Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Sebastian Juszczak po rozpoznaniu w dniu 10 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta Stołecznego Warszawy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 2792/23 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady m. st. Warszawy z dnia 7 marca 2019 r. nr IX/162/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek Wojewody Mazowieckiego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 lutego 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 2792/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady m.st. Warszawy z dnia 7 marca 2019 r. nr IX/162/2019 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do: - terenów oznaczonych symbolami 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP, 1 MN/MW/U, 3 U-HA i 7 U-HA, - terenów znajdujących się w strefie A otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie", - terenów znajdujących się w strefie E otuliny rezerwatu przyrody "Jeziorko Czerniakowskie" (pkt 1); stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej: § 3 ust. 1 pkt 15 w zakresie sformułowania "(...) budowlanej", § 4 ust. 1 pkt 2 lit. e w części tekstowej i graficznej w zakresie sformułowania "(...) dla budynków", § 4 ust. 2 pkt 6 w części tekstowej i graficznej, § 9 ust. 4 w zakresie sformułowania "(...) tj. w uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi", § 16 ust. 3 - § 32 pkt 3 w zakresie sformułowania "(...) w liniach rozgraniczających", § 52 ust. 2 pkt 3 (pkt 2); zasądził od Miasta Stołecznego Warszawy na rzecz Wojewody Mazowieckiego kwotę 480 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3).

W skardze kasacyjnej Miasto Stołeczne Warszawa zaskarżyło ww. wyrok w części dotyczącej stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 190 zdanie 1 p.p.s.a., art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. i art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 września 2023 r. wydanym w sprawie II OSK 3171/20 dokonał wykładni prawa oraz ustaleń interpretacyjnych, które Sąd I instancji był zobligowany zastosować w niniejszej sprawie, podczas gdy Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku wyraźnie napisał, że "uzasadnienie wyroku nie pozwala na weryfikację poprawności przyjętego przez Sąd stanowiska", a tym samym nie rozpoznanie przez Sąd I instancji sprawy od nowa, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej kasacyjnie części;

2) art. 190 zdanie 1 p.p.s.a., art. 185 § 1 p.p.s.a. i art. 153 p.p.s.a. i art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, iż przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy nie ma zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a., podczas gdy Naczelny Sąd Administracyjny uchylając poprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w odniesieniu do zaskarżonej kasacyjnie części nie dokonał oceny prawnej w sprawie, a tym samym nie dokonał ustaleń interpretacyjnych, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie był zobligowany zastosować, a zatem Sąd I instancji w niniejszej sprawie powinien ją zbadać od nowa, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej kasacyjnie części;

3) art. 147 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego w sprawie polegających na pominięciu wyjaśnień organu znajdujących się w aktach sprawy, które uzasadniały oddalenie skargi, w szczególności, iż określone dla terenów oznaczonych symbolem 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także przeznaczenie, umożliwiają realizację zabudowy, w tym zabudowy nienaruszającej zasad ładu przestrzennego, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej kasacyjnie części;

4) art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 147 § 1 p.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia przez Sąd I instancji przy ocenie, czy doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu, wyjaśnień organu oraz akt planistycznych, w szczególności wyjaśnień odnoszących się do możliwości realizacji na terenach oznaczonych symbolem 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP zabudowy z uwagi na ustalenie wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także przeznaczenia, które określają w sposób wystarczający możliwość realizacji obiektów budowlanych na tych terenach, a także poprzez sformułowanie uzasadnienia z pominięciem rozważań w tym zakresie, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej kasacyjnie części;

5) art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 147 § 1 p.p.s.a i art. 151 p.p.s.a. poprzez orzekanie, a w jego następstwie sformułowanie uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, na podstawie twierdzeń tylko jednej ze stron, bez ich weryfikacji z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy, a także bez jakiegokolwiek ustosunkowania się, bądź też nawet próby rozważenia argumentów i wyjaśnień Organu zawartych w pismach procesowych Organu, w szczególności w odpowiedzi na skargę, co w konsekwencji doprowadziło do stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej kasacyjnie części;

6) art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a i art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., nr 80, poz. 117 z późn. zm; zwaną dalej: u.p.z.p.), poprzez brak przeprowadzenia kontroli przedmiotowej uchwały pod kątem zgodności z przepisami prawa w zakresie możliwości dalszego funkcjonowania w obrocie prawnym ustaleń dla terenów oznaczonych symbolem 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP w przypadku stwierdzenia nieważności wyłącznie ustaleń odnoszących się do budynków, tj. zapisów w zakresie linii zabudowy, liczby kondygnacji i zakazu podpiwniczeń;

6) art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; zwanej dalej: k.p.c.) w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego;

7) art. 147 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej kasacyjnie części, podczas gdy skarga zasługiwała w tym zakresie na oddalenie;

8) art. 15 ust. 2 pkt 6 (w brzmieniu przed zmianą, która weszła w życie 21.10.2010 r.) w zw. z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587; zwanego dalej: rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r.), poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie, polegającą na uznaniu, iż ustalone dla terenów oznaczonych symbolem 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, a także przeznaczenie, uniemożliwiają realizację na tych terenach zabudowy i tym samym błędne uznanie, że doszło w sposób istotny do naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu, podczas gdy ustalenia uchwały dla tych terenów umożliwiają realizację zabudowy, w tym zabudowy nienaruszającej zasad ładu przestrzennego, w konsekwencji czego doszło do stwierdzenia nieważności uchwały w zaskarżonej kasacyjnie części;

9) art. 15 ust. 2 pkt 6 (w brzmieniu przed zmianą, która weszła w życie 21.10.2010 r.) w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie, polegającą na stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP, podczas gdy w przypadku uznania o braku możliwości lokalizowania na tych terenach budynków wystarczające było wyłącznie stwierdzenie nieważności zapisów odnoszących się do budynków, tj. w szczególności zapisów dotyczących linii zabudowy, liczby kondygnacji i zakazu podpiwniczeń;

10) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1845 z póżn. zm.; zwanej dalej: u.s.g.) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że w zaistniałym stanie były podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w zaskarżonej kasacyjnie części, podczas gdy nie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego skutkującego stwierdzeniem nieważności uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP, a nawet w przypadku uznania istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego wystarczające byłoby wyłącznie stwierdzenie nieważności zapisów odnoszących się do budynków, czyli zapisów dotyczących linii zabudowy, liczby kondygnacji i zakazu podpiwniczeń.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i w tej części o oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylając poprzedni wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 września 2023 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 3171/20, wyraźnie podkreślił, że "z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika także, by Sąd I instancji, przyjmując stanowisko prezentowane przez Radę za własne, konfrontował je z pismami i towarzyszącą im dokumentacją, przedstawianymi przez skarżącego kasacyjnie, których treść prowadzi do przeciwnych wniosków wobec tez formułowanych przez Radę. To z kolei nie pozwala na weryfikację poprawności przyjętego przez Sąd stanowiska". Ponadto, podstawą prawną takiego rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., czyli obligatoryjnych elementów uzasadnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2020 r., wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 148/20, nie dokonał, jak pisze w uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, żadnych ustaleń interpretacyjnych odnoszących się do zaskarżonej kasacyjnie części, które Sąd I instancji był zobligowany zastosować. Naczelny Sąd Administracyjny nie dokonał również analizy merytorycznej zasadności poprzedniego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawę z powodu, iż uzasadnienie wyroku nie pozwalało na weryfikację poprawności przyjętego przez Sąd stanowiska, nie dokonał również żadnej wykładni prawa w niniejszej sprawie. Skoro, Naczelny Sąd Administracyjny uchylając poprzedni wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie dokonał oceny prawnej w sprawie, w zaskarżonej kasacyjnie części, a tym samym nie dokonał ustaleń interpretacyjnych, które Sąd I instancji był zobligowany zastosować, to Sąd ten w niniejszej sprawie powinien zbadać ją od nowa czyli tak jakby rozpoznawał ją na skutek złożonej skargi. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie jest on związany zarzutami ani wnioskami zawartymi w skardze, ani podstawą prawną przedstawioną w skardze.

W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji pominął, że wszystkie ustalenia dla terenów oznaczonych symbolami 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP należy odczytywać łącznie, co umożliwia określenie pozostałych wskaźników. Chociaż określając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie określono wskaźnika intensywności zabudowy, to trzeba mieć na uwadze, że określono wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 90%. Zatem zabudowa nie może zająć więcej niż 10% powierzchni terenu. Brak jednoznacznego określenia wskaźnika intensywności zabudowy nie oznacza zatem dowolności w tym zakresie.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku odnosząc się wyłącznie do twierdzeń Wojewody, nie przedstawił w uzasadnieniu wyroku argumentacji dlaczego te twierdzenia uwzględnił, podczas gdy skarżący kasacyjnie w toku postępowania wykazywał możliwość wyliczenia poszczególnych wskaźników zabudowy. Sąd nie rozważył także możliwości stwierdzenia nieważności uchwały w zakresie zapisów odnoszących się do budynków. Wypracowane zapisy w uchwalonym planie są wynikową współpracy różnych podmiotów, mającą na celu uwzględnienie czynnika społecznego (możliwość składania wniosków i uwag), a także walorów przyrodniczych i krajobrazowych obszaru, przy jednoczesnym zachowaniu wymogów ładu przestrzennego. Trudno się zatem nie zgodzić z faktem, iż uchylenie zapisów w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP w całości wiązałoby się z dużą stratą dla prawidłowego rozwoju tego terenu, w szczególności iż tereny te stanowią ogólnodostępną zieleń parkową urządzoną, o funkcji rekreacyjnej, ozdobnej lub izolacyjnej, a także stanowią tereny inwestycji celu publicznego, zgodnie z § 5 ust. 3 uchwały. Ponadto pozostawienie tych terenów bez obowiązującego planu miejscowego skutkowałoby wzmożonym procesem inwestycyjnym rozwijającym się w oparciu o jednostkowo i niezależnie od siebie wydawane decyzje o warunkach zabudowy. Przy tak cennym przyrodniczo obszarze mogłoby to mieć negatywne, a nawet nieodwracalne skutki w utrzymaniu celu ochrony rezerwatu przyrody Jeziorko Czerniakowskie jakim jest zachowanie ekosystemu starorzecza Wisły jako cennego elementu środowiska przyrodniczego Warszawy i obiektu badawczego nad procesami ekologicznymi oraz wytworzeniem ogólnodostępnych terenów zieleni urządzonej.

Sąd I instancji dopuścił się także naruszenia art. 233 § k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez rezygnację z wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego. Sąd, oceniając naruszenie zasad sporządzania przedmiotowego planu, pominął cały szereg okoliczności zgłaszanych przez organ, jak i wynikających wprost z zapisów samego planu, czy dokumentacji planistycznej, w zakresie możliwości realizacji zabudowy na terenach oznaczonych symbolem 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

W pierwszej kolejności przypomnienia wymaga, że sprawa była ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 września 2023 r., sygn. akt II OSK 3171/20. Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjnych uchylił pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. IV SA/Wa 148/20 i w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Konsekwencją powyższego jest to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydawaniu nowego orzeczenia, a "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd administracyjny I instancji nie może więc stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. bez uwzględnienia konsekwencji wynikających z unormowań zawartych w art. 183 § 1 oraz w art. 190 p.p.s.a. (por. wyroki z 21 sierpnia 2018 r., I OSK 691/18, LEX nr 2558182, z 12 kwietnia 2023 r., II OSK 18/23, LEX nr 3560059). Mając na uwadze, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2020 r., IV SA/Wa 148/20 został zaskarżony w części i Naczelny Sąd Administracyjny wyrok ten w tej części uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, prawidłowe było stanowisko Sadu I instancji co do zawężenia granic sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie uznać należało za niezasadne.

Sąd I instancji nie dopuścił się także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Z przepisu tego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Skarżące kasacyjnie Miasto zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tego typu wadliwości nie wskazuje. Stara się zakwestionować stanowisko Sądu w zakresie stanu faktycznego sprawy, jak również przesłanek stanowiących podstawę uwzględnienia skargi, co nie może okazać się skuteczne w drodze zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącego kasacyjnie również w zakresie, w jakim kwestionuje on stanowisko Sądu I instancji stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie terenów oznaczonych symbolami: 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP. Wyjaśnienia wymaga, że jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej Miasto kwestionuje stanowisko Sądu I instancji tylko w zakresie w jakim Sąd uznał, że istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego było nieokreślenie dla tych terenów wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo: parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy. Konkretyzację stanowił § 4 pkt 6 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., który stanowił, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Ustalenia w tym zakresie, należą do obowiązkowych elementów treści planu miejscowego i powinny one znaleźć swoje odzwierciedlenie zarówno w części tekstowej, jak i graficznej, przy czym obowiązek ich zawarcia w planie miejscowym uzależniony jest od pozostałych ustaleń planu.

Rada Miasta Stołecznego dopuściła na terenach 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP, możliwość realizacji nowej zabudowy w postaci budynków określając, m.in. maksymalną wysokość zabudowy, liczbę kondygnacji oraz procent powierzchni biologicznie czynnej. Nie określiła natomiast wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Zaznaczyć trzeba, że wyznaczona na rysunku planu nieprzekraczalna linia zabudowy na tych terenach oznacza, że dotyczy ona lokalizowania budynków, bowiem zgodnie z ustaleniami § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały: "Ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o: nieprzekraczalnych liniach zabudowy – należy przez to rozumieć wyznaczone na rysunku planu linie, których nie może przekroczyć zabudowa kubaturowa nadziemna, przy czym linia ta nie dotyczy: balkonów, loggii, werand, wykuszy, okapów i nadwieszeń wystających poza obrys budynku nie więcej niż 1,5 m oraz schodów zewnętrznych, pochylni i ramp przy wejściach do budynków". Zatem skoro na terenach: 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP ustalono realizację nowej zabudowy, wyznaczając jej lokalizowanie na rysunku za pomocą nieprzekraczalnych linii zabudowy, to stosownie do wymogu wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., plan miejscowy powinien określać wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, o których mowa w tych przepisach, umożliwiające realizację tej zabudowy, w tym wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Brak ustalenia tego parametru został zasadnie oceniony przez Sąd I instancji jako istotne naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska prezentowanego przez skarżące kasacyjnie Miasto, iż łączne odczytanie wskaźników ustalonych w planie pozwala na ustalenie wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu i wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej są odrębnymi od siebie wskaźnikami i ustalenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, nie zwalnia z obowiązku ustalenia dopuszczalnej powierzchni zabudowy.

Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny jako niezasadne ocenił te z zarzutów skargi kasacyjnej, w ramach których kwestionowane było stanowisko Sądu I instancji w ramach podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały odnośnie do terenów oznaczonych symbolami : 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O oddaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.