Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2379/23 o odrzuceniu skargi B. S. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 lipca 2023 r., znak: DLI-III.7620.39.2022.JG.18 w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2379/23, odrzucił skargę B. S. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii (Minister) z dnia 20 lipca 2023 r., znak: DLI-III.7620.39.2022.JG.18 oraz zwrócił skarżącej uiszczony w kwocie 500 zł wpis sądowy od skargi.

Sąd podał, że zaskarżona decyzja Ministra z dnia 20 lipca 2023 r. została doręczona skarżącej 1 sierpnia 2023 r. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia, tj. wskazywała, że strona niezadowolona z decyzji może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni, od dnia jej doręczenia. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem w niniejszej sprawie w dniu 31 sierpnia 2023 r. Skargę na powyższą decyzję skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu drogą pocztową w dniu 1 września 2023 r., a tym samym z przekroczeniem ustawowego terminu. Skarżąca złożyła wprawdzie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ale postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił jego przywrócenia. Wobec powyższego, Sąd, mając na uwadze dyspozycję art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, zwana dalej: "p.p.s.a."), w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi i zwrocie uiszczonego wpisu sądowego.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca wnosząc o jego zmianę "poprzez przywrócenie skarżącej terminu do złożenia skargi". Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi, mimo iż skarżąca w sposób prawidłowy i zgodnie z przepisami prawa złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jak również uprawdopodobniła fakt, iż do uchybienia terminu nie doszło z jej winy oraz dołączyła stosowne dokumenty, które uprawdopodobniły jej twierdzenia, co skutkowało wydaniem nieprawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie polegającego na odrzuceniu skargi, które nie tylko budzi poważne zastrzeżenia co do rzetelności i zasadności jego wydania (w kontekście szybkości jego rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny), jak również jest bardzo krzywdzące dla skarżącej i narusza prawo skarżącej do rzetelnego i bezstronnego procesu; 2) art. 86 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że skarżąca nie dokonała czynności w terminie ze swojej winy, w sytuacji gdy jej stan zdrowia oraz nadzwyczajna sytuacja związana z małoletnimi dziećmi synowej była główną przyczyną niedochowania terminu, co znajduje potwierdzenie w dokumentach przedłożonych przez skarżącą; 3) art. 87 § 2 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, w sytuacji gdy przedstawiła ona szereg dokumentów, które potwierdzają przebieg zdarzenia z dnia kiedy skarżąca poprosiła osobę najbliższą i zaufaną o nadanie przesyłki na poczcie; 4) art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 k.p.c., poprzez nieprawidłową ocenę dowodów przedłożonych przez skarżącą, polegającą na błędnym uznaniu, że dołączone przez skarżącą dokumenty nie uprawdopodabniają przyczyn i braku winy w niedochowaniu terminu, w sytuacji gdy z dołączonych dokumentów w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że skarżąca nie ponosi winy w niedochowaniu terminu, jak również powierzyła wykonanie czynności osobie najbliższej i nie miała świadomości o braku jej dokonania, a o niewysłaniu listu powzięła wiedzę dopiero z orzeczenia Sądu Administracyjnego w Warszawie, co potwierdza fakt, niezwłocznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu wraz z dokonaniem czynności oraz uiszczeniem opłat.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że skarga skarżącej na decyzję Ministra z dnia 20 lipca 2023 r. została złożona do WSA w Warszawie z uchybieniem ustawowego trzydziestodniowego terminu. Sąd Wojewódzki wprawdzie postanowieniem z dnia 19 stycznia 2024 r. przywrócił skarżącej termin do złożenia skargi, jednakże Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OZ 170/24, uchylił postanowienie Sądu I instancji i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Prawomocnie zatem zostało przesądzone, że w okolicznościach niniejszej sprawy termin do złożenia skargi nie może zostać przywrócony. Orzeczeniem tym, co wynika z art. 170 p.p.s.a., związany był Sąd Wojewódzki orzekający w sprawie, jak również jest nim związany Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejsze zażalenie. Konsekwencją odmowy przywrócenia terminu do złożenia skargi było jej odrzucenie jako wniesionej po terminie. Rozstrzygnięcie Sądu I instancji odpowiada prawu.

Okoliczności podniesione w zażaleniu, wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, nie mogły być wzięte pod uwagę przy rozpoznawaniu środka zaskarżenia, gdyż, po pierwsze, wykraczają poza zakres kontroli objętej w tym postępowaniu, po drugie, zostały już ocenione na etapie rozpatrywania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.