Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T.G. i K.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 195/24 o odrzuceniu sprzeciwu T.G. i K.G. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 8 grudnia 2023 r. nr 230/2023 w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), postanowieniem z dnia 19 marca 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 195/24, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."), odrzucił sprzeciw T.G. i K.G. (dalej: Sprzeciwiający się) od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z 8 grudnia 2023 r. nr 230/2023 w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że Skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z 5 lutego 2024 r. wezwani zostali do uzupełnienia braków formalnych wniesionego sprzeciwu przez podanie swoich numerów PESEL oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w ich imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jego odrzucenia. Powyższe wezwanie pełnomocnik Skarżących odebrał 13 lutego 2024 r., jednakże pozostało ono bez jakiejkolwiek odpowiedzi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli Sprzeciwiający się, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ze względu na to, że do pełnomocnika Skarżących nie doręczono wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wskazali, że 13 lutego 2024 r. do kancelarii pełnomocnika Sprzeciwiających się doręczono odpis odpowiedzi na skargę wraz z pismem przewodnim. Ani w kopercie, ani na kopercie, ani w treści pisma przewodniego nie było śladu po jakimkolwiek wezwaniu do usunięcia braków formalnych sprzeciwu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wobec czego sprzeciw, w którym Sąd stwierdził braki formalne, które nie zostały uzupełnione w terminie po uprzednim wezwaniu Sprzeciwiających się na zasadzie art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. do ich uzupełnienia, będzie podlegał odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że zasadnie Sąd I instancji podał, że wniesiony sprzeciw podlegał odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych. Jak już wspomniano powyżej zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z wymogów dotyczących pism procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest wymóg podania numeru PESEL w przypadku pierwszych pism w sprawie (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Ponadto w sytuacji, gdy strona skarżąca jest reprezentowana przez pełnomocnika, to zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. przy pierwszej czynności procesowej dołącza on do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Powyższy obowiązek potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Brak pełnomocnictwa oraz brak numeru PESEL jest brakiem uniemożliwiającym nadaniu pismu prawidłowego biegu, w związku z czym w przypadku stwierdzenia wystąpienia takich braków przewodniczący na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. wzywa stronę o ich uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Odmienny skutek nieuzupełnienia braków pisma w wyznaczonym terminie został przewidziany w art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca sprzeciw, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jego braków formalnych.

W rozpoznawanej sprawie bezspornie do wniesionego sprzeciwu nie dołączono pełnomocnictwa od Sprzeciwiających się ani też nie wskazano ich numerów PESEL. Zasadnie zatem Sąd I instancji, pismem z 5 lutego 2024 r., wezwał pełnomocnika Sprzeciwiających się do uzupełnienia braków formalnych wniesionego sprzeciwu przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Sprzeciwiających się przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz poprzez podanie ich numerów PESEL, w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jego odrzucenia. Powyższe wezwanie pełnomocnik Sprzeciwiających się odebrał 13 lutego 2024 r., jednakże pozostało ono bez jakiejkolwiek odpowiedzi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaszły przesłanki do odrzucenia sprzeciwu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prezentowana w złożonym zażaleniu argumentacja, że pełnomocnik Sprzeciwiających się nie otrzymał wezwania do uzupełninia braków formalnych sprzeciwu, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia, albowiem nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji sprawy.

Po pierwsze, z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że została ona prawidłowo zaadresowana i doręczona pełnomocnikowi Sprzeciwiających się. Po drugie zaś, za bezskuteczny uznać należało zarzut dotyczący zawartości przesyłki, a w szczególności wskazanie na brak wśród doręczanych pism wezwania do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu. Zauważyć tu trzeba, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (zob. np.: postanowienia NSA: z dnia 19 sierpnia 2021 r., sygn. I OZ 245/21, z dnia 25 listopada 2020 r., sygn. I OZ 929/20, z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. I OZ 663/19, czy z dnia 21 maja 2010 r., sygn. II FSK 619/10 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 2000 r., sygn. I CZ 38/00, Biuletyn SN 2000, Nr 5, poz. 15).

Istotnym dla stwierdzenia prawidłowości takiego doręczenia jest, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki zwrotnego potwierdzenia odbioru – a więc zawartość przesyłki powinna jasno wynikać z treści rubryki "rodzaj przesyłki". Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 maja 2020 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 19, dalej: "rozporządzenie"), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Takie sygnowanie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie wskazanej na formularzu, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została opisana na formularzu potwierdzenia odbioru (zob. wyroki NSA: z 8 października 2020 r., II FSK 1072/18, z 25 września 2020 r., II FSK 1649/18, czy postanowienia NSA: z 19 sierpnia 2021 r., I OZ 245/21, z 26 lutego 2021 r., III FZ 185/21, z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09, z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10).

Z analizy akt sprawy wynika, że na podany w sprzeciwie adres pełnomocnika Sprzeciwiających się zostało przesłane wezwanie z 5 lutego 2024 r. do uzupełnienia braków formalnych wniesionego sprzeciwu poprzez podanie numerów PESEL Sprzeciwiających się oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w ich imieniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jego odrzucenia oraz pismo przewodnie z 5 lutego 2024 r., przy którym doręczono odpis odpowiedzi na skargę z 16 stycznia 2024 r. Jednocześnie w piśmie wzywającym do uzupełnienia braków Sąd I instancji poinformował o wyznaczeniu sędziego sprawozdawcy w osobie sędziego WSA Artura Kuś. Zawartość nadanej przesyłki potwierdza pozostawione w aktach sprawy przez pracownika sekretariatu Sądu I instancji - odpisy tych pism (k. 11-12 akt sądowych), a przede wszystkim treść zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 14 akt sądowych), na którym, powyżej miejsca, w którym potwierdzono odbiór przesyłki, w rubryce "Rodzaj przesyłki" znajdują się skrótowy opis jej zawartości, z którego wynika, że przesyłka zawierała: "braki sprzeciwu + odpis odp. na sprzeciw + wsa informuje (1)". Jednocześnie stwierdzić należy, że opisany wyżej formularz zwrotnego potwierdzenia odbioru jest zgodny z wzorem ustalonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Opatrzony własnoręcznym podpisem przez osobę odbierającą przesyłkę (upoważniony pracownik Kancelarii). Dowód potwierdzenia odbioru zawiera więc konkretne adnotacje o jego zawartości, a osoba podpisująca odbiór korespondencji poprzez sygnowanie jej podpisem tym samym poświadczyła, że odebrała wyszczególnione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dokumenty, wśród nich "braki sprzeciwu".

Prawidłowo wypełniony na formularzu zwrotnego potwierdzenia odbioru, stanowiącym załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia, pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 556, dalej: "k.p.c."), potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 kwietnia 1998 r., III CZ 51/98, OSNC 1998). W tym właśnie zakresie dokument urzędowy korzysta z domniemania zgodności z prawdą. Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu (zwrotnym potwierdzeniu odbioru), a których przyjęcie pokwitował własnoręcznym podpisem, powinien ten fakt udowodnić - zgodnie z wymaganiami art. 252 k.p.c. - co oznacza że samo twierdzenie pełnomocnika Sprzeciwiających się, że nie otrzymał przesyłki o wskazanych na dokumencie urzędowym zawartościach, których to otrzymanie potwierdził, będzie niewystarczające do obalenia wiarygodności tego dokumentów (czyli w tej sytuacji zawartości koperty, otrzymanej przez pełnomocnika Sprzeciwiających się 13 lutego 2024 r.). Przyjęcie bowiem dopuszczalności kwestionowania zawartości przesyłki po jej odbiorze stałoby w sprzeczności z istotą potwierdzania odbioru przesyłek. W każdym takim przypadku odbiorca przesyłki mógłby przecież podnosić, że otrzymał inne pisma niż wysłane (opisane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru) lub też, że nie otrzymał żadnego pisma (czyli, że odebrał pustą kopertę).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.