Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Protokolant Starszy asystent sędziego Jacek Grzegorzewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi S. M. i I. M. na czynność Wójta [...] z dnia [...] sierpnia 2025 r. i [...] września 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zapewnienia bezpłatnego transportu dziecka do szkoły 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, 2. zasądza od Wójta [...] solidarnie na rzecz S. M. i I. M. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie czynnością – dokonaną pismami z [...] sierpnia 2025 r. oraz [...] września 2025 r. – Wójt Gminy odmówił skarżącym S. i I. M. zapewnienia i zorganizowania dla niepełnosprawnego syna E. M. bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, tj. Szkoły Podstawowej im. [...] przez cały okres nauki we wskazanej szkole.

Do podjęcia zaskarżonej czynności doszło w następujących okolicznościach faktycznych.

Wnioskiem z [...] października 2025 r. skarżący wnieśli do Wójta Gminy o zapewnienie i zorganizowanie dla ich niepełnosprawnego syna bezpłatnego transportu i opieki podczas przewozu do ww. Szkoły Podstawowej w P. w roku szkolnym 2025/2026. Uzasadniając wniosek wskazali, że jest to najbliższa miejsca zamieszkania szkoła oraz że brak jest możliwości dowożenia syna przez rodziców w pełnym zakresie z uwagi na wykonywaną pracę.

Pismem z [...] sierpnia 2025 r. Wójt, w odpowiedzi na powyższy wniosek, poinformował że w wyniku rozmowy z dyrektorem Szkoły Podstawowej w Z., do której w roku szkolnym 2024/2025 uczęszczał syn skarżących, ustalono że szkoła ta zapewnia kształcenie w zakresie kształcenia specjalnego, realizację zaleceń zwartych w orzeczeniu Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w [...] z [...] sierpnia 2024 r. o potrzebie kształcenia specjalnego, jak również oferuje odpowiednie warunki lokalowe oraz zatrudnia wykwalifikowaną kadrę pedagogiczną. W ramach ustalonej sieci szkół jest również zapewniony dowóz syna skarżących do szkoły bezpośrednio z domu jak i powrotem po zajęciach lekcyjnych. Wobec tego, ze względów organizacyjnych, nie ma możliwości dowożenia syna skarżących do szkoły położonej w innej gminie i powiecie.

Pismem z [...] września 2025 r. (uzupełnionym pismem z [...] października 2025 r.) skarżący wezwali organ do zapewnienia i zorganizowania dla ich syna bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej.

Wójt w pismach z [...] września 2025 r. i z [...] października 2025 r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z [...] sierpnia 2025 r.

Skarżący pismem z [...] października 2025 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy czynność Wójta Gminy w przedmiocie odmowy zapewnienia i zorganizowania dla niepełnosprawnego syna E. M. bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, tj. Szkoły Podstawowej im. [...] przez cały okres nauki we wskazanej szkole. Zarzucili przy tym naruszenie:

a) art. 39 ust. 4 w zw. z art. 39a ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. 2025 r. poz.1043, dalej jako "u.p.o.") poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu zgodnie ze złożonym wnioskiem, podczas gdy Wójt zobowiązany był do zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki podczas przewozu dziecka do najbliższej szkoły na podstawie ww. przepisów, co jest uzasadnione dobrem małoletniego dziecka, odległością szkoły oraz koniecznością zapewnienia odpowiedniego kształcenia specjalnego, warunków oraz rozwoju małoletniego;

b) art. 70 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie i odmowę zapewnienia bezpłatnego transportu i opieki podczas przewozu zgodnie z wnioskiem, podczas gdy z ww. przepisu wynika obowiązek zapewnienia prawa do nauki oraz powszechnego i równego dostępu do wykształcenia.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej czynności oraz uznanie obowiązku Wójta [...] i zobowiązanie go do zorganizowania bezpłatnego transportu i opieki zgodnie z ich wnioskiem.

W uzasadnieniu wyjaśnili, w szczególności że małoletni legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności oraz o potrzebie kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawność intelektualną w stopniu lekkim oraz autyzm, w tym zespół Aspergera. W związku z tym, potrzebuje on odpowiedniego przyjaznego środowiska oraz wykwalifikowanej kadry, by mógł w sposób prawidłowy rozwijać się i przyswajać naukę w szkole podstawowej. Podkreślili jednocześnie, że wskazana przez nich szkoła jest najbliższą szkołą podstawową posiadającą odpowiednią kadrę nauczycieli i umożliwiającą realizację orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego małoletniego. Ponadto, wskazali że wykonywana przez nich praca zawodowa uniemożliwia im codzienne dowożenie syna do szkoły.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie oraz jednocześnie – z uwagi na uzgodnienie z Burmistrzem M. K. P. powierzenia Gminie K. zadania transportu i opieki w czasie przewozu syna skarżących do Szkoły Podstawowej w P., którego realizacja nastąpi od [...] listopada 2025 r. – o umorzenie postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko Wójt wskazał, że nie uwzględnił wniosku skarżących, ponieważ Szkoła Podstawowa w Z. zapewnia kształcenie zgodnie z przepisami w zakresie kształcenia specjalnego a także realizuje zalecenia zawarte w orzeczeniu Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w [...] o potrzebie kształcenia specjalnego E. M.. Organ wskazał, że odmowę dowozu i opieki małoletniego do szkoły poprzedziła przeprowadzona przez organ ocena potrzeb i możliwości niepełnosprawnego dziecka oraz należnych mu standardów kształcenia, zgodnie z wydanym wobec niego orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego. Ponadto w treści odpowiedzi na skargę przedstawił obszerną argumentację w tym zakresie.

Na rozprawie [...] kwietnia 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, że skargą objęta jest jedna czynność, niezależnie od tego ile pism pełnomocnik wystosował do organu w sprawie. Doprecyzowując skargę wskazał, że jej przedmiotem jest pismo z [...] sierpnia 2025 r. (zawierające merytoryczne odniesienie się do wniosku) oraz z [...] września 2025 r. (stanowiące odpowiedź na pismo sformułowane przez kancelarię prawną, podtrzymujące stanowisko wyrażone w piśmie z [...] sierpnia 2025 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności wymienionych w tym przepisie. Przy czym - zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym już w orzecznictwie sądów administracyjnych - odmowa zapewnienia uczniom dojazdu do szkoły jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem jest ona zaskarżalna skargą do sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W rozpatrywanej sprawie Wójt Gminy po rozpatrzeniu wniosku skarżących z dnia [...] sierpnia 2025 r. odmówił zorganizowania dowozu do szkoły dla ich niepełnosprawnego syna – pismami z [...] sierpnia 2025 r. oraz z [...] września 2025 r. Pisma te doręczono [...] sierpnia 2025 r. - skarżącym i [...] września 2025 r. - pełnomocnikowi skarżących. Skarga do Sądu wniesiona została zaś [...] października 2025 r. Z uwagi na brak pouczenia przez organ o możliwości zaskarżenia jego czynności do sądu administracyjnego Sąd uznał, że wniesienie skargi na tę czynność nastąpiło z uchybieniem terminu bez winy skarżących i rozpoznał merytorycznie skargę.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowił art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz.1043 ze zm., zwanej dalej: "p.o."), zgodnie z którym zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia.

Podkreślić należy, że obowiązek zapewnienia przez gminę przewozu niepełnosprawnego dziecka do szkoły jest realizacją konstytucyjnego prawa do nauki (art. 70 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Zgodnie z przepisem art. 70 ust. 4 Konstytucji RP władze publiczne zapewniają obywatelom powszechny i równy dostęp do wykształcenia. W tym celu tworzą i wspierają systemy indywidualnej pomocy finansowej i organizacyjnej dla uczniów i studentów. Warunki udzielania pomocy określa ustawa – Prawo oświatowe.

Podkreślenia wymaga również to, że wśród celów systemu oświaty, w art. 1 pkt 6 i 7 ustawodawca wskazał: możliwość pobierania nauki we wszystkich typach szkół przez dzieci i młodzież niepełnosprawną, niedostosowaną społecznie i zagrożoną niedostosowaniem społecznym, zgodnie z indywidualnymi potrzebami rozwojowymi i edukacyjnymi oraz predyspozycjami, jak również opiekę nad uczniami niepełnosprawnymi przez umożliwienie realizowania zindywidualizowanego procesu kształcenia, form i programów nauczania oraz zajęć rewalidacyjnych.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 p.o., sieć publicznych szkół podstawowych powinna być zorganizowana w sposób umożliwiający wszystkim dzieciom spełnianie obowiązku szkolnego. W myśl zaś ust. 4 pkt 1 powołanego art. 39 p.o., obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia.

Obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 6 i art. 39 ust. 4 p.o., gmina spełnia poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. (art. 39a p.o.).

Sąd podziela ukształtowaną w orzecznictwie wykładnię systemową i celowościową sformułowania: "najbliższa szkoła podstawowa" oraz "najbliższa szkoła ponadpodstawowa". W ocenie Sądu, nie może budzić zatem wątpliwości, iż niepełnosprawni uczniowie, do których odnosi się przedmiotowy przepis, mogą różnić się rodzajem posiadanej niepełnosprawności, a także jej zakresem. Dowodzenia nie wymaga również twierdzenie, że nie każda placówka szkolna posiada warunki odpowiednie do kształcenia dzieci obciążonych wszelkiego rodzaju niepełnosprawnościami. Tak więc dla każdego indywidualnego przypadku, należy dokonywać wykładni sformułowania "najbliższa szkoła". Na przedmiotową "bliskość" składać się będzie zarówno element położenia geograficznego (odległość szkoły od miejsca zamieszkania), jak też element posiadania przez daną placówkę oświatową warunków umożliwiających kształcenie dzieci z konkretnym rodzajem niepełnosprawności (por. wyroki NSA z dnia 18 grudnia 2014 r., sygn. I OSK 1961/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. I OSK 3298/14, z dnia 18 grudnia 2014 r. sygn. I OSK 1961/14, z dnia 11 października 2018 r. sygn. I OSK 2730/16 dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

To do oceny organu należy zatem rzeczowe ustalenie na podstawie stosownego materiału dowodowego, która placówka szkolna będzie właściwa dla zapewnienia opieki stosownej do stopnia i rodzaju niepełnosprawności konkretnego dziecka. Podkreślić należy, że odbiorcą uprawnień opisanych w omawianej regulacji prawnej są dzieci niepełnosprawne, zarówno w zakresie ruchowym, jak też w zakresie ograniczeń intelektualnych. Ocena potrzeb i możliwości takich osób powinna więc być dokonywana w sposób szczególnie wnikliwy, roztropny i delikatny, a przede wszystkim z wykorzystaniem wiedzy fachowej. Ta zaś znajduje się m.in. w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Jest w nim opisany m.in. rodzaj niepełnosprawności (szczegółowa diagnoza), a także zalecenia dotyczące dalszego sposobu postępowania z dzieckiem (w tym także dotyczące dalszego kształcenia) wraz z uzasadnieniem.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, wskazać należy, że jak wynika z akt, dziecko skarżących – E. M. legitymuje się orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2024 r. [...] o potrzebie kształcenia specjalnego, wydanym przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną w [...] zalecającym kształcenie specjalne z uwagi na niepełnosprawność sprzężoną: niepełnosprawność intelektualną w stopniu lekkim, z autyzmem w tym zespołem Aspergera. Nie budzi zatem wątpliwości, że do sytuacji strony odnosi się dyspozycja cytowanego art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o.

Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy kwestii braku zgody organu na uwzględnienie wniosku skarżących co do dowozu ich niepełnosprawnego dziecka do Szkoły Podstawowej im. Wojska [...] w P. w K. P..

Organ odpowiadając na wniosek skarżących wskazał, że po przeprowadzonej rozmowie z dyrektorem Szkoły Podstawowej w Z., ustalono, że szkoła ta zapewnia kształcenie zgodnie z przepisami w zakresie kształcenia specjalnego, realizację zaleceń zawartych w orzeczeniu Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w [...] [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. o potrzebie kształcenia specjalnego, jak również oferuje odpowiednie warunki lokalowe oraz zatrudnia wykwalifikowaną kadrę pedagogiczną. W ramach ustalonej sieci szkół zapewniony jest również dowóz do szkoły bezpośrednio z domu jak i z powrotem po zajęciach lekcyjnych. W związku z tym, jak wskazał Wójt, ze względów organizacyjnych, nie ma możliwości dowożenia syna skarżących do szkoły położonej w innej gminie i powiecie. W kolejnych pismach Wójt podtrzymywał swoje stanowisko wyrażone na gruncie pisma z [...] sierpnia 2025 r.

Z powyższego wynika zatem, że Wójt w kierowanych do skarżących pismach ograniczył się jedynie do wskazania, że po rozmowie z dyrektorem szkoły znajdującej się na terenie gminy – tj. Szkoły Podstawowej w Z. - ustalił że szkoła ta pozwala na spełnienie wszystkich warunków wynikających z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego syna skarżących. Deklaracji tej nie towarzyszyły jednak żadne dokumenty, które pozwalałyby zweryfikować twierdzenia organu i rozstrzygnąć, czy istotnie i w jakim stopniu szkoła ta spełnia wymogi określone w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Na tej podstawie nie sposób zatem stwierdzić czy Wójt rzeczywiście dokonał pełnej i wnikliwej analizy przedmiotowej sprawy – do czego był zobowiązany - mając na uwadze znajdujący się w aktach materiał dowodowy i rozważając jej indywidualne okoliczności, czy też poprzestał wyłącznie na rozmowie przeprowadzonej z dyrektorem Szkoły Podstawowej w Z., której szczegółów - co należy podkreślić - nie sposób ustalić na podstawie przedłożonych do Sądu akt. Organ wskazał bowiem w tym zakresie jedynie na samą okoliczność przeprowadzenia rozmowy, nie ujawniając jednak zakresu omawianych z dyrektorem kwestii. Ponadto, z uzasadnienia czynności podjętej przez Wójta, przypuszczać można również – z uwagi na brak oceny stanowiska wyrażonego przez dyrektora – że stanowiska tego Wójt nie przyjął jako dowodu podlegającego jego samodzielnej ocenie, a jako dowód de facto przesądzający sprawę, na którym oparł swoje rozstrzygnięcie. Przy czym, zaznaczyć należy, że to nie dyrektor podejmuje przedmiotową czynność, a organ samodzielnie po przeprowadzeniu wszechstronnej analizy. W treści uzasadnienia podjętej czynności zabrakło zatem jakichkolwiek rozważań świadczących o przeprowadzonej przez organ samodzielnej analizie chociażby tego czy szkoła w Z. będzie mogła realizować potrzeby dziecka w takim samym stopniu, jak preferowana przez rodziców małoletniego szkoła w P. czy też analizie odpowiedzi dyrektora szkoły w Z. przez pryzmat treści orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Podsumowując powyższe stwierdzić należy zatem, że organ nie wykazał by w sprawie przeanalizował istotne kwestie, do czego był zobowiązany, a swoją czynność uzasadnił jedynie rozmową przeprowadzoną z dyrektorem Szkoły Podstawowej w Z., która co należy podkreślić – nie została w żaden sposób utrwalona czy też udokumentowana (choćby w formie nadesłanego do akt sprawy następczo po rozmowie stanowiska dyrektora na piśmie) i nie ma po niej śladu w aktach sprawy.

W sprawie, w której to organ winien przede wszystkim ustalić która szkoła dla małoletniego syna skarżących będzie "najbliższą" w rozumieniu art. 39 ust. 4 pkt 1 p.o., zabrakło zatem oceny i porównania możliwości spełnienia warunków wynikających z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego E. M. przez szkołę wskazaną przez skarżących – tj. Szkołę Podstawową w P. w K. P. oraz Szkołę Podstawową w Z., która w ocenie Wójta spełnia wszelkie potrzeby małoletniego syna skarżących. Dopiero tak przeprowadzona analiza pozwoliłaby na określenie, która z powyższych szkół faktycznie realizuje potrzeby małoletniego w większym stopniu. Z uwagi zatem na brak przeprowadzenia przez organ analizy, znajdującej odzwierciedlenie w aktach sprawy, dokonanie przez sąd merytorycznej kontroli zaskarżonej czynności nie było możliwe. To zaś stanowi o jej wadliwości w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej bezskuteczności.

Odnosząc się natomiast do treści odpowiedzi na skargę, w której organ dokonał pogłębionej – w porównaniu do zaskarżonej czynności – analizy w zakresie zaspokojenia potrzeb małoletniego przez Szkołę Podstawową w Z., wskazać należy że pozostaje ona bez jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że próba uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, złożonym po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może zastąpić uzasadnienia ani go uzupełniać. Rozważania i ocena powinny zostać zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, podobnie jak same ustalenia (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt V SA/Wa 2905/05). Pogląd ten należy odnieść także do działania organu polegającego na dokonaniu czynności. Kognicja sądu administracyjnego nie pozwala na dokonywanie ustaleń w sprawie, gdyż ustaleń tych dokonuje organ i powinny one znajdować odzwierciedlenie w kontrolowanej czynności. Zatem ustalenia faktyczne i argumentacja organu dotyczące istnienia innej "bliższej" placówki zapewniającej realizację potrzeb edukacyjnych niepełnosprawnego dziecka skarżącej nie mogą być przenoszone na etap postępowania sądowo-administracyjnego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Gd 769/19 – dostępny na stronie jw.)

W odniesieniu zaś do wniosku organu o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość spowodowaną tym, że doszło do uzgodnienia pomiędzy Burmistrzem M. K. P., a Wójtem Gminy i powierzono Gminie K. P. przez Gminę R. zadanie transportu i opieki w czasie przewozu do Szkoły Podstawowej w P. małoletniego E. M., którego realizacja nastąpi od dnia [...] listopada 2025 r. - Sąd wyjaśnia, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej czynności organu administracji publicznej przez sąd administracyjny następuje na moment jej podjęcia, bez względu na to czy z uwagi na upływ czasu skutki prawne wynikające z takiej czynności trwają lub też ustały. W doktrynie zwraca się uwagę, że art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. za przesłankę umorzenia postępowania uznaje bezprzedmiotowość postępowania (sądowego), a nie bezprzedmiotowość sprawy, która w sensie materialnoprawnym może istnieć dalej (zob. pkt 10 komentarza do art. 161 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021).

Powyższą okoliczność – załatwienia kwestii dowozu syna skarżących do szkoły zgodnie z ich wnioskiem – organ powinien wziąć pod uwagę, ponownie rozpoznając sprawę i w zależności od poczynionych ustaleń podjąć odpowiednie rozstrzygnięcie, w tym ewentualne umorzenie postępowania administracyjnego. Przy czym, co należy podkreślić, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ jest związany oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając kwotę uiszczonego przez skarżących wpisu od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz wynagrodzenia pełnomocnika ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).