Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zakładu [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 679/13 w sprawie ze skargi Zakładu [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną

I OSK 2871/13

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 11 września 2013 r. – wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 679/13 - oddalił skargę Zakładu [...] Sp. j. w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] ( określanego dalej jako [...]WINGiK ) z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków .

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : W dniu 18 lutego 2013 r. Zakład [...] Sp. j. z siedzibą w [...] zwrócił się do Starostwa Powiatowego w [...] o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków dotyczących informacji o nieruchomościach figurujących na G. C. w zakresie miejsca położenia, numeru księgi wieczystej nieruchomości oraz liczby wykazu hipotecznego. Wskazano, że przedmiotowe informacje i dokumenty są niezbędne celem umożliwienia prowadzenia skutecznej egzekucji wierzytelności z tytułu wykonawczego – aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2011 r., Rep. [...], sporządzonego w Kancelarii Notarialnej w [...] oraz postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt [...]. Starosta [...] po rozpatrzeniu tego wniosku postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] odmówił Zakładowi [...] Sp. j. z siedzibą w [...] udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków dotyczących udzielenia informacji o nieruchomościach figurujących na G. C. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. – określanej dalej jako u.p.g.k.), ewidencja gruntów i budynków zawiera informacje dotyczące gruntów, budynków oraz właścicieli i władających. Natomiast stosownie do art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na wniosek, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym poświadczeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Wypis z rejestru gruntów i budynków jest również zaświadczeniem w rozumieniu przepisów k.p.a. Starosta stwierdził, że podane we wniosku przeznaczenie danych dotyczących nieruchomości G. C. ( tj. przygotowanie dokumentów celem prowadzenia skutecznej egzekucji wierzytelności), nie upoważnia do poszukiwania majątku dłużnika za pośrednictwem rejestru gruntów i budynków. Naprowadził, że instytucja wydania informacji z ewidencji gruntów i budynków prowadzanej przez starostów, nie może być traktowana jako instrument służący ujawnieniu majątku dłużnika, które należy do sfery prawa cywilnego, a nie do prawa administracyjnego. Wnioskodawca wskazał we wniosku na swój interes faktyczny, lecz nie wskazał skutecznie interesu prawnego, uprawniającego go do uzyskania zaświadczenia o żądanej treści. Zażalenie na to postanowienie wniósł Zakład [...] Sp. j. z siedzibą w [...] domagając się jego uchylenia. [...]WINGiK postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że żaląca się spółka żądała udzielenia informacji z ewidencji gruntów i budynków dotyczących numeru działki dłużnika i jej położenia oraz liczby wykazu hipotecznego lub numeru księgi wieczystej obejmującej nieruchomości dłużnika. Wnioskodawca powołując się na swe uprawnienia egzekucyjne, domagał się informacji przeznaczonej na użytek przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko dłużnikowi. W ocenie organu okoliczność ta świadczy o istnieniu po stronie wnioskodawcy interesu w uzyskaniu danych z ewidencji gruntów i budynków, jednak jest to interes faktyczny, a nie prawny. Podkreślił, że przedmiotem żądania wnioskodawcy są informacje z ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości wykazanej w operacie ewidencyjnym na rzecz osoby fizycznej, przy czym wnioskodawca nie wskazał konkretnej nieruchomości, lecz dążył do uzyskania informacji o majątku dłużnika, a temu nie służy ewidencja gruntów i budynków. Z uwagi na brak powołania konkretnych przepisów prawa w złożonym wniosku, Starosta rozpatrzył sprawę z uwzględnieniem przepisów k.p.a. oraz art. 24 ust. 2, 3, 4, 5 u.p.g.k. W uzasadnieniu wyjaśnił, że uzyskanie informacji z ewidencji gruntów i budynków będącej w istocie zaświadczeniem w rozumieniu art. 217 § 2 k.p.a. jest uzależnione od wykazania własnego indywidualnego interesu prawnego, uzasadniającego wydanie zaświadczenia. Natomiast wnioskodawca nie wykazał się interesem prawnym, uprawniającym do urzędowego poświadczenia danych ewidencyjnych. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ uznał je jako nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na to postanowienie Zakład [...] Sp. j. z siedzibą w [...] wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, nadto o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 20 ust. 1 w zw. z art. 24 ust 5 u.p.g.k., art. 24 ust. 2 u.p.g.k., art. 24 ust. 3,4 i 5 u.p.g.k. i § 51 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 20 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454. – określanego dalej jako r.e.g.b.) oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 123 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 217 § 1 k.p.a., art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 217 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.c. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Sąd oddalając skargę powołanym na wstępie wyrokiem w jego uzasadnieniu wskazał, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż poprzez zastosowanie regulacji określonej w art. 24 u.p.g.k. można domagać się wydania informacji przedmiotowej lub przedmiotowo – podmiotowej. Za informacje o charakterze przedmiotowym, a więc odnoszącym się wyłącznie do rzeczy w postaci gruntów, budynków i lokali, należy uznać te informacje, o których stanowi art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4 u.p.g.k. Natomiast informacje podmiotowe, czyli wiążące się z danymi osób i jednostek dysponujących prawem własności do gruntu, budynku lub lokalu zostały ujęte w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.g.k. Powyższe rozróżnienie znajduje odzwierciedlenie także w treści art. 24 u.p.g.k. Sąd podkreślił, iż według art. 24 ust. 4 u.p.g.k. każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Ustęp 5 powyższego artykułu u.p.g.k. wskazuje zasady i tryb udostępniania danych ewidencji gruntów i budynków zawierających dane osobowe podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51 oraz wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane osobowe. Podmiotami wymienionymi w art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k. są właściciele, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - inne osoby fizyczne lub prawne, w których władaniu znajdują się grunty i budynki lub ich części, natomiast podmiotami wymienionymi w art. 51 tej ustawy są w sytuacji oznaczonej w tym przepisie osoby władające. W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu – istotne znaczenie odgrywa zastosowany przez [...]WINGiK art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.k. W powyższym przepisie unormowano sytuację, gdy z żądaniem o udostępnienie danych z ewidencji gruntów i budynków zawierających dane osobowe wyżej wymienionych podmiotów ( np. właściciela gruntu) lub o wydanie wypisu z tego operatu ewidencyjnego, zawierającego takie dane osobowe wystąpi inny podmiot niż wymieniony w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 u.p.g.k. Nie może budzić wątpliwości, że w takiej sytuacji udostępnienie danych nastąpi jeżeli ów inny podmiot posiada interes prawny w tym zakresie. Warunek wykazania interesu prawnego wynika z faktu, iż udostępnienie danych obejmuje dane osobowe, czyli informacje podlegające szczególnej ochronie prawnej. Dane o charakterze podmiotowo – przedmiotowym nie są objęte tym samym zakresem jawności co dane o charakterze wyłącznie przedmiotowym. Wniosek spółki został oceniony przez orzekające organy pod kątem tego, czy posiada ona interes prawny, który pozwalałby na uzyskanie danych z ewidencji gruntów, a więc czy wnioskodawca spełnia warunek wynikający z art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.k. Zdaniem Sądu dokonana przez organy subsumcja jest prawidłowa, albowiem skarżący w piśmie nazwanym wnioskiem o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych żądał nie tylko danych o charakterze przedmiotowym, ale także danych podmiotowych tj. informacji o nieruchomości dłużnika G. C. Tego rodzaju dane nie mają wyłącznie charakteru przedmiotowego, skoro wynikiem udzielenia informacji byłoby przekazanie żądającemu danych osobowych właściciela działki lub działek. Żądanie Spółki odpowiadało więc hipotezie art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.k. Ponieważ skarżąca spółka domagała się uzyskania informacji o stanie majątku określonej osoby, to jej wniosek nie mógł zostać rozpatrzony przez organy wyłącznie na podstawie art. 24 ust. 2 i 4 u.p.g.k., czyli z pominięciem wymogu wykazania interesu prawnego. Stanowisko to - zdaniem Sądu I instancji - znajduje w tym zakresie oparcie zarówno w doktrynie ( por. E. Stefańska (w.:) J. Lang (red.), E. Stefańska, S. Krupa, M. Krzymiński, G. Lang, J. Maćkowiak, Prawo geodezyjne i kartograficzne. Komentarz, Lex 2013) jak i w orzecznictwie ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2010 r., II SA/Wr 546/10, LEX nr 1112662). W ocenie Sądu okazały się niezasadne zarzuty skargi podnoszące błąd organów w nierozpatrzeniu zgłoszonego żądania w kontekście art. 24 ust. 2 u.p.g.k., albowiem informacje o których mowa w tym przepisie, czyli informacje o charakterze przedmiotowym mogą zostać udostępnione przez organ tylko wtedy, gdy wnioskodawca wskaże konkretnie grunty, budynki lub lokale, co do których żąda informacji (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r. o sygn. akt I OSK 548/11). Sąd uznał również, iż skoro strona skarżąca domagała się wydania jej danych o działkach stanowiących własność G. C. i żądanie to umotywowano umożliwieniem prowadzenia egzekucji wierzytelności wynikającej z treści aktu notarialnego, to odmowa udostępnienia tych danych była zasadna. Interesu prawnego (jako kategorii materialnoprawnej) nie tworzy w szczególności postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec dłużnika wskazanego we wniosku o udzielenie informacji z ewidencji gruntów i budynków. Brzmienie tego przepisu nakazuje ograniczenie prawa dostępu do danych tych osób, których prawa i roszczenia mają charakter prawnorzeczowy i jako takie wiążą się z nieruchomością. Takiego charakteru nie ma natomiast roszczenie skarżącej spółki, która wykazała jedynie istnienie zobowiązania pieniężnego. Skarżąca spółka domagając się od organów danych o bliżej nieokreślonej działce swego dłużnika, żądała w istocie wyjawienia jego majątku. Wyjawienie majątku miało jej posłużyć do zapewnienia skuteczności egzekucji zobowiązania pieniężnego określonego w tytule wykonawczym. Skuteczności egzekucji należności cywilnoprawnych nie służą przepisy u.p.g.k. o udostępnianiu danych zawartych w ewidencji gruntów. W tym zakresie Sąd powołał się na wyroki NSA : z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06, Lex nr 349769 , z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1181/09 oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2009 r. , sygn. akt II SA/Rz 526/09. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących naruszenia przez organy art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. Sąd wyjaśnił , że powyższy przepis w zakresie udzielania informacji z ewidencji gruntów nie znajduje zastosowania. Udostępnianie danych zawartych w ewidencji podlega przepisom u.p.g.k. oraz przepisom wykonawczym do tego aktu. W szczególności w myśl art. 24 ust. 3 u.p.g.k. starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie: 1) wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu; 2) wyrysów z mapy ewidencyjnej; 3) kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego; 4) plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych; 5) usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej. Unormowania, o których mowa, mają charakter lex specialis wobec unormowań kodeksowych dotyczących wydawania zaświadczeń. W tym zakresie Sąd powołał się na stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. , sygn. akt I OSK 189/09.

Sąd podkreślił ponadto, iż przepisy u.p.g.k. nie rozstrzygają o formie działania organu, jeżeli odmawia on udostępnienia żądanych przez wnioskodawcę informacji, stąd w zakresie, który nie jest uregulowany w u.p.g.k. przepisy k.p.a. dotyczące wydawania zaświadczeń znajdują zastosowanie. Oznacza to, że powołanie się przez organ pierwszej instancji na przepisy k.p.a. o odmowie wydania zaświadczenia i tym samym przyjęcie formy postanowienia jako formy wyrażenia odmowy udostępnienia było zasadne. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego nie świadczą o takich naruszeniach tych regulacji, które mogłyby mieć wpływ na ustalony wynik sprawy stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a. ). Ponadto Sąd kontrolując czynności organów nie dostrzegł innych niż poruszone w skardze nieprawidłowości w wykładni lub stosowaniu przepisów prawa. W związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Zakład [...] Sp. j. w [...], zaskarżając go w całości i zarzucając mu :

I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. :

- art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.k. przez jego błędną wykładnię prowadzącą do ustalenia, że skarżącego, pomimo iż dysponuje on tytułem wykonawczym przeciwko dłużnikowi, nie można uznać za osobę mającą interes prawny w uzyskaniu informacji o posiadanych przez dłużnika składnikach majątku, podczas gdy z klauzuli wykonalności wynika obowiązek udzielenia przez wszystkie organy, urzędy i osoby pomocy wierzycielowi w wykonaniu orzeczenia, na każde jego wezwanie ;

- art. 24 ust. 2 u.p.g.k. poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że wierzyciel legitymujący się tytułem wykonawczym nie jest osobą uprawnioną do uzyskania informacji z ewidencji gruntów, gdy tymczasem informacje o gruntach są jawne ;

- art. 20 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 5 u.p.g.k. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przekonania, iż żądanie udzielenia informacji o nieruchomościach G. C. stanowi informację o charakterze przedmiotowo-podmiotowym, podczas, gdy informację taką należy zakwalifikować jako mającą charakter przedmiotowy, bowiem nie zmierza ona do wskazania osoby właściciela ani miejsca jego zamieszkania ;

- art. 24 ust. 2 u.p.g.k. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji naruszenie obowiązującej zasady jawności oraz powszechnej dostępności za odpłatnością wszystkim zainteresowanym informacją o gruntach, budynkach i lokalach oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu tego przepisu, w sytuacji gdy skarżący żądał podania jawnych danych z operatu ewidencyjnego, co nie wymaga wykazania interesu prawnego ;

- art. 24 ust. 3 u.p.g.k. w zw. z § 51 r.e.g.b. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym wyłącznie w formie: wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu, wyrysów z mapy ewidencyjnej, kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego, plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych, usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej, zaświadczeń, komputerowych wydruków mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, o których mowa w § 22-32, wypisów z rejestrów i kartotek, wyrysów z mapy ewidencyjnej, plików komputerowych, informacji przekazywanych ustnie i wizualnie, podczas gdy przepisy nie tworzą katalogu numerus clausus form uzyskiwania informacji o nieruchomościach;

- art. 24 ust 3 u.p.g.k. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą niewłaściwym zakwalifikowaniem przez organ wniosku skarżącego, bowiem wnioskodawca żądał udzielenia informacji o nieruchomościach, do których nie ma zastosowania tryb przewidziany u.p.g.k., a nie uzyskania danych w rozumieniu powyższej ustawy,

- "art. 24 ust. 4 i 5 ust. 3" u.p.g.k. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, iż dla uzyskania żądanych przez skarżącego informacji niezbędne jest wykazanie interesu prawnego, w sytuacji gdy przedmiotowy przepis przewiduje konieczność legitymowania się interesem prawnym w przypadku ubiegania się o wydanie wypisu z ewidencji gruntów, a w przedmiotowej sprawie skarżący domagał się wydania informacji w oparciu o przepis art. 24 ust. 2 u.p.g.k. , który statuuje jawność informacji z ewidencji gruntów i budynków, a zatem ustawa nie uzależnia ich udzielenia od wykazania interesu prawnego;

II. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj:

- art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jednostronne ustosunkowanie się Sądu do części podniesionych w skardze zarzutów i lakoniczne stwierdzenie, iż "podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania (...) nie świadczą o takich naruszeniach tych regulacji, które mogłyby mieć wpływ na ustalony wynik sprawy (...)", co uniemożliwia przeprowadzanie rekonstrukcji toku myślowego organu, a tym samym zbadania zasadności wydanego rozstrzygnięcia,

- art. 134 § 1, 135 i 145 § 1 ust. 1 pkt a i c p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi pomimo braku nie budzących wątpliwości dowodów uzasadniających odmowę udzielenia żądanych przedmiotowych informacji oraz przyjęcie przez Sąd jako własnej, błędnej tezy postawionej przez organy administracyjne I i II instancji, iż w przedmiotowym stanie faktycznym przedmiotem badania jest wniosek obejmujący żądanie udzielenia informacji o charakterze przedmiotowo- podmiotowym, gdy z okoliczności sprawy wynika, iż skarżący żądał informacji o charakterze przedmiotowym, do których uzyskania nie jest wymagane wykazanie interesu prawnego, a jeżeli by nawet przyjąć konieczność jego wykazania - skarżący takowy posiada, a nadto - wniosek skarżącego nie może zostać zakwalifikowany jako wniosek o wydanie zaświadczenia ;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez [...]WINGiK przepisu art. 7 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez jego niewłaściwe niezastosowanie w sytuacji, w której "uchybienia organu pierwszej instancji powodują zasadność uchylenia zaskarżonych postanowień" ;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie przez Sąd istoty sprawy i bezkrytyczne powtórzenie stanowiska organów administracji i pominięcie faktu, iż przedmiotem toczącego się postępowania administracyjnego nie było żądanie uzyskania informacji o danych o charakterze podmiotowym czy przedmiotowo-podmiotowym, jak również zaświadczenia w rozumieniu k.p.a., ale informacji o charakterze przedmiotowym dot. nieruchomości, których właścicielem lub współwłaścicielem jest G. C. ;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z art. 7, 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego i niepodjęcie działań zmierzających do prawidłowego ustalenia przedmiotu żądania oraz dokonanie ustaleń sprzecznych z zasadnymi twierdzeniami skarżącego, w sytuacji gdy to na organach administracji spoczywa obowiązek wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy i ustalenia prawdy w sensie materialnym a zaniechanie przez organ administracyjny podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością postanowienia ;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ wyższego stopnia do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa.

W oparciu o tak sformułowane podstawy kasacyjne skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. ( a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które nie mają charakteru wtórnego i powiązanego w sposób bezpośredni z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny nie doszukał się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa warunki jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku. Zważyć bowiem należy, iż wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy uzasadnienie to nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, co jest nie mniej istotne, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku, a mianowicie, gdy nie daje podstaw do oceny poczynionych przez sąd wniosków co do legalności działań kontrolowanego organu administracji (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 200/15 ). Niewątpliwie takiego zarzutu nie można uczynić uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zawiera bowiem ono stanowisko odnośnie stanu faktycznego oraz ocenę legalności kontrolowanego postanowienia w stopniu, który umożliwia kontrolę instancyjną.

Ponadto okoliczność, że Sąd I instancji nie odniósł się szeroko w motywach swego rozstrzygnięcia do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżącą spółkę, nie stanowi o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyjaśnienie bowiem podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi zaś – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym - szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów powołanych w skardze, jeśli argumentacja sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności ( por. wyroki NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt II FSK 1696/06, Legalis i z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1824/10, LEX nr 951468). Wymagane jest bowiem by uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu ( por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11 ). Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenie spełnia powyższe wymogi, tym bardziej, iż w niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie miała kwestia wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego i to ona zadecydowała o końcowym rozstrzygnięciu, a w tej części uzasadnienie jest szeroko umotywowane, łącznie z przywołaniem orzecznictwa i piśmiennictwa. Sąd I instancji nie naruszył również art. 134 § 1 p.p.s.a. z treści którego wynika, że sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec tak wyrażonej na gruncie przywołanego przepisu zasady oficjalności, w orzecznictwie sądowadministracyjnym przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. może być uznany za usprawiedliwiony wówczas, gdyby w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienie na tyle istotne i oczywiste zarazem, że bez względu na treść zarzutów stawianych w skardze, powinny być one dostrzeżone i uwzględnione przez sąd administracyjny ( por. wyrok NSA z 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2395/10 ). Natomiast rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym ( por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 , sygn. akt II GSK 2027/13 ) .

Dokonując oceny zasadności wskazanych wyżej zarzutów skargi kasacyjnej przy uwzględnieniu przedstawionych argumentów brak jest podstaw, aby przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała którakolwiek z wymienionych powyżej sytuacji, która mogłaby zostać zakwalifikowana, jako naruszenie wskazanego powyżej przepisu p.p.s.a. Sąd I instancji orzekł " w granicach danej sprawy", dokonał bowiem oceny zgodności z prawem objętego skargą postanowienia zapadłego w konsekwencji wniosku skarżącej spółki z dnia 18 lutego 2013 r. i złożenia przez nią zażalenia na postanowienie organu I instancji rozpoznającego tenże wniosek. Sąd przeprowadził dogłębną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie i odniósł je do stanu faktycznego, ustosunkowując się w niezbędnym zakresie do zarzutów skargi , rozpoznając tym samym istotę sprawy. To, że nie zostały podzielone zarzuty skargi nie sposób uznać, iż stanowisko Sądu jest jednostronne, bezkrytyczne, a w konsekwencji - jak stara się to przedstawić autor skargi - prowadzące do nierozpoznania istoty sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób również uznać, iż zaskarżony wyrok narusza art. 135 p.p.s.a., który stanowi, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten ma zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi. Ponadto, naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis uprawnia sąd administracyjny, a nie wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej ( por. wyrok NSA z 12 marca 2013 r. sygn. akt: I OSK 1199/12, wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1979/13 , wyrok NSA z dnia 3 lipca 2015 r. , sygn. akt II OSK 3151/13 ). W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że organy nie dopuściły się naruszenia prawa i oddalił skargę, co powoduje, że zarzut naruszenia powołanego przepisu nie może odnieść zamierzonego skutku. Niezasadne są również zarzuty skargi wskazujące, iż Sąd uchybił przepisowi art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a., akceptując ustalenia poczynione przez organy administracji, które w ocenie skarżącego zostały dokonane z naruszenie art. 7 i art. 77§ 1 k.p.a., w związku z zaniechaniem wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego i niepodjęcia działań mających na celu ustalenie przedmiotu żądania. Zważyć bowiem należy, iż stan faktyczny w niniejszej sprawie był jednoznaczny i nieskomplikowany. Otóż skarżąca spółka domagała się udostępnienie danych z operatu ewidencyjnego o nieruchomościach figurujących na G. C. w zakresie miejsca położenia, numeru księgi wieczystej nieruchomości oraz liczby wykazu hipotecznego, powołując się, że przedmiotowe informacje są niezbędne do prowadzenia skutecznej egzekucji wierzytelności z powołanego tytułu wykonawczego. Skarżący formułując powyższy zarzut w istocie nie wskazuje na czym mają polegać błędne ustalenia, błędne odkodowanie treści wniosku przez organy. Przytoczona argumentacja w istocie sprowadza się do kwestionowania materialnoprawnej oceny tego wniosku. A ta, dokonana zarówno przez organy administracji , jak i przez Sąd I instancji jest prawidłowa.

Zważyć bowiem należy, iż rozbudowane zarzuty naruszenia prawa materialnego sprowadzają się w zasadzie do tego, iż zdaniem skarżącej spółki żądane przez nią informacje są informacjami o charakterze przedmiotowym, gdyż dotyczą danych wskazanych w art. 20 ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.g.k. i w związku z tym powinny być jej udostępnione na podstawie art. 24 ust. 4 w zw. z ust. 2 u.p.g.k. , a jeśli nawet, gdyby przyjąć interpretację, iż mają one również dodatkowo charakter podmiotowy, obejmujący dane określone w art. 20 ust. 2 pkt 1 u.p.g.k. , to skarżąca spółka jako wierzyciel legitymujący się tytułem wykonawczym wystawionym przeciwko dłużnikowi ma interes prawny w uzyskaniu tych informacji na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.k. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, zarówno organy administracji, jak i Sąd I instancji prawidłowo przyjęły, że skarżąca wystąpiła do Starostwa Powiatowego w [...] z wnioskiem o udzielenie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym w trybie art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.k., co z kolei rodziło potrzebę wykazania interesu prawnego w uzyskaniu przewidzianych w powołanym przepisie informacji. Zasadnicze znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma wykładnia art. 24 ust. 2, 4 i 5 pkt 3 u.p.g.k., który miał zastosowanie w kontrolowanej sprawie w brzmieniu nadanym przez art. 23 pkt 10 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej ( Dz.U.nr 76, poz. 489 ), obowiązującym od dnia 7 czerwca 2010 r. do dnia 11 lipca 2014 r. W tym miejscy należy wskazać, że interpretacja przepisów o dostępie do informacji z ewidencji gruntów i budynków w trybie art. 24 u.p.g.k była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. wyroki NSA: z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1181/09, z dnia 20 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 189/09, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1553/09, z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 548/10 ). Wprawdzie powyższe orzeczenia zapadły w innym stanie prawnym, z inną systematyką w ramach art. 24 u.p.g.k., jednakże poglądy w nich wyrażone zachowały aktualność wobec zbieżności zawartych uregulowań. W powołanych wyrokach wskazano bowiem, że ewidencja gruntów i budynków zawiera dane o charakterze przedmiotowym (20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4 u.p.g.k.) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.g.k.). Takie rozróżnienie zawiera również art. 24 u.p.g.k. W ust. 2 tego przepisu ustawodawca przewidział bowiem, iż informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Natomiast w ust. 4 wskazał, iż każdy z zastrzeżeniem ust. 5 może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Natomiast stosownie do ust. 5 wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 (tj. dane o charakterze podmiotowym), wydawane są jedynie na żądanie: 1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; 2) podmiotów publicznych lub podmiotów nie będących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu; 3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Zasadniczym elementem różnicującym obie podstawy prawne jest to, iż dopuszczalność udostępnienia danych na podstawie art. 24 ust. 5 u.p.g.k. powiązana została z faktem władania przez wnioskodawcę gruntem, budynkiem lub lokalem, bycia podmiotem publicznym albo podmiotem realizującym zadania publiczne albo z przysługiwaniem wnioskodawcy interesu prawnego w uzyskaniu danych. Natomiast udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 4 w zw. z ust. 2 u.p.g.k. nie zostało uzależnione od władania gruntem, budynkiem lub lokalem, wobec których określona informacja miałaby być udzielona. Nie jest również zależne od przysługiwania interesu prawnego. Informacje o których mowa w art. 24 ust. 4 w zw. z ust. 2 u.p.g.k. (a więc informacje o charakterze przedmiotowym) mogą być jednak udostępnione przez organ tylko wtedy, gdy wnioskodawca wskaże konkretnie grunty, budynki lub lokale, co do których żąda informacji. W kontekście przedstawionej wykładni art. 24 ust. 2, 4 i 5 u.p.g.k. stwierdzić należy, że skarżąca spółka nie była uprawniona do uzyskania żądanych informacji w trybie art. 24 ust. 4 w zw. ust. 2 u.p.g.k. Jej wniosek dotyczył bowiem udostępnienia danych zawartych w operacie ewidencyjnym w zakresie miejsca położenia i numeru księgi wieczystej nieruchomości oraz liczby wykazu hipotecznego, co do których osobie podanej we wniosku mogą przysługiwać określone prawa rzeczowe. Uzasadniając powyższe żądania skarżąca wskazała zaś, że informacje te są jej niezbędne do prowadzenia egzekucji przeciwko dłużnikowi. Należy w tym miejscu podkreślić, że wnioskodawca w żaden sposób nie sprecyzował o jakie konkretnie nieruchomości chodzi. Tak sformułowany wniosek, choć nie stanowi expressis verbis żądania wydania wypisu z operatu ewidencyjnego, to jednak w istocie wykazuje cechy żądania uzyskania informacji o charakterze także podmiotowym. Skarżący oczekuje bowiem poszukiwania przez organ ewidencyjny bliżej nieokreślonych nieruchomości będących własnością dłużnika spółki. Zatem w pierwszej kolejności organ musiałby ustalić, czy osobie wskazanej we wniosku przysługują w ogóle jakieś prawa rzeczowe. Taka treść wniosku w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie pozwala zakwalifikować żądanych informacji jako jawnych i powszechnie dostępnych w rozumieniu art. 24 ust. 2 i 4 u.p.g.k., bowiem czynności których domaga się wnioskodawca (poszukiwanie majątku nieruchomego dłużnika) przekraczają zakres obowiązków organów ewidencyjnych w sprawach dotyczących udzielenia informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Zatem wniosek skarżącej - ze względu na zakres żądań - mógł być rozpatrywany jedynie w trybie art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.k., a więc w procedurze wydania wypisu z operatu ewidencyjnego. Wskazana procedura, z uwagi na ochronę danych osobowych zawartych w informacji o charakterze podmiotowym, może być jednak zastosowana tylko z uwzględnieniem wszystkich ograniczeń zawartych w art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.k. (w tym dotyczących wykazania interesu prawnego). Ze wskazanych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu błędnej wykładni art. 24 ust. 2 i 4 u.p.g.k. Odnosząc się zaś do kwestii posiadania interesu prawnego, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, w przedmiotowej sprawie skarżącej przysługuje jedynie interes faktyczny. Skarżąca nie wskazała bowiem przepisu prawa materialnego, który zobowiązywałby organ do wydania żądanych informacji. Interesu prawnego (jako kategorii materialnoprawnej) w rozumieniu art. 24 ust. 5 pkt 3 u.p.g.k. nie tworzy w szczególności postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec dłużnika wskazanego we wniosku o udzielenie informacji z ewidencji gruntów i budynków. Jak wskazano wyżej, uzyskanie danych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.g.k. przez inne podmioty niż wymienione w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 u.p.g.k. ustawodawca uzależnia od istnienia interesu prawnego związanego z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Słusznie więc podniósł Sąd I instancji, że brzmienie tego przepisu nakazuje ograniczenie prawa dostępu do danych, do tych osób, których prawa i roszczenia mają charakter prawnorzeczowy i jako takie wiążą się z nieruchomością. Takiego charakteru nie ma natomiast roszczenie skarżącej spółki, która wykazała jedynie istnienie zobowiązania pieniężnego. Nie jest to zatem interes prawny w rozumieniu art. 24 ust 5 pkt 3 u.p.g.k. Ponadto wskazać należy, że właściwym trybem dla poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika jest tryb należący do sfery postępowania cywilnego, nie zaś administracyjnego. Właściwe w tej materii będą więc przepisy kodeksu postępowania cywilnego dotyczące procedury egzekucyjnej tj. art. 785-920 k.p.c. ( por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 560/06, Lex nr 349769, wyrok NSA z dnia 2 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 1181/09, wyrok NSA z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1839/12 ). Należy również podkreślić, iż obowiązku udzielania żądanych danych przez skarżącą spółkę nie można wywodzić z zawartego w treści klauzuli wykonalności sformułowania, iż wszystkie organy, urzędy i osoby mają obowiązek udzielić pomocy wierzycielowi w wykonaniu orzeczenia, na każde jego wezwanie. Zważyć bowiem należy, iż obowiązek tej pomocy wyznaczony jest granicami prawa. W przypadku organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków, te granice wyznaczają przepisy u.p.g.k. oraz przypisy wykonawcze do tej ustawy, w tym przepis art. 24 u.p.g.k. Zważyć należy, iż przywołane w uzasadnieniu skargi orzecznictwo w istocie albo potwierdza wykładnię art. 24 u.p.g.k. przedstawioną powyżej, która jest tożsama z tą dokonaną przez Sąd I instancji ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 2 października 2010 r. , sygn. akt II SA/Wr 546/10, wyrok NSA 21 lipca 2010 r. , sygn. akt I OSK 1319/09 ) albo dotyczy wydania zaświadczenia przez inny organ i na innej podstawie ( por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 grudnia 2010 r. , sygn. akt II SA/Bk 133/10 ) albo też dotyczy wprawdzie wniosku o udostępnienie informacji z ewidencji gruntów i budynków, w którym jednak wskazano konkretną nieruchomość ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 101/09 ) . Podkreślenia wymaga, iż powyższa wykładnia art. 24 u.p.g.k. znalazła również akceptację w piśmiennictwie ( por. D. Felcenloben, Zasady udostępniania danych z katastru nieruchomości, Samorząd Terytorialny 2009/9/26-34, E. Stefańska /w/ J. Lang /red/, P.g.k. Komentarz, LEX 2013, tezy 30 i 31 do art. 24 ). Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 24 ust. 3 u.p.g.k. należy przede wszystkim zauważyć, iż w związku ze wspomnianym na wstępie rozważań związaniem podstawami skargi kasacyjnej konieczne jest ich prawidłowe określenie w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania przez wnoszącego skargę kasacyjną przepisów prawa, którym sąd uchybił ze wskazaniem paragrafu, ustępu, punktu aktu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd kasacyjny, nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie czyni zadość wskazanym wyżej wymogom formalnym. Jej autor sformułował zarzut naruszenia art. 24 ust. 3 u.p.g. bez wskazania, którego punktu tego przepisu dotyczy zarzut. Ponadto lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie potwierdza, iż Sąd I instancji przesądził, że starosta udostępnia dane zawarte w operacie ewidencyjnym jedynie w formie określonej w art. 24 ust. 3 u.p.g.k. Sąd ten nie dokonywał wykładni § 51 r.e.g.b. , a tym samym nie mógł się dopuścić naruszenia powyższego przepisu poprzez jego błędną wykładnię, jak to zarzuca skarżąca spółka. Wobec stwierdzenia, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw w zakresie naruszenia prawa materialnego, nie mogły odnieść skutku pozostające w ścisłym związku z tym naruszeniem i w taki też sposób formułowane przez skarżącego pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego tj. przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 7, 8 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.