Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. W. z dnia 20 kwietnia 2010 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy

W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy należy zaznaczyć, że generalną zasadą postępowania sądowego jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w tym postępowaniu. Toteż każda osoba wszczynająca postępowanie powinna liczyć się z koniecznością poniesienia na ten cel wydatków. Wyjątek zaś od tej zasady ustawodawca przewidział w rozdziale 3 działu V powołanej ustawy – "Zwolnienie od kosztów sądowych"- a zwłaszcza w przepisach regulujących instytucję prawa pomocy (art. 243 – 263).

Jak wynika zaś z treści powołanego art. 246 § 1 ustawy, dopiero gdy środki, którymi dysponuje skarżący okażą się niewystarczające można wystąpić o przyznanie prawa pomocy, a pomoc ta stosowana jest wobec osób nieposiadających żadnego dochodu lub oszczędności lub posiadających bardzo skromny dochód lub oszczędności, a więc wobec tych osób, które znajdują się w bardzo ciężkiej sytuacji materialnej, pozwalającej na zaspokojenie jedynie podstawowych potrzeb życiowych.

Z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że miesięczny dochód w gospodarstwie domowym skarżącej, obejmującym trzy osoby, wynosi łącznie ok. 2.500 zł netto. Na wymieniony dochód składa się kwota wpłacanych przez męża skarżącej dobrowolnych alimentów. Skarżąca powyższe informacje uzupełniła o stwierdzenie, że pozostaje z mężem w separacji, a wpłaty alimentów są nieregularne i nie wystarczają na pokrycie wszystkich wydatków, w tym wydatków na leczenie małoletniego syna.

Ponadto, skarżąca była dwukrotnie wzywana (odpowiednio: pismem z dnia z dnia 5 maja 2010 r. i pismem z dnia 13 lipca 2010 r.) do złożenia zaświadczenia o sytuacji rodzinnej wydanego przez właściwą jednostkę organizacyjną gminy. Skarżąca wykonała dopiero drugie z powyższych wezwań i w tym zakresie złożyła do akt oświadczenie, wedle którego do tej pory nie korzystała ze wsparcia Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...], a w rezultacie żądanego dokumentu nie może przedstawić.

Oceniając sytuację materialną i możliwości płatnicze skarżącej, w pierwszej kolejności, należy stwierdzić, że oczywistym jest, że ponoszenie kosztów postępowania i wydatków związanych z ewentualnym ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika zawsze powoduje określony uszczerbek utrzymania skarżącego i jego rodziny, ale nie uzasadnia to jeszcze przyznania prawa pomocy chyba, że strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania albo poniesienie pełnych kosztów postępowania spowoduje uszczerbek utrzymania koniecznego strony i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym.

Jednakże ustalona w niniejszej sprawie sytuacja majątkowa skarżącej oraz jej rodziny prowadzi do wniosku, że skarżąca ma wystarczające środki, aby ponieść pełne koszty postępowania. Należy bowiem zauważyć, że koszt postępowania na obecnym jego etapie ogranicza się do obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Tym samym koszt ten w zestawieniu z wysokością dochodów wnioskodawczyni nie daje podstaw do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z oświadczenia skarżącej zamieszonego w formularzu wniosku oraz z dodatkowego oświadczenia, złożonego w wykonaniu wezwania z dnia 13 lipca 2010 r., nie wynika bowiem, aby sytuacja majątkowa skarżącej wymagała pomocy ze strony Państwa w postaci świadczeń socjalnych, a osiągany dochód nie wystarczał na pokrycie kosztów utrzymania jej trzyosobowego gospodarstwa domowego.

Z uwagi na wysokość osiąganego dochodu w gospodarstwie domowym także i dalsze, potencjalne koszty postępowania w niniejszej sprawie nie spowodują uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącej i jej rodziny, a wysokość uzyskiwanych przez skarżącą środków (ok. 2500 zł netto) będzie w dalszym ciągu stanowić wielokrotność tych kosztów.

Nadto środki, którymi dysponuje wnioskodawczyni mogą być wykorzystane w sposób dowolny, bowiem z oświadczenia wnioskodawczyni nie wynika, aby podlegały one zajęciu w trybie egzekucji administracyjnej, czy sądowej.

Dodatkowo, z formularza wniosku wynika, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca korzysta z profesjonalnej pomocy prawnej świadczonej pro bono, a to z kolei oznacza, że skarżąca nie ponosi w tym zakresie jakichkolwiek kosztów, które łącznie z niezbędnymi wydatkami w gospodarstwie domowym oraz kosztami sądowymi powodowałyby uszczerbek koniecznego utrzymania dla niej i dla jej rodziny.

Z tych względów na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak w sentencji.