Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi P. W. A spółki cywilnej T.G., H.Z. i A.Z w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia wynagrodzenia za dozór pojazdu oraz odmowy przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu oddala skargę.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], nr [...] określające wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] nr fabryczny [...] w okresie od [...] do [...] (96 dni) oraz odmawiające przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu w dniu [...].

Z akt sprawy wynika, że P. W. A. spółka cywilna T.G., H. Z., A. Z. w K., pismem z dnia [...], wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. o wydanie postanowienia określającego wysokość wynagrodzenia za usunięcie w dniu [...] z drogi publicznej i dozór samochodu marki [...] o nr fabrycznym [...]. Pojazd ten przeszedł na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa w dniu [...], gdyż nie został odebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi publicznej – art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 30 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. nr 58, poz.515 ze zm.).

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. określił wysokość przysługującego spółce wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie od [...] do [...] i odmówił przyznania wynagrodzenia za usuniecie pojazdu drogi publicznej w dniu [...]. W wyniku rozpozna zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. postanowieniem z [...] uchylił ww. postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując, że nie przeprowadzono postępowania dowodowego w zakresie ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdu należnego spółce.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w K., postanowieniem z dnia [...], określił wysokość wynagrodzenia za dozór pojazdu od dnia, w którym Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu oraz odmówił przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu w dniu [...]. Wynagrodzenia z dozór organ wyliczył porównując koszty parkowania pojazdów na parkingu przy ul. [...], należącym do B sp. z o.o., gdyż tylko ten parking posiadał warunku podobne do prowadzonego przez stronę, tj. całodobowa ochronę i monitoring.

W zażaleniu strona wniosła o uchylenie postanowienia kwestionując okres, za który przyznano wynagrodzenia, a także zarzucając wyliczenie wynagrodzenie według zaniżonych stawek. Wynagrodzenie, zdaniem strony, winno być przyznane za cały okres dozoru, tj. od dnia usunięcia pojazdu z drogi publicznej i wyliczone według stawek określonych w uchwale przez Radę Powiatu K.

Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska organu pierwszej instancji. Organ podkreślił, że pojazd usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Z literalnego brzmienia art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) wynika, że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela, jednostka prowadząca parking nie może zatem skutecznie domagać się przyznania wynagrodzenia za dokonanie tej czynności od Skarbu Państwa. Z kolei wyzbycie się prawa własności pojazdu przez dotychczasowego właściciela następuje w momencie porzucenia pojazdu, momentem tym nie jest dzień usunięcia pojazdu z drogi, gdyż fakt ten nie stanowi o wyrażeniu przez właściciela zamiaru porzucenia pojazdu. O porzucenie pojazdu można mówić dopiero po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi publicznej. Początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru za pojazd winien być zatem dzień, w której upłynął 6 miesięczny termin, określony w art. 130a ust. 10 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy podniósł, że żadne przepisy, ani egzekucyjne, ani wykonawcze do ustawy Prawo o ruchu drogowym nie przenoszą na Skarb Państwa praw i obowiązków dotychczasowego właściciela, a tym samym nie nakładają obowiązku pokrycia wydatków za usunięcie pojazdu oraz za parkowanie pojazdu w okresie kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem pojazdu.

Zdaniem organu, nie budzi zastrzeżeń, przyjęta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. wysokość przyznanego spółce A wynagrodzenia za dozór pojazdu, ustalona w oparciu o stawki oferowane przez parking znajdujący się przy ul. [...], należący do B sp. z o.o. Z akt sprawy wynika, że jest to jednostka spełniająca niezbędne kryteria wymagane dla parkowania i dozoru samochodów stanowiących własność Skarbu Państwa (parking ogrodzony, wyznaczone miejsca parkowania, całodobowa ochrona, monitoring), które przesądzają o możliwości dokonania porównania w tym zakresie zwłaszcza, że s.c. A nie świadczy typowych usług parkingowych. Spółka zarządzeniem Starosty K. z dnia [...] nr [...] została wyznaczona do parkowania pojazdów usuniętych z drogi, ale prowadzi działalność gospodarczą w szerokim zakresie, co uniemożliwia przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia kosztów utrzymania i wysokości poniesionych wydatków związanych wyłącznie z prowadzeniem parkingu. Oferowane przez parking przy ul. [...] stawki mogą na zasadzie porównania stanowić podstawę do ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór tego rodzaju pojazdów, gdyż warunki przechowywania pojazdów i obowiązki związane z dozorem w obu jednostkach parkingowych są zbliżone.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka cywilna A zarzuciła naruszenie:

- art. 102 § 2, art. 17 § 1, art. 18 oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2005 r. nr 229, poz. 1954) w związku z art. 141 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa),

- art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym,

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 Kpa,

- art. 180 i art. 181 Kodeksu cywilnego,

- § 3 lit. b w związku z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449).

Ponadto skarżąca wskazała na naruszenie art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Spółka kwestionuje okres, za jaki przyznane zostało wynagrodzenie za dozór pojazdu, jak również jego wysokość wyliczoną, z pominięciem stawek ustalonych przez Radę Powiatu K., na zasadzie porównania do jednostki parkingowej, która nie spełnia wszystkich wymogów, wynikających z art. 130 ust. 5d ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem spółki, Skarb Państwa wstąpił w stosunek, jaki łączył dotychczasowego właściciela pojazdu z podmiotem prowadzącym parking. Oznacza to, że Skarb Państwa zobowiązany jest do zapłaty za cały okres dozorowania pojazdu. Strona skarżąca, powołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008r. sygn. akt P 4/06, zarzuciła, że organ oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie prawa niezgodnym z Konstytucją.

Wskazują powyższe zarzuty, spółka cywilna A wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenia kosztów postępowania sądowego.

W piśmie procesowym z dnia [...] strona skarżąca ponowiła argumenty zawarte w skardze. Ponownie wskazała na przepis § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który, jej zdaniem, stanowi podstawę przyznania wynagrodzenia za dozór za okres, w którym Skarb Państwa nie był jeszcze właścicielem pojazdu. Dodatkowo strona wskazała, że próbowała dochodzić roszczeń na drodze postępowania cywilnego od właściciela pojazdu, wskazanego w dowodzie rejestracyjnym, za okres od usunięcia pojazdu do momentu, kiedy pojazd przeszedł na własność Skarbu Państwa, jednak zarówno sąd I, jak i sąd II instancji orzekł, że droga cywilna jest niedopuszczalna.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone z zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kryterium legalności przewidziane, w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145 §1 pkt 1 lit. a), lit. c) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie upsa).

Oceniając zaskarżone postanowienie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.

Przedmiotem sporu jest kwestia ustalenia początkowego terminu, od którego Skarb Państwa, jako nowy właściciel, ponosi koszty sprawowania dozoru pojazdu usuniętego z drogi publicznej i nieodebranego przez jego poprzedniego właściciela oraz kwestia sposobu ustalenia wysokości kosztów związanych z dozorem pojazdu.

Przepisem normującym zagadnienie usuwania pojazdu z drogi jest art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Pojazd jest usuwany z drogi lub może być usunięty z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w ust. 1 i 2. Pojazd usunięty z drogi w tym trybie umieszczany jest na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Po myśli art. 130a ust. 10 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym, nieodebranie tego pojazdu przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucenie pojazdu z zamiarem wyzbycia się. W takiej sytuacji pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130a ust. 11 ww. ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 ze zm.). Zgodnie z § 7 ust. 2 tego rozporządzenia, w przypadku nieodebrania w terminie pojazdu jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. O przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego (§ 8 ust. 1 ww. rozporządzenia).

Z przedstawionej regulacji prawnej płynie wniosek, że po pierwsze pojazd usunięty z drogi i nieodebrany staje się własnością Skarbu Państwa w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi z mocy samego prawa. Po drugie zaś – decyzja właściwego urzędu skarbowego o stwierdzeniu nabycia z tą chwilą własności pojazdu nie ma charakteru konstytutywnego, lecz wyłącznie deklaratoryjny, skoro potwierdza tylko to co nastąpiło z mocy prawa. Zatem początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru pojazdu jest dzień, w którym upłynął 6 miesięczny termin, wskazany w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Od tej bowiem chwili Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu. Ponadto umieszczenie przez ustawodawcę w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym zwrotu "pojazd usunięty i nieodebrany uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się" wskazuje na charakter nieodebrania pojazdu przez właściciela traktując je jako porzucenie. Instytucję porzucenia reguluje art. 180 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. W przepisie tym idzie więc o porzucenie rzeczy z zamiarem wyzbycia się prawa własności. Porzucenie wymaga wyzbycia się posiadania rzeczy przez właściciela w taki sposób by umożliwić zawładnięcie nią przez kogokolwiek. Istotne jest to, że w przypadku porzucenia rzeczy przez dotychczasowego właściciela mamy do czynienia z nabyciem pojazdu przez Skarb Państwa w sposób pierwotny. W przypadku pierwotnego nabycia prawa - inaczej niż przy nabyciu pochodnym – nabywca nie wywodzi swego prawa od poprzednika prawnego, bowiem nabywa to prawo niezależnie od czyichkolwiek uprawnień, uzyskując tym samym prawo własności bez obciążeń. Nie można zatem podzielić zaprezentowanego w skardze poglądu, że Skarb Państwa nabywa prawo własności pojazdu z wszelkimi obciążeniami, w tym opłatami za holowanie pojazdu oraz jego parkowanie w okresie w którym Skarb Państwa nie był jego właścicielem. Tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem, że obowiązek ponoszenia przez Skarb Państwa opłat za cały okres dozoru pojazdu od momentu umieszczenia na parkingu wynika z art. 180 i art. 181 Kodeksu cywilnego.

Nie można także - jak to czyni strona skarżąca w skardze - wywieźć obowiązku zapłaty przez Skarb Państwa za początkowy okres parkowania z przepisów § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z zm.- zwanej dalej upea). Zgodnie § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia, wydatki związane z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości. Wydatki, o których mowa w ust. 1, w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży, pokrywa się z budżetu państwa (ust.2). Przepisy powołanego rozporządzenia określają jedynie z jakich źródeł pokrywa się wydatki związane z przechowywaniem rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa. Potwierdzeniem tego stanowiska jest zapis § 12 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, zgodnie z którym środki pieniężne z tytułu nadwyżki kwoty uzyskanej ze sprzedaży ruchomości, o której mowa w ust. 1, nad wydatkami związanymi z jej przechowywaniem lub sprzedażą przechowuje się na rachunku depozytowym organu likwidacyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy własności ruchomości. Z zapisu tego wynika, że przepisy § 12 odnoszą się do przechowywania i sprzedaży rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa. W rozpoznawanej sprawie pojazd w momencie jego sprzedaży bezspornie stanowił własność Skarbu Państwa. Przejęty pojazd nie był zatem ruchomością o jakiej mowa w cytowanym wyżej § 12 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r.

Pogląd, że terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych z wykonywaniem dozoru jest dzień, w którym upłynął 6-miesięczny termin liczony od usunięcia pojazdu z drogi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ugruntowany (vide wyroki z dnia 8 września 2006r. sygn. akt I OSK 1184/05; z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1848/06; z dnia 6 marca 2008r. sygn. akt I OSK 325/07; 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 569/07 niepubl.)

Odnosząc się w dalszej części rozważań do drugiej kwestii spornej, czyli ustalenia wysokości kosztów związanych z dozorem pojazdu należy wskazać, że podstawę prawną orzeczeń organów administracyjnych stanowił art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem, organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ani jednak ten przepis, ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie określa jak należy ustalić przedmiotową należność. Nie ulega natomiast wątpliwości, że należność ta winna odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru, w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu. W tym miejscu należy podkreślić, że opłaty za parkowanie jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym odnoszą się do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a ustawy i wprost nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym (vide wyrok NSA z dnia 15.05.2007r. sygn. akt I OSK 1768/06 LEX nr 347847). W związku z tym, że organy przy ustalaniu wysokości kosztów za dozór pojazdu nie były zobowiązane do zastosowania stawek wynikającej z uchwały Rady Powiatu nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 art. 77 Kpa. Jeśli organ przy ustalaniu, w trybie art. 102 upea, wydatków związanych z wykonywaniem dozoru - posiłkując się ustaleniami na innych parkingach – zastosuje stawkę stosowaną przez inny parking i wyjaśni czym się kierował, nie można zarzucić organowi naruszenia prawa. Przy braku jakichkolwiek wskazówek ustawodawcy należy przyjąć, że w tym zakresie chodzi o wynagrodzenie odpowiadające zwykle wynagrodzeniu pobieranemu przez przechowawcę danego rodzaju rzeczy. Ustalone przez organ stawki za parkowanie samochodów osobowych na różnych parkingach na terenie K. opierają się na kalkulacji obejmującej dwa elementy, to jest zwrotu ponoszonych wydatków i zakładanego zysku. Zastosowanie do obliczenia należności strony skarżącej tych stawkach może zatem odpowiadać należności określonej w art. 102 upea. Organ sprawdził trzy podmioty prowadzące parking na terenie K., wybrał parking najbardziej zbliżony do parkingu strony skarżącej i wyjaśnił czym się kierował przyjmując stawki stosowane przez ten parking. Wskazał także, że niezwykle trudno byłoby określić faktyczne koszty parkowania z uwagi na to, że skarżąca nie zajmowała się wyłącznie prowadzeniem parkingu, lecz wykonywała działalność gospodarczą w szerszym zakresie. Ponadto należy wskazać, że strona oprócz powołania się na stawki uchwały, nie przedstawiła innego wyliczenia, które podważałoby wyliczenie organu.

Wyjaśnić należy, że posiadanie przez jednostkę wyznaczoną, jako porównywalną, statusu zakładu pracy chronionej nie przekreśla możliwości przyjęcia stawek za dozór pojazdów przez nią stosowanych. Przyznanie tego statusu związanie jest za zatrudnieniem osób niepełnosprawnych i spełnieniem przez zakład szczególnych warunków umożliwiających zatrudnienie takich osób, przewidziane w przepisach prawa ulgi dla takich podmiotów mają na umożliwienie podmiotom posiadającym status zakładu pracy chronionej działanie w warunkach jak najbardziej zbliżonych do innych podmiotów, które nie posiadają tego statusu, a zatem i takich obowiązków. Dlatego też oferowane przez tę jednostkę stawki mogą - na zasadzie porównania - stanowić podstawę do ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdów. Warunki przechowywania pojazdów i obowiązki związane z dozorem w obu jednostkach parkingowych są bowiem zbliżone.

Sąd nie podziela zarzutu strony skarżącej, że organy wydały rozstrzygnięcie w oparciu o przepis niezgodny z Konstytucją. Przepis art. 130a ust. 10 wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt P 4/06 został uznany za niezgodny z Konstytucją jedynie w zakresie w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności bez prawomocnego orzeczenia sądu. Wyrokiem tym za niezgodny z Konstytucją uznano także przepis art. 130a ust. 11 pkt 3 przewidujący delegację dla właściwego ministra do wydania rozporządzenia regulującego m.in. tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Trybunał Konstytucyjny odroczył jednak datę utraty mocy obowiązującej wymienionych przepisów, określając ją na 12 czerwca 2009 r. W sprawie mają zatem zastosowanie zarówno przepis art. 130a ust. 10 jak i przepisy rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 130a ust. 11 ustawy.

Podzielając stanowisko i argumentację organów podatkowych, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1-3 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.