Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędzia NSA Alicja Stępień, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 28 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skargi na działanie organu egzekucyjnego oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 61a § 1, art 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 54 § 5 w zw. z art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019r., poz. 1438 ze zm.) dalej jako u.p.e.a., po rozpatrzeniu zażalenia M. B., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 kwietnia 2020r. odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie skargi na działania organu egzekucyjnego:

- podjęcie wstrzymanej realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w "a" Bank S.A., dokonane zawiadomieniem z dnia 11 lutego 2020r.

-aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w "a" S.A., dokonaną pismem z dnia 11 lutego 2020r.,

-aktualizację zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, dokonaną zawiadomieniem z dnia 12 lutego 2020r.

Stan faktyczny przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia 4 października 2012r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił M. B. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2007r. Postanowieniem z dnia 16 października 2017r. decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W dniu 31 października 2017r. wystawiono tytuł wykonawczy nr [...]oraz wszczęto wobec strony postępowanie egzekucyjne.

Zawiadomieniami z dnia 8 listopada 2017r. dokonano zajęcia wierzytelności strony z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w "a" S.A. oraz zajęcia świadczenia M. B. z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Przedmiotowe zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone stronie w dniu 17 listopada 2017r.

W związku z wniesieniem przez stronę w dniu 23 listopada 2017r. zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z dnia 29 listopada 2017r. wniósł o wstrzymanie realizacji przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zajętego świadczenia.

Postępowanie w przedmiocie zgłoszonych zarzutów zostało ostatecznie rozstrzygnięte postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2018r.

W związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzji z dnia 5 kwietnia 2018r. uchylającej decyzję organu I instancji w całości i ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2007r. w kwocie 79.931,00 zł, w dniu 18 maja 2018r. wierzyciel wystawił zmieniony tytuł wykonawczy.

Organ egzekucyjny dokonał aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności M. B. z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na poczet należności pieniężnej w "A" S.A. (dot. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 8 listopada 2017r.), a w dniu 12 lutego 2020r. oraz w dniu 17 lutego 2020r. sporządził zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia egzekucyjnego dokonanego u dłużnika zajętej wierzytelności - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. Przedmiotowe aktualizacje zawiadomień wraz z odpisem zmienionego tytułu wykonawczego zostały odebrane przez stronę w dniu 4 marca 2020r.

Pismem z dnia 25 lutego 2020r. powołując się na okoliczność uchylenia decyzji organu I instancji, tj. decyzji będącej podstawą prowadzonej egzekucji administracyjnej, strona złożyła skargę na działania organu egzekucyjnego, polegające na:

-podjęciu wstrzymanej realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w "A" SA. dokonanej zawiadomieniem z dnia 11 lutego 2020r.,

-aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w "A" S.A. dokonanej pismem z dnia 11 lutego 2020r.,

-aktualizacji zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej dokonanej zawiadomieniem z dnia 12 lutego 2020r.

Strona zarzuciła naruszenie art. 79 § 1 - 5, art. 80 § 1 - 3 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, 3 i 7 u.p.e.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, wnosząc o uchylenie ww. czynności egzekucyjnych oraz wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia przedmiotowej skargi na czynności egzekucyjne.

Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2020r. organ egzekucyjny odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie skargi na ww. działania.

Pismem z dnia 17 kwietnia 2020r. skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., domagając się uchylenia w całości postanowienia organu I instancji oraz orzeczenia co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie w całości ww. skargi na czynności egzekucyjne, uchylenia działań organu egzekucyjnego, wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. W uzasadnieniu podtrzymała dotychczasowe stanowisko zajęte w skardze z dnia 25 lutego 2020r.

Postanowieniem z dnia 28 maja 2020r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie podkreślając, że organ egzekucyjny podjął trafne rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszonej przez stronę skargi. Zaskarżone działania organu I instancji nie stanowią bowiem czynności egzekucyjnych. Zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Aktualizacja zawiadomień o zajęciach czy też podjęcie wstrzymanej realizacji zajęcia nie stanowią działań o których mowa w ww. artykule. Powyższe ma wyłączenie cel informacyjny wobec stron postępowania w wyniku zaistniałych zmian bądź zdarzeń nie stanowiących czynności egzekucyjnej. Zaskarżone działania organu I instancji stanowiły czynności materialno-techniczne podejmowane w ramach już zastosowanych środków egzekucyjnych nie skutkując zaistnieniem nowych czynności egzekucyjnych. Organ podkreślił, że ustawodawca zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. nie przewiduje środka zaskarżenia na ww. działania organu egzekucyjnego. Natomiast powoływanie się w zażaleniu na art. 35 § 1 u.p.e.a. nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż przepis ten odnosi się wprost do postępowania zarzutowego.

Organ II instancji wskazał, że egzekucja prowadzona do majątku strony na podstawie zmienionego tytułu wykonawczego z dnia 18 maja 2018r. została zakończona w dniu 9 kwietnia 2020r. (w związku z wyegzekwowaniem całości dochodzonych należności), a wszelkie zastosowane środki egzekucyjne zostały uchylone. Zatem wniosek strony o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia niniejszego zażalenia na postanowienie organu I instancji odmawiającego wszczęcia postępowania w zakresie złożonej skargi na działania owego organu jest bezzasadny.

M. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 maja 2020r. Wydanym w sprawie orzeczeniom organów obu instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.,

2.art. 61 a § 1 w zw. z art. 61 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 54 §1, § 4, § 5, art. 80 §1 - §3 u.p.e.a.,

3.art. 15 zzs ust. 1 i ust. 9 ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r., poz. 568),

4.art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, którym utrzymano w mocy rozstrzygnięcie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie skargi na działanie organu egzekucyjnego w postaci

podjęcia wstrzymanej realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, aktualizacji zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

Spór w sprawie dotyczy w istocie ustalenia, czy wspomniane działania organu egzekucyjnego stanowią czynność egzekucyjną, o której mowa w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. oraz czy w związku z tym przysługuje na nie skarga na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 u.p.e.a.

Oznacza to, że w niniejszej spawie przedmiot kontroli Sądu ogranicza się jedynie do zbadania legalności orzeczenia odmawiającego wszczęcia postępowania we wskazanym zakresie. Pozostałe zaś kwestie podnoszone w skardze - odnoszące się do merytorycznych rozstrzygnięć, w tym do innych postępowań toczących się przed organami administracji publicznej oraz sądami administracyjnymi - nie mogą być przedmiotem oceny w tym postępowaniu, albowiem wykraczają poza zakres niniejszej sprawy administracyjnej.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, w pierwszej kolejności wskazać należy, że czynnościami egzekucyjnymi, stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a. są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zgodnie natomiast z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.).

Przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie nie jest całokształt sytuacji skarżącej związanej z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym, lecz jedynie postanowienie organu nadzoru o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie skargi na działanie organu egzekucyjnego w postaci podjęcia wstrzymanej realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, aktualizacji zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

W orzecznictwie wielokrotnie wyrażono pogląd, że zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia nie stanowi czynności egzekucyjnej, o której mowa w art. 1a pkt 2 u.p.e.a., a w konsekwencji nie przysługuje na nie skarga na czynności egzekucyjne z art. 54 u.p.e.a. (por. wyroki: NSA z 7 grudnia 2011 r., II FSK 1784/10; WSA w Krakowie z 26 października 2017 r., I SA/Kr 905/17; WSA w Warszawie z 23 lutego 2016 r., III SA/Wa 989/15; WSA w Gliwicach z 21 sierpnia 2019 r., I SA/Gl 86/19, dostępne w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd podziela wyrażone tam stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 grudnia 2011 r. II FSK 1784/10 wyjaśnił, że administracyjne postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem wykonawczym, którego celem jest doprowadzenie do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Mając na uwadze cel tego postępowania określony w art. 1 pkt 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki przymusu, tj. środki egzekucyjne wymienione w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Z kolei czynności egzekucyjne, o których mowa w art. 1a pkt 2 u.p.e.a., mają charakter wykonawczy, ponieważ są podejmowane w celu zastosowania środków egzekucyjnych. Czynnościami egzekucyjnymi będą zatem czynności faktyczne, dla których ważności u.p.e.a. przewidziała określony rygor i formę ich dokonania oraz dalsze czynności związane z realizacją środków egzekucyjnych. Nie będą natomiast czynnościami egzekucyjnymi takie działania organu egzekucyjnego, które nie wiążą się ze stosowaniem przymusu egzekucyjnego lub które wyłączają albo oddalają w czasie możliwość zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Nie będzie zatem czynnością egzekucyjną zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia, o której wierzyciel jest zobowiązany zawiadomić organ egzekucyjny na podstawie przepisów wykonawczych.

Zawiadomienie ma jedynie informacyjny charakter, brak jest również odrębnego trybu postępowania uregulowanego w u.p.e.a., co wskazuje, że nie można zaliczać go do czynności o charakterze wykonawczym ani też uznać za działanie organu egzekucyjnego zmierzające do zrealizowania środka egzekucyjnego. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że jakkolwiek art. 1a pkt 2 u.p.e.a., zawierający legalną definicję czynności egzekucyjnej nie wymienia enumeratywnie czynności egzekucyjnych, to jednak nie można przyjąć, że zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia zaliczyć należy do kategorii czynności egzekucyjnych podlegających zaskarżeniu w trybie art. 54 u.p.e.a.

Rację ma zatem organ wskazując w zaskarżonym postanowieniu, że podjęcie wstrzymanej realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, aktualizacja zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, aktualizacja zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, są czynnościami materialno-technicznymi, podejmowanymi w ramach już zastosowanych środków egzekucyjnych. Działania te nie stanowią czynności egzekucyjnych w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a., ponieważ nie są to działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środek egzekucyjny został już zastosowany i był on realizowany przez dłużnika zajętej wierzytelności (organ rentowy i bank).

Z akt sprawy wynika, że w konsekwencji decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 5 kwietnia 2018r. uchylającej decyzję organu I instancji w całości i ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2007r. w kwocie 79.931,00 zł, w dniu 18 maja 2018r. wierzyciel wystawił zmieniony tytuł wykonawczy.

Organ egzekucyjny dokonał aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności M. B. z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na poczet należności pieniężnej w "A" S.A. przy czym aktualizacja dotyczyła zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 8 listopada 2017r.

W dniu 12 lutego 2020r. oraz w dniu 17 lutego 2020r. sporządził natomiast zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia egzekucyjnego dokonanego u dłużnika zajętej wierzytelności - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G.

Wniesienie skargi na wymienione na wstępie czynności o charakterze materialno-technicznym, pochodne i wtórne do zastosowanych uprzednio środków egzekucyjnych, nie znajduje umocowania w art. 54 § 1 u.p.e.a. Aktualizacja zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wierzytelności, czy podjęcie wstrzymanej realizacji zajęcia wierzytelności nie jest tożsame z zajęciem wierzytelności. Wprawdzie działania organu egzekucyjnego z tym związane odnoszą się do dokonanej czynności egzekucyjnej (zastosowanego środka egzekucyjnego), jednak same nie są czynnością egzekucyjną (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2016r., sygn. akt II FSK 712/16, publ. j.w.).

Wyjaśnić przy tym należy, że wystawienie pierwotnego tytułu wykonawczego jest konsekwencją niewykonania przez zobowiązaną obowiązku, zaś wysokość tego obowiązku została ustalona wcześniej w postępowaniu przed wierzycielem i w tamtym postępowaniu mogła być przez stronę kwestionowana przy wykorzystaniu przysługujących środków zaskarżenia.

Zgodnie z treścią art. 61 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei art. 61a §1 k.p.a. wskazuje, że gdy żądanie o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

"Inne uzasadnione przyczyny" wspomniane w art. 61a k.p.a. nie zostały skonkretyzowane przez ustawodawcę, jednakże w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to sytuacje, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Zaznaczyć przy tym trzeba, że wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 999/14, publ. j.w.). Stąd też wszelkie inne kwestie, w tym dotyczące zasadności kwestionowanych działań organu egzekucyjnego, nie mogą być rozważane przez Sąd w niniejszej sprawie. Sąd, badając legalność podjętego przez organ rozstrzygnięcia, ocenia jedynie czy zaistniała przesłanka do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie.

Skoro działania organu egzekucyjnego polegające na podjęciu wstrzymanej realizacji zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, aktualizacji zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej nie stanowią czynności egzekucyjnej, o której mowa w art. 1a pkt 2 u.p.e.a., to w konsekwencji skarżącej nie przysługiwała na nie skarga na czynności egzekucyjne z art. 54 u.p.e.a. Tym samym zasadnie - zdaniem Sądu - organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. art. 15zzs ust. 1 i 9 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, ze zm.) zasygnalizowania wymaga, że zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 2 wspomnianej ustawy, w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach egzekucyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Z kolei zgodnie art. 15zzs ust. 9 w okresie, o którym mowa w ust. 1, organ lub podmiot może wydać odpowiednio decyzję w całości uwzględniającą żądanie strony lub uczestnika postępowania, zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, wyrazić stanowisko albo wydać interpretację indywidualną lub decyzję w sprawach, o których mowa w ust. 3 a. Ustawodawca w art. 15zzs ust. 9 ustawy o COVID-19 zawarł uprawnienie do wydawania decyzji korzystnych dla stron, w celu ochrony ich interesów.

Zdaniem Sądu powyższy przepis należy odczytywać literalne, więc w odniesieniu do decyzji. Z uwagi na powyższe przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, skoro żaden przepis ustawy o COVID-19 nie rozszerza stosowania art. 15zzs ust. 9 do postanowień. Tym samym zarzut w powyższym zakresie jest bezzasadny.

Tym samym Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym u.p.e.a. i k.p.a. Postanowienie to zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., w tym zarówno uzasadnienie prawne jak i faktyczne. Wobec powyższego należało uznać, że wskazywane w skardze zarzuty są bezzasadne.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), nie stwierdził naruszeń prawa, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.