Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego W. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej "kpa"), w związku z art. 69a ust. 1 i z art. 65 pkt 4 w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1999 z późn. zm.) sprzeciwił się wpisowi W. P. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...], dokonanemu na mocy uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych oraz prawnych sprawy.

W. P. w dniu [...] grudnia 2016 r. złożył w Okręgowej Radzie Adwokackiej w [...] wniosek o wpis na listę adwokatów w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o adwokaturze, w związku z zatrudnieniem na stanowisku asesora komorniczego w kancelarii Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. A. T. i wykonywaniem czynności komorniczych. Do wniosku załączył kwestionariusz osobowy, oświadczenie o korzystaniu z pełni praw publicznych i posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych, zaświadczenie o niefigurowaniu w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, dokumenty dotyczące powołania i zatrudnienia na stanowisku asesora komorniczego, opinię komornika sądowego A. T., a także poświadczone kopie: dyplomu ukończenia wyższych studiów prawniczych oraz świadectwa zdania egzaminu komorniczego.

Uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] wpisała W. P. na listę adwokatów. W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie przeprowadzonej z wnioskodawcą rozmowy kwalifikacyjnej oświadczył on, że po wpisaniu na listę adwokatów zamierza zrezygnować z funkcji asesora komorniczego i rozpocząć działalność adwokacką w formie indywidualnej kancelarii. Do akt osobowych wpłynęło również pisemne oświadczenie wnioskodawcy, iż po uzyskaniu wpisu na listę adwokatów, zaprzestanie on wykonywania działalności asesora komorniczego lub pozostanie na liście adwokatów niewykonujących zawodu. Wobec powyższego Okręgowa Rada Adwokacka w [...] uznała, że wnioskodawca daje rękojmie prawidłowego wykonywania zawodu adwokata.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. wyraził sprzeciw wobec przedmiotowej uchwały. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 65 i art. 66 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy Prawo o adwokaturze, wskazując, że przesłanka wpisu na listę adwokatów jest ściśle określona w tych przepisach i nie może podlegać interpretacji ani nie pozostawia marginesu uznania administracyjnego. Zdaniem organu, z treści art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o adwokaturze wynika expressis verbis, że przesłankę wpisu na listę adwokatów stanowi wykonywanie zawodu komornika, a nie asesora komorniczego.

Organ wskazał, że wprawdzie wnioskodawca spełnia przesłanki określone w art. 65 pkt 1 - 3 ww. ustawy, lecz nie spełnia określonych w art. 66 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, tj. nie wykonywał zawodu komornika. W zaskarżonej decyzji organ wyszczególnił różnice w powołaniu na stanowisko asesora komorniczego oraz komornika, a także wyjaśnił, że "wykonywanie czynności komorniczych" przez asesora komorniczego nie można interpretować jako wymogu określonej praktyki i równoważyć z faktycznym wykonywaniem zawodu komornika sądowego. Minister powołał się na zasadę clara non sunt interpretanda oraz ogólne zasady wykładni, na podstawie których definicja zawodu komornika, jako definicja legalna określona przez przepisy ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, powinna być używana właśnie w tym znaczeniu, w sposób wiążący również na potrzebny innych aktów prawnych.

Wobec niewykazania przez W. P. posiadania "tytułu zawodowego komornika sądowego", bez względu na charakter i intensywność wykonywanej przez niego praktyki i czynności komorniczych w ramach zajmowanego stanowiska asesora komorniczego, Minister Sprawiedliwości uznał, że nie spełnia on przesłanki wynikającej z art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o adwokaturze i sprzeciwił się wpisowi wnioskodawcy na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w na ww. decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2017 r. wniósł W. P. zaskarżając ją w całości, wnosząc o jej uchylenie, a także o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – oświadczenia Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. A. T. z dnia [...] marca 2017 r.

Wydanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:

1. błędną wykładnię art. 31,93,32,10,11,12,13,32,26,72,94 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji;

2. błędną wykładnię art 66 ustawy Prawo o adwokaturze;

a także naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj.:

3. art 6 k.p.a. poprzez błędne określenie w sentencji decyzji, listy prowadzonej przez organ samorządowy adwokatury jako listy adwokatów Izby Adwokackiej w [...], która to lista nie jest prowadzona;

4. art 6 k.p.a. poprzez błędne przywołanie w uzasadnieniu decyzji nie istniejącego w systemie prawnym określenia tytuł zawodowy komornika sądowego;

5. art 6 k.p.a. poprzez błędne określenie wykonywanego zawodu jako wykonywanie czynności komorniczych pomijając wykonywanie czynności egzekucyjnych;

6. art 6 k.p.a. poprzez przywołanie w uzasadnieniu decyzji orzecznictwa Sądu Najwyższego z błędną sygnaturą;

7. naruszenie art 7, art 77 § 1, art 80 k.p.a. i art 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnieniu w uzasadnieniu decyzji faktu, że do wniosku zostały dołączone zarządzenia prezesa Sądu Apelacyjnego o wyznaczeniu asesora na zastępcę komornika na okres przerwy w jego działalności z dnia [...] kwietnia 2009 r., z dnia [...] września 2011 r., oraz z dnia [...] października 2012 r.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący wskazał, że Minister Sprawiedliwości nie przeprowadził procesu wykładni powołanych w decyzji przepisów w sposób prawidłowy. Odwołując się do literalnej wykładni tych przepisów i poglądów doktryny skarżący zwrócił uwagę na okoliczność, że norma późniejsza jest bliższa woli ustawodawcy, niż norma uchwalona wcześniej. W związku z tym użyty w ustawie Prawo o adwokaturze zwrot: "wykonywały zawód komornika" należy, zdaniem skarżącego, rozumieć na podstawie publikacji słownikowych wydawnictwa PWN – tj. nadać im literalne brzmienie. I tak "wykonywać" należy rozumieć jako wprowadzać w czyn, zrobić coś, uczynić, z kolei "zawód" znaczy umiejętność wykonywania pracy w danej dziedzinie, fachowe stałe wykonywanie jakiejś pracy w celach zarobkowych, fach, specjalność. Natomiast ze słowem "wykonywać" są związane m.in. frazy: wykonywać sądownictwo, wykonywać władzę, wykonywać zabieg, wykonywać zastrzyk, wykonywać zamiar, wykonywać napis, wykonywać ruch. Ponadto pojęcie "stanowisko" zostało zdefiniowane jako pozycja w hierarchii zawodowej, służbowej, pozycja w środowisku, godność ,funkcja, urząd, posada i należy wiązać je we frazy ze słowami: piastować, zajmować, powierzyć, zrezygnować, mianować, objąć, obsadzić. Znaczenie frazy "wykonywać zawód" jest zatem znaczeniem szerszym, a nawet znaczy co innego niż "zajmować stanowisko".

Tym samym z uwagi na obowiązującą zasadę wykładni lex posterior derogat legi priori skarżący wywiódł, że nowelizacja art. 66 ustawy Prawo o adwokaturze celowo została sformułowana w taki sposób aby swoim zasięgiem objąć również osoby wykonujące zawód, a nie tylko zajmujące takie stanowisko.

Skarżący podniósł, że Minister Sprawiedliwości, nie powołał się na brzmienie innych artykułów ustawy - Prawo o adwokaturze, w których ustawodawca w sposób czytelny rozgranicza określenie "zajmować stanowisko" od określenia "wykonywać zawód oraz pominął szereg artykułów ustawy o komornikach sadowych i egzekucji, z których wynika definicja osoby wykonującej zawód komornika sądowego. Skarżący następnie wskazał, że w ustawie o komornikach i egzekucji wyraźnie zawarta jest definicja stanowiska komornika, na potwierdzenie czego przytoczył treść odpowiednich przepisów. Wyjaśnił, że ustawa o komornikach sądowych i egzekucji zawiera też definicję stanowiska asesora komorniczego, a także zwrócił uwagę na treść art. 26 ust 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, z którego wynika, że zastępcą komornika może być inny komornik albo asesor komorniczy. Podkreślił też, że zakres działania rady izby komorniczej jednoznacznie definiuje zawód komornika, ustawodawca nie rozróżnia bowiem zawodu komornika i asesora komorniczego stwierdzając, że jest to jeden zawód - komornika sądowego.

Zdaniem skarżącego, gdyby celem ww. przepisu było ograniczenie możliwości wpisu tylko dla osób, które zajmowały stanowisko komornika, to taki właśnie zapis zawarłby ustawodawca, z uwagi na fakt, iż ustawa o komornikach sądowych i egzekucji wyraźnie reguluje i definiuje stanowisko komornika. Skarżący wskazał ponadto, iż z art. 33 ustawy o komornikach sadowych i egzekucji wynika, że asesor upoważniony jest do dokonywania czynności komornika w związku z brzmieniem przepisów k.p.c., gdzie asesor wykonuje czynności komornika na podstawie zlecenia, a także z samej praktyki wykonywania tego zawodu wynika, że asesor dokonuje czynności, które w k.p.c. są określone jako czynności komornika, co potwierdza w szczególności treść art 767 k.p.c., który stanowi, że skarga przysługuje na czynności komornika, a nie asesora komorniczego.

W konsekwencji w ocenie skarżącego, wyrażenie zawarte w ustawie Prawo o adwokaturze: "wykonywały zawód komornika" oznacza, że dotyczy to wszystkich osób, które wykonywały lub wykonują ten zawód, nie tylko tych które zajmowały stanowisko komornika sądowego.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie i podtrzymał prezentowane wcześniej stanowisko.

Na rozprawie w dniu 26 października 2017 r. Sąd uwzględnił wniosek dowodowy skarżącego na okoliczność wykonywania przez niego zawodu komornika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zasadnym jest bowiem zarzut naruszenia przepisów postępowania w wyniku braku dokonania niezbędnej wykładni przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze oraz pozostającymi z tym przepisem w bezpośrednim związku przepisami ustawy o komornikach sądowych i egzekucji.

Organ uznał, iż w świetle wymagań określonych tym przepisem jego hipoteza nie obejmuje stanowiska asesora komorniczego zajmowanego przez skarżącego w kancelarii komornika sądowego, bo nie jest ono tożsame ze stanowiskami wymienionymi w przywołanym przepisie.

Zdaniem organu, w świetle wymagań określonych w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze regulacja ta nie pozwala na badanie zakresu czynności komorniczych wykonywanych przez skarżącego jako wymogu wykonywania zawodu komornika.

Tymczasem z treści przepisu wynika, iż w odróżnieniu od innych zawodów prawniczych w tym przepisie wymienionych, gdzie ustawodawca uzależnia dokonanie wpisu kandydata na listę adwokatów od okresu czasu pracy na określonym stanowisku, to w przypadku komornika taką przesłankę stanowi wykonywanie tego zawodu. Nie jest to zatem tożsame kryterium, w związku z czym pogłębionej wykładni prawnej wymaga pojęcie: "wykonywania zawodu komornika", gdyż ustawa Prawo o adwokaturze takiej definicji nie zawiera, w związku z czym niezbędne jest odwołanie się do przepisów ustawy o komornikach sadowych i egzekucji, regulującej zasady wykonywania zawodu komornika. Sama ta okoliczność dowodzi zatem, iż wykładnia gramatyczna ww. przepisu bez dokonania wykładni systemowej zewnętrznej i relacji przepisów o adwokaturze do pojęć ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, w kontekście wykładni systemowej wewnętrznej obu ustaw, jest w tym zakresie niewystarczająca.

Odwoływanie się tylko do wykładni językowej art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze nie jest ponadto dla stosowania tego przepisu wystarczające, gdyż nie uwzględnia bowiem jego ratio legis. Czyni to natomiast w pełni wykładnia systemowa oraz celowościowo-funkcjonalna prowadząc do wniosku, czy intencją racjonalnego ustawodawcy było w tym przepisie różnicowanie sytuacji prawnej komornika i asesora komorniczego. Zauważyć bowiem trzeba, iż zaskarżona decyzja może być postrzegana w tych warunkach jako przejaw ograniczenia dostępu do zawodu adwokata, czy też naruszenia zasady równości wobec prawa, co podnosi skarżący wskazując, iż wykonując de facto zawód komornika przez wymagany przez przepisy Prawa o adwokaturze okres nie może on zrealizować swojego prawa i zacząć wykonywać zawód adwokata.

Reasumując, w ocenie Sądu, dopiero negatywna "przesłanka wpisowa", wywiedziona z art. art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze z zastosowaniem wykładni systemowej, celowościowej i funkcjonalnej, może przesądzić w konkluzji o braku wykonywania zawodu komornika przez asesora komorniczego. Tymczasem organ takiej wykładni nie dokonał uznając za wystarczającą wykładnię gramatyczną i nie odniósł się do argumentacji skarżącego, w związku z czym uznać należało, iż stanowisko organu nie zostało należycie w tym zakresie uzasadnione.

Zgodzić się należy z organem, że reguła art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze stanowi wyjątek od zasady określającej, iż kandydat do zawodu adwokata powinien legitymować się odbytą aplikacją i złożonym z wynikiem pozytywnym egzaminem adwokackim. Wskazany przepis zwalnia od wymogu odbycia aplikacji sadowej i złożenia egzaminu adwokackiego wskazane w nim osoby, przez co przedmiotowa regulacja powinna więc być interpretowana ściśle. Stanowi bowiem tryb uproszczony wpisu na listę adwokatów.

Problemem interpretacyjnym w niniejszej sprawie jest jednak kwestia, czy zakres podmiotowy spornego przepisu, w przypadku komornika ma charakter wyczerpujący, czy wystarcza sama nazwa zawodu określona przedmiotowym przepisem, czy też zakłada on dopuszczalność porównywalności merytorycznej jako potrzebę realnej oceny organu o rzeczywistym doświadczeniu osoby w poszczególnych prawniczych sprawnościach zdobywanych w polskim wymiarze sprawiedliwości.

Wskazać w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z poglądami orzecznictwa, za "stanowisko w organach wymiaru sprawiedliwości" należy uznać zarówno stanowisko komornika jak i asesora komorniczego, gdyż jest ono "pomocniczym organem wymiaru sprawiedliwości" i działa w strukturze tych organów (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 grudnia 2003 r., sygn. akt K 5/02 i z dnia 20 stycznia 2004 r., sygn. akt SK 26/03 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1899/11, z dnia 24 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 302/12, oraz z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 395/11).

Mając powyższe na uwadze status prawny asesora komorniczego, w kontekście wykonywania zawodu komornika w świetle omawianego przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze, należy także oceniać odwołując się do wykładni celowościowej i systemowej pojęcia "stanowisko w organach wymiaru sprawiedliwości", gdyż działa on w strukturze tych organów.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości sytuacja prawna skarżącego, który przez okres 3 lat piastował stanowisko asesora komorniczego. W aktach sprawy znajdują się ponadto dowody potwierdzające wykonywanie określonych czynności komorniczych bezpośrednio przez skarżącego jako asesora komorniczego oraz w zastępstwie komornika, na którą to okoliczność Sąd dopuścił wnioskowany w skardze dowód.

Rozważenia zatem wymaga, czy ratio legis art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze nie polega na możliwości podniesienia statusu osób wykonujących inne zawody prawnicze, które realizują określone funkcje w wymiarze z sprawiedliwości, poprzez wpis na listę adwokatów, w sytuacji braku w ustawie Prawo o adwokaturze regulacji dotyczącej asesora komorniczego, w odróżnieniu przykładowo od asesora sądowego czy też prokuratorskiego. Odpowiedzi wymaga, czy w tym przypadku dla oceny braku takiej pozytywnej przesłanki wystarcza sama nazwa zawodu komornika, czy też potrzebna jest realna ocena organu sprzeciwiającego się dokonanemu wpisowi, czy osoby zajmujące określone odrębnymi przepisami stanowiska nabierały doświadczenia w poszczególnych prawniczych specjalnościach, przez wymagany przepisami okres.

Zwrócić należy uwagę, iż przy określaniu zawodów prawniczych funkcjonuje różnorodność nazewnictwa, dlatego tym bardziej niezbędna jest merytoryczna ocena pełnionych funkcji (vide: wyrok WSA w Warszawie z 23 lutego 2012 r. (sygn. VISA/Wa 2358/11) oraz NSA z dnia 28 listopada 2013 r. ( sygn. II GSK 1063/12). Brak synomiczności nomenklatury nie pozbawia bowiem automatycznie równoważności obowiązków (vide: E. Łętowska Redukcjonizm interpretacyjny jako skutek nieprawidłowego posługiwania się wykładnią językową (na tle przesłanek wpisu w trybie uproszczonym na listę radców prawnych) glosa do wyroku WSA w Warszawie z 16 listopada 2010 r.).

Aprobując powyższy pogląd, zdaniem Sądu, choć stanowisko asesora sądowego nie jest expressis verbis wymienione w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze, to skarżący może powoływać się na równoważność obowiązków ze stanowiskiem komornika, jako podstawę wpisu na listę adwokatów. Zbadać zatem należało zakres jego czynności dla ustalenia, że sprecyzowanie przez ustawodawcę rodzaju zajmowanego stanowiska obejmuje lub nie obejmuje stanowisko asesora komorniczego, gdyż nazwane ww. przepisem stanowisko komornika wyraża się w istocie konkretnymi obowiązkami osoby je zajmującej.

Minister Sprawiedliwości nie rozważył sprawy w powyższym kontekście i bez należytego uzasadnienia swojego poglądu prawnego uznał, iż stanowisko zajmowane przez skarżącego nie może być traktowane analogicznie, jak stanowisko komornika. Wykładnia gramatyczna art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze nie wyklucza bowiem jednoznacznie możliwości uznania, że zajmowane przez skarżącego stanowisko asesora komorniczego jest tożsame ze stanowiskiem komornika, przewidzianym w tym przepisie. W związku ze sformułowaną w tym przepisie przesłanką wykonywania zawodu komornika, ustalenie na czym polega wykonywanie takiego zawodu i kto go może wykonywać będzie możliwe dopiero po dokonaniu wykładni celowościowo-systemowej ww. przepisu w kontekście regulacji ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Wykonywanie konkretnych zadań i obowiązków kreuje bowiem stanowisko, przy czym winno ono być równoważne ze wskazanymi przepisem także w zakresie jego czynności. Nie można bowiem zupełnie oderwać określonego stanowiska od obowiązków z nim związanych.

W przedmiotowej sprawie o wpis na listę adwokatów jest to tym bardziej konieczne, albowiem wymaga ustalenia, czy osoba ubiegająca się o wpis nabrała wystarczającego doświadczenia w poszczególnych prawniczych sprawnościach. Taka interpretacja odpowiada wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 kwietnia 2006 r. K 6/06, a także z dnia 8 listopada 2006 r. K 30/06. W wyrokach tych Trybunał stwierdził, iż posiadanie przykładowo tytułu doktora nauk prawnych nie gwarantuje dostatecznego kontaktu z praktyką w zawodzie prawniczym. Rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata mogą dawać kandydaci z odpowiednią praktyką w stosowaniu prawa. Wytyczne Trybunału były podstawą nowelizacji Prawa o adwokaturze, zaś ustawodawca w wykonaniu wytycznych Trybunału posłużył się nie nazwą stanowiska, ale zawodu, w związku z czym dla jego prawidłowego stosowania niezbędna jest interpretacja przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa o adwokaturze w sposób wyżej wskazany.

Nie dokonując takiej wykładni organ naruszył, w ocenie Sądu, przepisy postępowania, tj. art 7, art. 77 § 1, art 80 k.p.a. i art 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z czym należało uznać za uzasadnione w tym zakresie zarzuty skargi. W tych okolicznościach sprawy jednocześnie za przedwczesne uznać należy zajęcie przez Sąd stanowiska w przedmiocie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego.

Rozpoznając ponownie sprawę, Minister Sprawiedliwości uwzględni stanowisko Sądu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. Sąd uchylił skarżoną decyzję, zaś o kosztach postępowania orzekł na zasadzie art. 200 p.p.s.a.