I OZ 330/10 - Postanowienie

Data orzeczenia	2010-05-11	
Data wpływu	2010-04-26	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Barbara Adamiak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich	
Hasła tematyczne	Przywrócenie terminu	
Sygn. powiązane	I SA/Wa 1998/09	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 86 § 1; art. 87 § 1 § 2;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak, , , po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1998/09 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1998/09 odmówił skarżącej M. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 24 grudnia 2009 r. pełnomocnik skarżącej złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2009 r. W ocenie pełnomocnika skarżącej okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi było błędne określenie przez pracownika kancelarii daty, od której należało liczyć termin do wniesienia skargi. We wniosku wywodzono, że środek zaskarżenia był przygotowany oraz wysłany do organu z filii kancelarii mieszczącej się w Warszawie, natomiast adresem do doręczeń pism procesowych był Tarnów – siedziba kancelarii. Skarżąca i jej pełnomocnik wskazywali, że do siedziby kancelarii zaskarżone orzeczenie doręczone zostało w dniu 28 września 2009 r., zaś do filii zostało skierowane w dniu 30 września 2009 r. i ten dzień omyłkowo został przyjęty za dzień rozpoczynający bieg terminu do wniesienia skargi.

Sąd I instancji stwierdził, że powołany w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu fakt błędnego oznaczenia daty wpływu zaskarżonej decyzji do kancelarii pełnomocnika skarżącej przez pracownika sekretariatu tej kancelarii i przyjęcie do oceny zachowania terminu do wniesienia skargi daty widniejącej na prezentacie przybitej przez filię kancelarii, nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 §1 w związku z art. 87 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowej skargi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca zaskarżając postanowienie w całości. W uzasadnieniu zażalenia wywodzono, że pełnomocnik skarżącej poprawnie nadał pismo w polskim urzędzie pocztowym w terminie 30 dni od daty wskazanej jako data wpływu do kancelarii. W ocenie skarżącej przypadek sprawił, że data wpływu do siedziby była na tyle niewyraźna, iż aplikant przygotowujący pismo przyjął za początek biegu terminu datę wyraźniejszą, tj. datę wpływu do filii kancelarii. Z tych powodów skarżąca wskazywała, że w zaistniałej sytuacji nie sposób przypisać winy którejkolwiek z osób zatrudnionych przez pełnomocnika skarżącej, jak również samemu pełnomocnikowi.

Na tej podstawie skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia przez przywrócenie terminu do wniesienia skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu ...". Art. 87 §1 i §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi: "§1 Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. §2 W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. (...)".

Zasadniczą kwestią w sprawie jest ocena czy powoływanie się przez pełnomocnika skarżącej na błąd pracownika jego kancelarii przy określeniu daty od której należy rozpocząć bieg terminu do wniesienia skargi, jest okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu tego terminu.

Sąd I instancji - powołując się na orzecznictwo m.in. sądów administracyjnych - w pełni prawidłowo stwierdził, że profesjonalny pełnomocnik ponosi na zasadzie ryzyka odpowiedzialność za błędy osób, którymi się posługuje przy wykonywaniu swego zawodu.

Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, a błędy pracowników kancelarii w określeniu daty wpływu zaskarżonej decyzji i w konsekwencji daty od której należało rozpocząć bieg terminu do wniesienia skargi są błędami pełnomocnika, co z kolei obciąża stronę – w niniejszej sprawie poprzez uchybienie terminu do wniesienia skargi.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, skoro zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.