Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Alicja Plucińska - Filipowicz ( spr.) Sędziowie Janina Kosowska Ludwik Żukowski Protokolant Monika Czyżewska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. i M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 października 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 237/03 w sprawie ze skargi J. D. i M. D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

II OSK 486/06 U z a s a d n i e n i e

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi J. D. i M. D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] listopada 2002 r. nakazującą skarżącym rozbiórkę wiatrołapu wybudowanego bez pozwolenia na budowę - oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku podano, że po dokonaniu oględzin w dniu 29 października 2002 r. oraz w oparciu o zgromadzone dokumenty i oświadczenia stron ustalono, iż M. i J. D. w 2002 roku wybudowali wiatrołap - werandę dla potrzeb lokalu mieszkalnego stanowiącego ich własność. Wiatrołap ma konstrukcję szkieletową drewnianą, z zewnątrz jest pokryty okładziną typu siding a od wewnątrz - płytami kartonowo- gipsowymi i jest ocieplony wełną mineralną, zaś dach został pokryty płytami falistymi z tworzywa sztucznego. Z uwagi na to, że inwestorzy nie uzyskali wymaganego pozwolenia na budowę zastosowano w sprawie art. 48 Prawa budowlanego celem zlikwidowania skutków samowoli budowlanej.

Organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania złożonego przez M. D., w którym podniesiono, że wiatrołap jest niezbędny dla prawidłowego użytkowania lokalu mieszkalnego i nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia a nadto został pobudowany za zgodą sąsiadów, orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji podzielając wyrażone w tej decyzji stanowisko, że w opisanym stanie faktycznym sprawy ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli J. D. i M. D. nie kwestionując, że budowa prowadzona była bez pozwolenia na budowę, podtrzymując jednakże pogląd, że podnoszone w odwołaniu okoliczności są wystarczające do przyjęcia, iż nie powinna być wydana decyzja o nakazie rozbiórki wiatrołapu, lecz powinien być zastosowany przepis art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego umożliwiający legalizację budowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę stwierdził w uzasadnieniu, że przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji nakazywał właściwemu organowi wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sąd nie zgodził się z poglądem o możliwości zastosowania w sprawie regulacji art. 50 i 51 Prawa budowlanego, które to przepisy stosuje się do robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, które nie są budową w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu wybudowany wiatrołap jest częścią budynku, wybudowaną bezspornie bez wymaganego pozwolenia na budowę, a w tej sytuacji ma w sprawie zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. Pozwolenia na budowę nie może zastąpić zgoda właściciela, sąsiada czy zarządcy na wykonanie robót budowlanych. Stosowanie art. 48 Prawa budowlanego było poddane kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który wypowiedział się o zgodności z Konstytucją RP tego przepisu w wyroku z dnia 12 stycznia 1999 r. sygn. akt P 2/98 /OTK nr 1, poz. 2/.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. D. i M. D. reprezentowani przez adwokata zarzucając:

1/ naruszenie prawa materialnego, w szczególności poprzez:

a/ błędne zastosowanie art. 28 ustawy Prawo budowlane przejawiające się w szczególności w tym, że tak organy obu instancji jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjęły, że czynności techniczne zmierzające do zainstalowania wiatrołapu podjęte przez skarżących mogły być przeprowadzone jedynie po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę, podczas gdy takiej konieczności nie było,

b/ niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy Prawo budowlane polegające na założeniu, że opisane i wykonane przez skarżących prace nie stanowią instalowania urządzeń w rozumieniu tego przepisu, co nie wymaga zgłoszenia a tym bardziej uzyskania pozwolenia na budowę,

2/ naruszenie przepisów postępowania, w szczególności poprzez:

a/ obrazę art. 57 ( 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa" poprzez "nierozpoznanie skargi w granicach zaskarżenia co przejawiło się w szczególności w nieuwzględnieniu przez Sąd pierwszej instancji okoliczności faktycznych wskazanych przez skarżących skutkujące ustaleniem błędnego stanu faktycznego i opisaną wyżej nieprawidłową subsumcją w zakresie prawa materialnego",

b/ nienależyte i nie wyczerpujące informowanie o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie obowiązków i praw skarżących przez organy wydające decyzje,

c/ wybiórcze i niezupełne potraktowanie materiału dowodowego przez Sąd a przez to niesłuszne przyjęcie, że konieczne jest orzeczenie obowiązku rozbiórki wiatrołapu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż przedmiotowy wiatrołap odpowiada definicji z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego jako urządzenie o łatwym i prostym demontażu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych zarzutach.

W niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny polegający na tym, że skarżący wykonali roboty budowlane, w wyniku których powstała nowa część obiektu budowlanego /budynku mieszkalnego/, połączona z tym budynkiem, służąca jak to przyznają sami skarżący, "do prawidłowego użytkowania" zajmowanego przez nich lokalu mieszkalnego, określana jako "wiatrołap - weranda", posiadająca własny dach i ściany. Rozbieżność zachodzi jedynie w ocenie charakteru przedmiotowej dobudówki, bowiem organy administracji obu instancji orzekające w sprawie zastosowały unormowanie Prawa budowlanego odnoszące się do samowolnie wybudowanej części obiektu budowlanego, wskazując, co nie jest kwestionowane, że skarżący dokonując budowy nie mieli wymaganego pozwolenia na budowę, zaś legalność orzeczenia w tym względzie potwierdził zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji, natomiast skarżący konsekwentnie twierdzą, że zrealizowana budowa faktycznie stanowi urządzenie budowlane, na które stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę a w związku z tym wykonanej budowy nie można było traktować jako samowolnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stanowisko strony skarżącej w kwestii charakteru przedmiotowej dobudowy jest całkowicie błędne. Niezależnie bowiem od tego, czy dobudowaną część budynku mieszkalnego nazwiemy "wiatrołapem - werandą" czy też ze względu na użyte materiały budowlane np. "pokojem letnim", nie zmieni to faktu, iż nie ma ona w żadnym razie charakteru urządzenia nie wymagającego pozwolenia na budowę w myśl art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego, w którym wymienia się wprawdzie instalowanie określonych urządzeń na obiektach budowlanych, jednakże przedmiotem niniejszej sprawy nie jest instalowanie wskazanych urządzeń, lecz niewątpliwie dobudowa i to stanowiąca samowolę budowlaną, jak to słusznie przyjmuje się w zaskarżonym wyroku, nowej części budynku mieszkalnego /dobudowa nowego pomieszczenia do istniejącego już lokalu mieszkalnego skarżących/. W związku z tym za całkowicie prawidłowe należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego akceptujące zastosowanie przez organ nadzoru budowlanego odpowiedniej do ustalonego stanu faktycznego regulacji prawnej /art. 48 Prawa budowlanego/, zaś zarzuty stawiane temu wyrokowi za nieusprawiedliwione.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji z mocy art. 184 ppsa.