszej sprawie, a jedynie zarzuca organowi brak dokonania w toku postępowania uzgodnieniowego sprawdzenia, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych lub czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych.

Należy zatem wyraźnie wskazać, że ustalenia, na które wskazuje strona skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust 1 pkt 1 i art. 22a ust 1 pkt 2 lit a) i b) u.t.d., dotyczące sprawdzenia, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych lub czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych należą wyłącznie do kompetencji organu rozstrzygającego wniosek o wydanie zezwolenia , co wynika wprost z przepisu art. art. 22a ust. 1 pkt 2 lit.a) i b) u.t.d., w myśl którego, organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.d., a więc wydające zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych: mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności:

a/ zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te obsługiwane są tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

b/ zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych.

Organ uzgadniający zatem, wbrew zarzutom skarżącego Stowarzyszenia, nie staje się organem uprawnionym i zobowiązanym do oceny, czy nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na podstawie art. 22a ust. 1 u.t.d. Organem, który ma obowiązek rozważenia, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, jest wyłącznie organ wydający zezwolenie, nie zaś organ uzgadniający przebieg planowanej linii komunikacyjnej na obszarze swojej właściwości. To organ wydający zezwolenie, w tym wypadku Marszałek Województwa M. , ma dokonać analiz rynkowych i ocenić wpływ planowanej linii pod kątem, czy nie będzie ona stanowić zagrożenia dla już istniejących linii regularnych. Nie ma natomiast żadnych podstaw, aby takiej analizy wymagać od organu wydającego uzgodnienie, tym bardziej, że analiza dotyczyć miałby tylko pewnego odcinka trasy. Takie możliwości ma natomiast organ wydający zezwolenie, posiadający informacje o całym przebiegu linii komunikacyjnej i jej wpływie na inne linie.

Z tych względów, za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów art. 18 ust 1 pkt 1 i art. 22a ust 1 pkt 2 lit a) i b) u.t.d.

Powyższe skutkowało uznaniem za niezasadne także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77, art. 106 § 5, art. 107 § 3 i art. 15 k.p.a, których naruszenie strona skarżąca zarzuca, w związku z brakiem dokonania sprawdzenia, czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych lub czy wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych. Ponadto, podkreślić należy, że ani w postępowaniu przed organami administracji, ani w skardze wniesionej do Sądu strona skarżąca nie wskazała na żadne konkretne okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na ustalenie przebiegu planowanej linii komunikacyjnej, a których organ nie poczynił, zaś wszystkie zarzuty mają charakter ogólny i teoretyczny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 4 k.p.a, Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w realiach kontrolowanej sprawy organ I instancji mógł skorzystać z uprawnienia do odstąpienia od uzasadnienia swojego postanowienia, w trybie art. 107 § 4 w związku z art. 126 k.p.a. Przesłanki pozytywne zastosowania art. 107 § 4 k.p.a. są następujące: 1) postępowanie toczy się w I instancji; 2) strona postępowania jest jedna, a gdy jest ich kilka, to mają wspólne i niesprzeczne interesy; 3) decyzja uwzględnia w całości żądania zgłoszone przy wszczęciu i w toku postępowania przez stronę lub kilka stron, działających razem (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 16, komentarz do art. 107, pkt III nb. 4, Legalis). Zdaniem Sądu, prawidłowo ocenił organ odwoławczy, że w przedmiotowej sprawie wszystkie ww. przesłanki zostały spełnione. W szczególności, przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest rozstrzygnięcie spornych interesów stron. Odnosząc się do kluczowej przesłanki wspólnych i niesprzecznych interesów stron, należy zauważyć, że z uzasadnienia postanowienia Marszałka Województwa M. z [...] marca 2019 r. o dopuszczeniu strony skarżącej do postępowania administracyjnego w sprawie wydania zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej W. -P. -G. wynika, że wnioskując o dopuszczenie do udziału w postępowaniu strona skarżąca zadeklarowała "racjonalnie pojmowaną kontrolę społeczną tego postępowania i działania organów administracji", "wykazanie lub wykluczenie zagrożenia dla już istniejących linii komunikacyjnych", "wpływ na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych", "podwyższanie jakości i standardu oraz bezpieczeństwa wykonywanych przewozów". Nie są to kwestie wskazujące na sporne interesy strony skarżącej i wnioskodawcy. Nadto, jak wskazał organ odwoławczy, Stowarzyszenie w trakcie procedowania przez organ I instancji było bierne i nie przedstawiło żadnych dowodów, które mogłyby chociaż potencjalnie wpływać na zagrożenia na tym konkretnym odcinku.

Za nieuzasadniony, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. Stowarzyszenie Prywatnego Transportu Samochodowego "[...]" w L. zostało dopuszczone do udziału

w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, co jest niesporne, a zatem miało prawo uczestniczenia w postępowaniu przed organami obu instancji na prawach strony i z tego prawa korzystało poprzez składanie zażaleń na wydawane rozstrzygnięcia. Ponadto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 36 § 1 k.p.a [...] czerwca 2019 r. ( k 24 akt adm. ) zawiadomiło stronę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia [...] września 2019 r., informując jednocześnie o możliwości przeglądania akt, składania pism, wniosków i uwag, a także przedstawiania dodatkowych dowodów. Jak wynika z akt administracyjnych, do dnia wydania postanowienia tj. [...] sierpnia 2019 r. strona skarżąca nie wykazała jakiejkolwiek aktywności w toczącym się postępowaniu, organ zaś nie przeprowadził żadnych nowych dowodów. Ponadto, co należy podkreślić, zarzut naruszenia art. 10 k p a. może być skuteczny tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane naruszenie lub uchybienie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, w konsekwencji zaś, miało wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Jak wynika bowiem a art. 145 § 1 ust 1 lit. c) P.p.s.a, sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak wskazano wyżej, sytuacja taka nie miała miejsca w rozpatrywanej sprawie.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.