Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Gocki po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 11 sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu postanawia: odrzucić skargę.

Skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu A. P. (dalej skarżący) zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Celnej w Opolu z 11 sierpnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu, którą odmówiono stwierdzenia wygaśnięcia decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 22 października 2015r., wydanego na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - /dalej p.p.s.a./, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. W wezwaniu zawarto pouczenie o wysokości, trybie i terminie uiszczenia wpisu, a nadto wskazano skutki niedopełnienia tego obowiązku w postaci odrzucenia skargi.

W reakcji na to wezwanie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2016 r. referendarz sądowy w WSA w Opolu odmówił stronie przyznania prawa pomocy. Orzeczenie powyższe zostało zaskarżone sprzeciwem, po rozpatrzeniu którego postanowieniem z dnia 2 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W tym stanie rzeczy, w związku z uprawomocnieniem się powołanego orzeczenia, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 9 marca 2016 r. zobowiązał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 22 października 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi poprzez opłacenie wpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało wysłane na adres wskazany przez skarżącego w skardze. Ponieważ adresata nie zastano, przesyłka została w dniu 16 marca 2016 r. awizowana, a zawiadomienie o tym fakcie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej (o czym świadczy adnotacja doręczyciela na druku potwierdzenia odbioru). Przesyłkę powtórnie awizowano w dniu 24 marca 2016 r., jednak nie została ona podjęta w wyznaczonym terminie. Nie uiszczono również należnego od skargi wpisu w zakreślonym terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 oraz w art. 220 § 3 p.p.s.a.

Zgodnie z tym ostatnim przepisem, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy skarżący, mimo dwukrotnego awizowania przesyłki na wskazany w skardze adres (w dniach 16 i 24 marca 2016 r.), nie odebrał wezwania do uiszczenia wpisu należnego od skargi. Taki stan rzeczy skutkować musiał przyjęciem, że doręczenie przesyłki nastąpiło w dniu 30 marca 2016 r., w trybie tzw. doręczenia zastępczego wynikającego z art. 73 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. (np. adresatowi do rąk własnych, dorosłemu domownikowi), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (§ 1), które umieszcza się w skrzynce pocztowej adresata lub na drzwiach mieszkania na okres siedmiu dni (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). W konsekwencji doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1(§ 4).

Zatem, skoro skuteczne doręczenie przesyłki, stosownie do § 4 art. 73 p.p.s.a., nastąpiło w dniu 30 marca 2016 r., to wyznaczony skarżącemu termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 6 kwietnia 2016 r.

Z poczynionych ustaleń bezspornie wynika, że do dnia upływu ustawowego terminu skarżący nie uiścił należnego od skargi wpisu, co w świetle art. 220 § 3 p.p.s.a. powoduje konieczność odrzucenia skargi jako nieopłaconej w wymaganym terminie.