Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] z siedzibą w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 61/17 o odrzuceniu skargi [...] z siedzibą w J. na informację Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 61/17 odrzucił skargę [...] z siedzibą w J. na informację Zarządu Województwa Lubelskiego z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Sąd pierwszej instancji wskazał, że pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia wobec stwierdzenia przez Instytucję Zarządzającą (dalej także jako IZ) braków formalnych wniosku o dofinansowanie jest dla wnioskodawcy informacją negatywną w świetle art. 43 ust. 1 i art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa). Tego rodzaju informacja nie podlega jednak zaskarżeniu w drodze protestu rozpoznawanego przez Instytucję Zarządzającą. Protest jako środek odwoławczy przysługuje bowiem w przypadku negatywnej oceny projektu, co wynika z art. 53 ust. 1 oraz art. 57 ustawy wdrożeniowej. WSA w Lublinie wskazał również, że w rozpoznawanej sprawie nie dokonano merytorycznej oceny wniosku (zawierał on braki formalne, których strona nie uzupełniła). Stąd też zarówno pisma strony skarżącej z dnia [...] grudnia 2016 r. zatytułowanego "PROTEST" – nawiązującego do informacji organu z dnia [...] grudnia 2016 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie projektu – jak i odpowiedzi organu z dnia [...] stycznia 2017 r., wskazującej, że środek odwoławczy nie przysługuje na etapie weryfikacji wymogów formalnych wniosku, nie można odczytywać w ten sposób, że w rozumieniu art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej nie uwzględniono protestu wnioskodawcy i w tej sytuacji stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej wnioskodawcy przysługiwało prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zasadą jest, że w przypadku nieuwzględnienia protestu należy o tym powiadomić wnioskodawcę na piśmie z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej). Wspomniane pismo organu z dnia [...] stycznia 2017 r. nie zawierało pouczenia o prawie do wniesienia skargi do sądu, podobnie zresztą jak i informacja z dnia [...] grudnia 2016 r. o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Lublinie oraz o zasądzenie kosztów postępowania procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o wydanie orzeczenia na podstawie art. 188 p.p.s.a. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie:

1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U, z 2016 r., poz. 1066 ze zm.; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. polegające na tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie rozpoznał i nie uwzględnił skargi uznając ją jako niedopuszczalną i nie uchylił zaskarżonego aktu, mimo że skarga była dopuszczalna zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., natomiast organ naruszył niżej wskazane przepisy:

a) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. poprzez nieprzeprowadzenie procedury wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny;

b) art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 6.1.1. Regulaminu Konkursu nr RPLU.02.01.00-IŻ.00-06-001/16 Oś priorytetowa 2 Cyfrowe Lubelskie Działanie 2.1 Cyfrowe Lubelskie Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 (dalej: Regulamin Konkursu) poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedmiotowy wniosek o dofinansowanie projektu zawiera braki formalne, o których mowa w art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w sytuacji gdy wniosek ten nie zawiera braków formalnych lub oczywistych omyłek, które uniemożliwiłyby ocenę projektu;

c) art. 43 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z pkt 6.1.1. Regulaminu Konkursu poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pozostawieniu bez rozpoznania przedmiotowego wniosku skarżącego, w sytuacji gdy wniosek ten nie zawiera braków formalnych lub oczywistych omyłek, które uniemożliwiłyby ocenę projektu;

2. art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarga w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, w sytuacji gdy przedmiotowa skarga dopuszczalna była na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., i nie wystąpiły "inne przyczyny dla których wniesienie skargi było niedopuszczalne", o których mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.;

3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a., albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie wyjaśnił w sposób należyty podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

4. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia takich ustaleń, jakie mogłyby być podstawą do odrzucenia skargi.

Organ złożył odpowiedź na tę skargę kasacyjną, wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarga podlegała odrzuceniu przez WSA w Lublinie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu, która w niniejszej sprawie nie występuje.

Istota sprawy sprowadza się do tego, czy dopuszczalne jest wniesienie skargi na informację instytucji zarządzającej w przedmiocie pozostawienia wniosku o dofinansowanie bez rozpatrzenia.

Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej skarga do sądu administracyjnego przysługuje w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Oznacza to, że możliwe jest jedynie zaskarżenie do sądu informacji wydanych na skutek oceny protestu. Protest zaś może być wniesiony w przypadku negatywnej oceny projektu (art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez sąd I instancji, że pozostawienie przez IZ wniosku bez rozpatrzenia na skutek nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych wniosku nie może być uznane za negatywną ocenę projektu w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, a w konsekwencji od tego rozstrzygnięcia nie przysługiwało prawo do wniesienia protestu na podstawie art. 53 ust. 1 tej ustawy wdrożeniowej. Wniosek strony skarżącej nie przeszedł bowiem do kolejnego, merytorycznego, etapu konkursu, na którym ocenia się projekt, gdyż nie spełnił warunków, które są badane przez organ na etapie wcześniejszym – oceny formalnej złożonego wniosku. Od wyników oceny wstępnej wniosku nie przysługuje wnioskodawcy żaden środek prawny, w tym w postaci protestu. Protest, jak wskazano wyżej, składać można w przypadku negatywnej oceny projektu, która dokonywana jest po przejściu wniosku przez etap sprawdzenia wymagań formalnych. Jeżeli wniosek skarżącego nie przeszedł pomyślnie weryfikacji formalnej, to nie mógł być dopuszczony do oceny projektu, a więc złożony "protest" ani inny środek odwoławczy stronie nie przysługiwał.

W rozpoznawanej sprawie Zarząd Województwa Lubelskiego pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego, ponieważ pomimo wezwania Stowarzyszenie nie uzupełniło braków formalnych wniosku. Skoro rozstrzygnięcie to nie może być zaskarżone protestem, to nie może być również przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Tym samym sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowisko skarżącego, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy skarga powinna być dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Należy bowiem wskazać, że sprawy regulowane ustawą wdrożeniową podlegają kognicji sądów administracyjnych jedynie w zakresie wskazanym w tej ustawie, a więc w przypadkach rozstrzygnięć, o których mowa w art. 61 ustawy, a podstawą wniesienia skargi jest art. 3 § 3 p.p.s.a. Nie ma zaś podstaw do rozszerzenia właściwości sądów administracyjnych w tych sprawach.

Nieuzasadnione są również zarzuty naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakich powodów (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09 oraz wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle znaczące, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, a w konsekwencji zarzucać błędnego rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2014 r., II GSK 1096/13). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania tego zarzutu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wbrew stanowisku strony skarżącej sąd I instancji w sposób pełny przedstawił powody, dla których uznał, że skarga jest niedopuszczalna i uzasadnił je w sposób pozwalający na dokonanie kontroli instancyjnej tego stanowiska. Tym samym zarzuty określone w pkt 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej okazały się być niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty przedstawione w pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej nie mogły zostać rozpoznane. Autor tego środka zaskarżenia dążył bowiem do tego, aby sąd ocenił legalność pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co – jak zostało już wyjaśnione powyżej – nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wobec tego, niemożliwe było merytoryczne odniesienie się do tych zarzutów.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.