Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel - Ziaja po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.J. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. nr CXV/1547/10 w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto postanawia: odrzucić skargę.

K.J., w dniu 19 stycznia 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. nr CXV/1547/10 w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto. Skargę poprzedził wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które wpłynęło do Urzędu Miasta Krakowa w dniu 28 października 2011 r. Pismem z dnia 4 listopada 2011 r., przesłanym skarżącemu do wiadomości, Przewodniczący Rady Miasta Krakowa zwrócił się do Prezydenta Miasta Krakowa jako projektodawcy uchwały o zajęcie stanowiska w sprawie i rozważenie ,możliwości przygotowania stosownego projektu uchwały Rady Miasta Krakowa zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym. Stanowisko Prezydenta zostało przesłane K.J. z pismem przewodnim z 6 grudnia 2011 r., w którym Wiceprzewodnicząca Rady Miasta Krakowa wyraźnie zaznaczyła, że pismo Prezydenta Miasta Krakowa nie jest stanowiskiem Rady Miasta Krakowa wezwanej do usunięcia naruszenia prawa i ma jedynie charakter informacyjny.

W pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, a w szczególności czy została wniesiona w terminie.

Oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego należy dokonać uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej określana jako p.p.s.a. - oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 (sygn. akt: II OPS 2/07), wyjaśniającą powyższy przepis w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania. W myśl tej uchwały do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyłączenie to oznacza, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie, o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. Z art. 53 § 1 p.p.s.a. wynika termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi, który biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zaś art. 53 § 2 cytowanej ustawy odnosi się do sytuacji, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa; statuuje sześćdziesięciodniowy termin dla wniesienia skargi i biegnie od dnia wniesienia tego wezwania do organu.

Warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, przy czym w sprawie wezwania stosuje się przepisy o terminach załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 35 k.p.a.). Organ gminy powinien więc załatwić wezwanie bezzwłocznie, ewentualnie nie później niż w terminie określonym w art. 35 k.p.a., przy czym ustawa o samorządzie gminnym nie wiąże wniesienia skargi z terminem do załatwienia wezwania. Oznacza to, że skarżący nie musi wyczekiwać na odpowiedź właściwego organu, tzn. ma prawo wezwać organ do usunięcia naruszenia i wkrótce potem wnieść skargę do sądu, a skarga taka nie będzie skargą przedwczesną.

Istotne jest jedynie to, by przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia, a wezwanie to ma być bezskuteczne. O bezskuteczności wezwania natomiast można mówić zarówno wówczas, gdy właściwy organ nie uwzględni wezwania i to stanowisko przedstawi w odpowiedzi na wezwanie, jak i wtedy, gdy właściwy organ gminy nie zajmie stanowiska w sprawie wezwania i nie udzieli odpowiedzi skarżącemu, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W każdym z tych przypadków jednak będzie miał zastosowanie inny termin dla wniesienia skargi - bądź trzydziestodniowy, bądź też sześćdziesięciodniowy. Jeśli skarżący po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia otrzyma odpowiedź na wezwanie i stwierdzi, że nie jest ono skuteczne, to wówczas może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpowiedzi na wezwanie. Ów termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczyna biec tylko wówczas, gdy doręczenie odpowiedzi na wezwanie nastąpi przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania, chyba że skarżący już wcześniej nie czekając na odpowiedź złoży skargę. Jeśli natomiast organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, a skarżący wyczekuje na stanowisko organu, to powinien wnieść skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania.

Zgodnie z powyższym stanowiskiem należy uznać, iż przedmiotowa skarga została złożona z uchybieniem terminu.

W niniejszej sprawie skargę należało wnieść w terminie sześćdziesięciu dni, liczonym od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa tj. od 28 października 2011 r., bowiem organ gminy nie zajął stanowiska w sprawie wezwania i nie udzieli odpowiedzi skarżącemu. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w piśmie z dnia 6 grudnia 2011 r. Wiceprzewodnicząca Rady Miasta Krakowa wyraźnie zaznaczyła, że załączone do niego pismo Prezydenta Miasta Krakowa nie jest stanowiskiem Rady Miasta Krakowa wezwanej do usunięcia naruszenia prawa i ma jedynie charakter informacyjny. Zatem skarga mogła być skutecznie złożona do dnia 27 grudnia 2011 r. Tymczasem skarżący złożył skargę do sądu za pośrednictwem organu administracyjnego dopiero w dniu 19 stycznia 2011 r. tj. z uchybieniem terminu do jej złożenia.

Z powyższych względów skargę wniesioną w niniejszej sprawie jako wniesioną po terminie należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.