Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA - Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 29 października 2004 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. N. – K. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki kiosku zlokalizowanego na terenie holu dworca PKP S.A. w L. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącej D. N.- K. kwotę 265, 00 zł( słownie: dwieście sześćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Sygn. akt IISA/Wr 2367/02 2

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta L., powołując się na przepisy art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., nakazał D. N. – K. dokonanie rozbiórki obiektu handlowego - kiosku, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na terenie holu dworca PKP w L. o pow. ok. [...]oraz nakazał uporządkowanie terenu po rozbiórce.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazane zostało, że "właściciel obiektu dworca i dzierżawca kiosku" nie posiadają stosownej decyzji pozwolenia na budowę wydanej przez organ architektoniczno-budowlany. Obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia, z uwagi na naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ( Dz.U. Nr 17, poz. 62 ), w tym między innymi : § 119 pkt 8 i 9, § 169 ust. 1 pkt 4, § 208 ust. 1. zgodnie z oświadczeniem D. N. – K. złożonym do protokołu przesłuchania strony, kiosk w obecnej formie o pow. ok. [...], konstrukcji drewnianej postawiony został za zgodą PKP w 1985 r. przez pierwszego dzierżawcę H. N.

D. N. – K. jest następcą prawnym poprzedniego inwestora obiektu(kiosku) i z tego tytułu obowiązek rozbiórki został nałożony na nią jako obecnego dzierżawcę.

W wyniku rozpatrzenia odwołania przez D. N.-K. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach uzasadnienia wyjaśnił, że w trakcie postępowania w sposób jednoznaczny i bezsprzeczny ustalono, iż przedmiotowy obiekt budowlany został zrealizowany z naruszeniem obowiązujących przepisów. Inwestor nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z czym działał w warunkach samowoli budowlanej. Samowolnie zrealizowany obiekt podlega sankcjom zawartym w przepisach ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, ze względu na czas realizacji obiektu. Niemożliwe okazało się wdrożenie procedury umożliwiającej usankcjonowanie samowoli, ponieważ przedmiotowy obiekt budowlany powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi imienia, z uwagi na naruszenie przepisów rozporządzenia MAGT i OŚ z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

Sygn. akt II SA/Wr 2367/02 3

budynki. Zawarta w przepisach sankcja znajduje pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Również adresat decyzji, jakim jest inwestor, został wskazany prawidłowo.

W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. N. – K. wniosła o odrzucenie zaskarżonej decyzji w całości, bowiem nie zgadza się z jej rozstrzygnięciem. Wskazuje, że nie jest żadnym następca prawnym, tylko kolejnym dzierżawcą określonej powierzchni pod kiosk. Podnosi, że nie była żadnym inwestorem, gdyż kiosk został wybudowany w 1971 r. przez pierwszego inwestora Z. W., a następnie zmodernizowany w 1985 r. za zgodą PKP. Twierdzi, że nie istnieją przeszkody ani prawne ani też "finansowe i organizacyjne" w dostosowaniu kiosku do obecnych wymogów prawa budowlanego.

W piśmie uzupełniającym powyższą skargę pełnomocnik skarżącej wniósł:

* o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem ze względu na błędne ustalenie stanu faktycznego "odnośnie jaki podmiot powinien być stroną postępowania oraz nie wskazanie na czym polega zagrożenie dla ludzi i zdrowia obiekt, którego dotyczy decyzja",

* o zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o oddalenie skargi stwierdzając jej bezprzedmiotowość, z uwagi na udokumentowane fakty ujawnione w trakcie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu, choć nie z przyczyn wskazanych przez skarżącą, lecz w części z zarzutów podniesionych przez jej pełnomocnika.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz/.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Sądowa kontrola decyzji administracyjnych polega na badaniu ich zgodności z prawem, a więc zgodności z normami prawa materialnego, jak i normami prawa procesowego. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję.

Sygn. akt IISA/Wr 2367/02 4

Rozpoznając stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje, że decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi przepis art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.).Zgodnie z tym przepisem "obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce, gdy organ administracji publicznej stwierdzi, że obiekt lub jego część :

* znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę , lub

* powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo powoduje niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia".

Wystąpienie jednak jednego z tych stanów powinno być wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, przy czym nie wystarczy podać, że nastąpiło na przykład zagrożenie dla ludzi; niezbędne jest podanie, w jakich okolicznościach organ to zagrożenie upatruje. W rozpatrywanej sprawie w wydanej decyzji organu I instancji, wykazane i umotywowane zostały jedynie okoliczności dotyczące naruszenia prawa spowodowane brakiem legitymowania się przez skarżącą pozwolenia na budowę i datą postawienia kiosku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczono się tylko do przytoczenia przepisów w postaci wskazania odpowiednich paragrafów rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, bez wskazania oraz bez podania okoliczności, które składają się na stan zagrożenia dla ludzi i mienia posadowieniem w tym konkretnym miejscu przedmiotowego kiosku. Tych okoliczności nie wyjaśnił również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974 r., jako środek dla inwestora bardzo dotkliwy, powinien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń przez wprowadzenie zmian i przeróbek na zasadzie art. 40 prawa budowlanego, który stanowi, iż w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeśli nie

Sygn. akt IISA/Wr 2367/02 5

zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy organ wyda decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Należy więc uznać, że w wypadku samowoli budowlanej art. 37 ust. 1 pkt 2 znajdzie zastosowanie nie wtedy, gdy zajdzie taka możliwość, lecz wtedy gdy występuje taka konieczność.

W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku, powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 K.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów na podstawie, których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówiono wiarygodności o mocy dowodowej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć, a nie domyślać się, i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadninie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej organu pierwszej instancji.

Skoro więc w postępowaniu przed organami administracyjnymi nie zostało wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że spełniona została hipoteza art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, uznać należy, że zaskarżona decyzja i ją poprzedzająca zostały wydane bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych bez pełnej prawidłowej oceny materiału dowodowego, a więc z naruszeniem art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. oraz, że te naruszenia miały wpływ na wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 tej ustawy.