Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2025 r. sprawy ze skargi S. O. na bezczynność Komitetu Wyborczego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje partię polityczną [...] do rozpoznania wniosku skarżącego S. O. z dnia [...] maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność partii politycznej [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od partii politycznej [...] na rzecz skarżącego S. O. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2024 r. S. O., zw. dalej skarżącym, zażądał od Komitetu Wyborczego [...] udzielenia informacji publicznej według stanu na dzień udzielenia odpowiedzi: 1. treści umów zawartych z Fundacją [...] (KRS [...]); 2. wykaz umów zawartych z osobami prawnymi i fizycznymi na usługi polegające na: a. utworzeniu stron(-ny) internetowych(-wej) komitetu wyborczego (lub dystrybuujących materiały wyborcze), b. administrowaniu i prowadzenie stron(-ny) internetowych(-wej) komitetu wyborczego (lub dystrybuujących materiały wyborcze), c. pozyskaniu i utrzymaniu domeny(-men), na której(-rych) umieszczono stronę(-ny) internetową(-we) komitetu wyborczego (lub dystrybuujących materiały wyborcze), d. publikacji w Internecie ogłoszeń, filmów, spotów, audycji itp.

Skarżący wskazał, że wykaz wskazany w punkcie 2 powinien zawierać nazwę i NIP (lub adres, gdy brak NIP) usługodawcy, okres realizacji usługi oraz: kwotę brutto, na jaką umówiły się strony, lub opis mechanizmu rozliczenia się stron (np. 1000 zł za każde 100 reakcji, 5 zł za post) i poniesione w wyniku zawarcia umowy wydatki.

W przypadku umów dot. usług wymienionych w pkt. 2. lit. a-c skarżący wniósł o wskazanie odpowiednio adresów URL/domen. Ponadto w przypadku umów dot. usług wymienionych w pkt 2 lit. d wniósł o podanie informacji z wyszczególnieniem wykorzystywanej platformy reklamowej, jeśli taką wykorzystywano (np. [...], [...]), i wskazaniem kont (w miarę możliwości poprzez wskazanie identyfikatora profilu np. 157458232131) i wydatkowanych kwot.

Skarżący wskazał, aby odpowiedź została mu przesłana na adres elektroniczny (e-mail), z którego został nadany przedmiotowy wniosek.

Tego samego dnia, tj. [...] maja 2024 r. skarżący otrzymał od Komitetu odpowiedź na swój wniosek, sporządzony przez pełnomocnika wyborczego Komitetu, który poinformował go, że Komitet nie podlega reżimowi określonemu w u.d.i.p., gdyż nie wykonuje władzy publicznej, ani zadań publicznych. Wskazał, że ma obowiązki sprawozdawcze wyłącznie wobec Państwowej Komisji Wyborczej (który to organ w jego ocenie powinien być adresatem wniosku skarżącego), a ponadto nie sporządził jeszcze sprawozdania finansowego.

Skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2024 r., z uwagi na fakt, że odpowiedź, którą otrzymał, nie była ani udzieleniem informacji, o które wnioskował, ani nie miała charakteru odmownej decyzji administracyjnej, ponaglił Komitet, przypominając o zbliżającym się upływie terminu na załatwienie sprawy. Wskazał, że wnioskowana informacja nie została mu udzielona, jak również, że organ nie wydał decyzji odmownej.

Następnie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komitetu Wyborczego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Komitet Wyborczy [...], w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.

Komitet wskazał, że nie jest podmiotem zobowiązanym w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie posiada osobowości prawnej, a także zdolności sądowej. Komitet na poparcie stanowiska przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych oraz sądów powszechnych, w tym m.in., postanowienie WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. II SAB/Lu 4/19, postanowienie Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2018 r., sygn. I ACz 1849/18. Komitet Wyborczy wskazał też, że zobowiązanie do udzielenia informacji publicznej ma źródło w wykonywaniu zadań publicznych. Zadaniami publicznymi, w rozumieniu ustawy, są zadania mające na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli oraz istotne z punktu widzenia celów państwa (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r., I OSK 1858/13, wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., I OSK 2994/13, wyrok NSA z dnia 1 października 2014 r., I OSK 403/14). Wyłącznym - ustawowym - zadaniem komitetów wyborczych jest prowadzenie kampanii wyborczej. Komitet powołał postanowienie WSA w Lublinie z dnia 30 stycznia 2019 r., II SAB/Lu 3/19 w którym Sąd wskazał, że z samego jednak uczestnictwa w procesie wyborczym nie można wywodzić tezy, że komitet wyborczy wyborców wykonuje zadania publiczne w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Komitet nie mieści się w kręgu podmiotów zobowiązanych w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 marca 2025 r. syg. akt II SAB/Wa 227/25 odrzucił skargę S. O. na bezczynność Komitetu Wyborczego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Na skutek wniesionej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt III OSK 1095/25 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę pod sygnaturą akt II SAB/Wa 729/25 zważył, co następuje:

Orzekając ponownie w przedmiocie bezczynności organu należy zaznaczyć, że odbywa się ono po wydaniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt III OSK 1095/25, którym uchylono postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. II SAB/Wa 227/25 o odrzuceniu skargi S. O. na bezczynność Komitetu Wyborczego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej i przekazującym temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W związku z powyższym orzekanie w niniejszej sprawie odbywa się w warunkach związania oceną prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Z powyższego wynika, że ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego I instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję, wiąże nie tylko organ, lecz także sąd, albowiem ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania tą oceną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną w warunkach określonych przepisem art. 153 p.p.s.a. oznacza więc, że nie może on ponownie orzekając w tej samej sprawie, formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem prawnym, lecz jest zobowiązany pogląd ten uwzględnić w pełnym zakresie. W tym – co oczywiste – w zakresie odnoszącym się do zgodności z nim ponownie zaskarżonego działania organu administracji, albowiem w równym i takim samym stopniu – jeżeli nie przede wszystkim – adresatem ocen prawnych oraz wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu pierwotnie wydanego prawomocnego wyroku, jest również organ.

Co przy tym nie mniej istotne, związanie oceną prawną traci moc wiążącą w przypadku zmiany stanu prawnego powodującej zdezaktualizowanie się (pierwotnie) wyrażonego poglądu prawnego – co może nastąpić również w związku z tzw. derogacją trybunalską – a ponadto, podjęcia w innej sprawie, w trybie art. 269 p.p.s.a., uchwały zawierającej odmienną wykładnię prawa niż wynikająca z wydanego wyroku (por. uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08), jak również w przypadku zmiany istotnych okoliczności faktycznych zaistniałych po wydaniu orzeczenia sądowego.

Ocena prawna, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., może dotyczyć wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak i – co mniej istotne – stanu faktycznego sprawy. W tej mierze odwołać się należy do ocen prawnych oraz stanowiących ich konsekwencję wskazań co do dalszego postępowania, które zostały zawarte w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2025 r. sygn. akt III OSK 1095/25, którym Sąd ten uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. sygn. akt II SAB/Wa 227/25 odrzucające skargę S. O. na bezczynność Komitetu Wyborczego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej - i przekazała sprawę Wojewódzkiemu Sądowi w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Wobec istoty spornej w sprawie kwestii przypomnienia wymaga więc, że z przywołanego uzasadnienia postanowienia wynika, że "podstawy zdolności sądowej komitetu wyborczego jako organu należy poszukiwać w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeśli dany podmiot wpisuje się w katalog podmiotów określonych w art. 4 u.d.i.p., to podlega on kontroli sądowoadministracyjnej. (...) Ponadto, konstytucyjne prawo do informacji publicznej obejmuje nie tylko informację o działalności organów władzy publicznej, lecz także innych osób oraz jednostek organizacyjnych – a więc również podmiotów nieposiadających zdolności prawnej – w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Istotą działalności komitetu wyborczego jest działanie skierowane na rzecz sprawowania władzy publicznej przez konkretnego kandydata zgłoszonego i popieranego przez dany komitet wyborczy. Komitet wyborczy podejmuje działania w sferze publicznej. Przepis art. 4 u.d.i.p. powinien być interpretowany w kontekście art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który wskazuje jakich podmiotów działalność stanowi przedmiot informacji. Z porównania tych przepisów wynika, że przedmiotem informacji jest działalność organów władzy publicznej oraz osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania władzy publicznej, a tym samym zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej są organy władzy publicznej oraz osoby i jednostki organizacyjne wykonujące zadania władzy publicznej. Przykładowe wyliczenie podmiotów zobowiązanych w art. 4 w ust. 1 w punktach od 1 do 5, poprzedzone jest ogólnym określeniem, że są to "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Oznacza to, że w każdym przypadku dokonywania oceny, czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, konieczne jest ustalenie czy podmiot ten mieści się w tym ogólnym określeniu "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne" (vide: uchwała NSA z 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05 pub. CBOSA).

Ustawodawca tworząc katalog podmiotów, o których mowa powyżej, podzielił je więc na dwie zasadnicze kategorie. Po pierwsze - do udzielania informacji publicznej zobowiązane zostały "władze publiczne", a po drugie – inne podmioty wykonujące "zadania publiczne" (posiadające takie informacje).

Przy czym należy zwrócić uwagę, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 u.d.i.p. zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

Działalność komitetów wyborczych uregulowana jest w ustawie z 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2023 r., poz. 2408 ze zm.; dalej: "k.w."). Zgodnie z art. 84 § 1 k.w. prawo zgłaszania kandydatów w wyborach przysługuje komitetom wyborczym. Komitety wyborcze wykonują również czynności wyborcze, w szczególności prowadzą na zasadzie wyłączności kampanię wyborczą na rzecz kandydatów.

Z powyższego wynika, że komitety wyborcze wykonują zadania publiczne, uczestnicząc w procedurze wyborczej i na zasadzie wyłączności prowadząc kampanię na rzecz zgłoszonego kandydata. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego są one podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. z uwagi na wykonywanie zadań publicznych związanych z realizacją publicznych praw podmiotowych obywateli w procesie wyborczym."

Odnosząc się do czasowego charakteru komitetu wyborczego, zdaniem NSA z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, przewidującego m.in. prawo dostępu do sądu, wynika uprawnienie jednostki do poddania kontroli sądowej działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. W przypadku utraty zdolności sądowej organu – zdaniem NSA - rozważenia wymaga kwestia następstwa prawnego organu, co związane jest z zasadą ciągłości administracji publicznej, wykluczającą dopuszczalność istnienia sytuacji, w której nie byłoby organu właściwego w sprawie administracyjnej, w tym właśnie w sprawie aktów wydanych przez zniesiony organ administracji.

Wskazany komitet wyborczy [...] istotnie przestał istnieć. Zgodnie bowiem z art. 100 § 1 pkt 1 Kodeksu wyborczego komitet wyborczy, z zastrzeżeniem § 2 i 3, ulega rozwiązaniu z mocy prawa po upływie 60 dni od dnia przyjęcia sprawozdania finansowego komitetu wyborczego przez właściwy organ wyborczy. Tak też się stało na skutek uchwały Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 10 marca 2025 r. nr 113/2025 r. w sprawie sprawozdania finansowego Komitetu Wyborczego [...] z wyborów do Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych w dniu 9 czerwca 2024 r. Państwowa Komisja Wyborcza na podstawie art. 144 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2023 r. poz. 2408 oraz z 2024 r. poz. 721, 1572 i 1907) postanawiającej o przyjęciu sprawozdania finansowego Komitetu Wyborczego [...] o przychodach, wydatkach i zobowiązaniach finansowych tego Komitetu, w tym o uzyskanych kredytach bankowych i warunkach ich uzyskania, związanych z udziałem w wyborach do Parlamentu Europejskiego, przeprowadzonych w dniu 9 czerwca 2024 r. wskazując na uchybienie polegające na naruszeniu art. 142 § 1 Kodeksu wyborczego w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 września 2023 r. w sprawie sprawozdania finansowego komitetu wyborczego (Dz.U. poz. 2065).

Mając na uwadze, iż zakres wnioskowanej informacji dotyczy umów (wywodzących się z prawa zobowiązaniowego), Sąd wskazuje, że z reguł odpowiedzialności za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego zawartych w Kodeksie wyborczym wynika, iż odpowiedzialność ta jest odpowiedzialnością własną każdego z podmiotów - tj. komitetu wyborczego, jego pełnomocnika finansowego oraz partii politycznej, która aktualizuje się odrębnie wobec każdego z nich w przewidzianym prawem czasie, dopiero po zajściu określonych zdarzeń, w tym tych skutkujących następstwem prawnym w zakresie odpowiedzialności za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego związane z konkretnymi wyborami.

Oznacza to, że w konsekwencji odpowiedzialność za zobowiązania majątkowe komitetu wyborczego ponosi po jego rozwiązaniu z mocy ustawy - pełnomocnik finansowy (art. 130 § 1 Kodeksu wyborczego), a w dalszej kolejności także partia polityczna (art. 130 § 3 pkt 1 Kodeksu wyborczego).

Skoro zatem odpowiedzialność za zobowiązania majątkowe rozwiązanego komitetu wyborczego ponosi partia polityczna, która go utworzyła, to tym bardziej partia ta odpowiada za udostępnienie w trybie dostępu do informacji publicznej tych umów, z których te zobowiązania wynikają.

Odnosząc się zaś do zakresu przedmiotowe wskazać należy, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6.

Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną.

W świetle powyższych regulacji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13). Podkreślenia wymaga, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

W ocenie Sądu, informacja objęta wnioskiem z dnia [...] maja 2024 r. posiada walor informacji publicznej.

Skarżący wnioskowało o udostępnienie (według stanu na dzień udzielenia odpowiedzi) treści umów zawartych z Fundacją [...] (KRS[...]) oraz wykazu umów zawartych z osobami prawnymi i fizycznymi na usługi: - utworzenia stron internetowych komitetu wyborczego (lub dystrybuujących materiały wyborcze), - administrowania i prowadzenia stron internetowych komitetu wyborczego (lub dystrybuujących materiały wyborcze), - pozyskaniu i utrzymaniu domen, na których umieszczono stronę internetową komitetu wyborczego (lub dystrybuujących materiały wyborcze), - publikacji w internecie ogłoszeń, filmów, spotów, audycji itp.

Zauważyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 125 Kodeksu wyborczego, finansowanie kampanii wyborczej jest jawne. Natomiast w myśl art. 129 § 1 Kodeks wyborczy, komitet wyborczy ma prawo pozyskiwać i wydatkować środki jedynie na cele związane z wyborami. Gospodarowanie środkami przez komitet wyborczy poddane zostało zatem ścisłej regulacji. Ponadto, stosownie do art. 129 § 2 ww. ustawy, zabrania się pozyskiwania środków przez komitet wyborczy przed dniem przyjęcia przez właściwy organ wyborczy zawiadomienia o utworzeniu komitetu oraz po dniu wyborów. Natomiast w myśl art. 129 § 3 ustawy, zabrania się wydatkowania środków przez komitet wyborczy przed dniem przyjęcia przez właściwy organ wyborczy zawiadomienia o utworzeniu komitetu oraz po dniu złożenia sprawozdania finansowego, o którym mowa w art. 142 § 1.

Z kolei w myśl art. 134 § 1 ww. ustawy, środki finansowe komitetu wyborczego gromadzone są na jednym rachunku bankowym. Umowa rachunku bankowego zawarta w imieniu komitetu wyborczego musi zawierać zastrzeżenie o wymaganym w kodeksie sposobie dokonywania wpłat na rzecz komitetu wyborczego oraz o dopuszczalnym źródle pozyskiwania środków finansowych przez komitet wyborczy, a także o dopuszczalnym terminie dokonywania wpłat (§ 6).

W świetle powyższych regulacji uprawnione jest stanowisko, że wnioskowane informacje dotyczące spraw finansowych Komitetu Wyborczego, tj. poniesionych wydatków na Komitet stanowią informację publiczną. To samo dotyczy umów zawartych przez Komitet Wyborczy, na potrzeby prowadzonej kampanii wyborczej. Dokumenty te dotyczą działalności Komitetu Wyborczego, która prowadzona jest w sferze publicznej. Odnosi się zatem do spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Skoro zatem w niniejszej sprawie spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy u.d.i.p., wniosek skarżącego winien być rozpatrzony zgodnie z przepisami tej ustawy.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnienie informacji publicznej, co należy podkreślić, nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom przewidzianym w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Zgodnie z ww. przepisami prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zatem w sytuacji uznania, że udostępnienie wnioskowanych informacji nie jest możliwe z powodu zaistnienia którejkolwiek z ww. przesłanek wyłączających dostęp do informacji publicznej, podmiot obowiązany powinien odmówić udostępnienia informacji. Odmowa ta, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., winna przyjąć procesową formę decyzji administracyjnej (rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie Komitet Wyborczy nie zrealizował wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2024 r. w sposób powyżej określony. Tym samym, na dzień wniesienia skargi pozostawał w bezczynności.

W tym stanie rzeczy zaszły podstawy do zobowiązania partii politycznej [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2024 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Oceniając charakter bezczynności w rozpatrzeniu ww. wniosku z dnia [...] maja 2024 r. Sąd uznał, iż nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Z powyższego wynika, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji oczywistych, niebudzących wątpliwości i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Taka sytuacja, zdaniem Sądu, nie zaistniała w niniejszej sprawie. Bezczynność organu była konsekwencją niewłaściwej interpretacji przepisów u.d.i.p., nie wynikała natomiast z lekceważenia strony skarżącej przez podmiot obowiązany, czy też z celowego przedłużania postępowania. Regulacje u.d.i.p. mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne i wymagają dokonywania ich wykładni. Nie bez znaczenia pozostaje w tym kontekście charakter podmiotu obowiązanego, który nie jest organem administracji publicznej sensu stricto. Okoliczność ta uzasadnia stwierdzenie, że Komitet Wyborczy mógł mieć obiektywnie wątpliwości co do obowiązku realizacji wniosku na gruncie przepisów ww. ustawy.

Z tych względów Sąd z urzędu nie stwierdził przesłanek do wymierzenia organowi grzywny na zasadzie art. 149 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.