IV SAB/Wr 1261/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-27	
Data wpływu	2025-11-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Andrzej Nikiforów /sprawozdawca/
Aneta Brzezińska
Katarzyna Radom /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	*Oddalono skargę w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902;  art. 13; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej Mistrzostwa Sportowego "Junior" we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 września 2025 r. oddala skargę w całości.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. S. (dalej: skarżąca) jest bezczynność Dyrektora S. "[...]" we W. (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 26 września 2025 r.

Jak wynikało z akt sprawy pismem z 26 września 2025 r. skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie funkcjonowania ww. placówki oświatowej.

Pismem z 6 października 2025 r. organ powiadomił skarżącą o przedłużeniu terminu udzielenia żądanej informacji do dnia 13 listopada 2025 r.

W dniu 20 października 2025 r. skarżąca wniosła skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie a także zasądzenie od skarżącej na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.)

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem sądu w pierwszej kolejności jest wówczas zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd akcentuje, że poza sporem jest to, że organ, do którego skarżąca skierowała wniosek (dyrektor placówki oświatowej) jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, w związku z czym jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W świetle rozpatrywanej skargi jak i stanowiska samego organu nie powinno również budzić wątpliwości, że żądana przez skarżącą informacje – dotyczące funkcjonowania placówki - posiadają kwalifikowany przymiot na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Przy tym w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Jeden z wyjątków od tej reguły wprowadza art. 13 ust. 2 u.d.i.p. stanowiąc, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jednocześnie norma ta nie precyzuje, nie powołuje żadnych kryteriów stanowiących jakie powody leżą u podstaw braku możności udostępnienia informacji w zasadniczym terminie 14 dni.

Kierując się poglądami wyrażanymi w orzecznictwie – mimo wskazanego braku wskazania przez ustawę konkretnych powodów przedłużenia terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. należy przyjąć, że muszą to być powody bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, powiązane z rodzajem żądanej informacji (jej zakresem, przedmiotem, formą), a nie inne przyczyny (natury ogólnej) leżące po stronie podmiotu zobowiązanego (por. wyroki NSA: z 17 grudnia 2025 r., III OSK 2881/24, z 5 marca 2024 r., III OSK 370/23, wyroki WSA: w Warszawie z 17 lipca 2024 r., II SAB/Wa 118/24, w Rzeszowie z 21 sierpnia 2024 r., II SAB/Rz 60/24).

Mając powyższe na uwadze Sąd przede wszystkim podkreśla, że dokonując oceny bezczynności organu w załatwieniu wniosku dostępowego na podstawie u.d.i.p. bierze pod uwagę stan faktyczny sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 14 sierpnia III OSK 1587/25).

Jak wynika z akt sprawy organ, w reakcji na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej podjął czynności wymagane przez u.d.i.p. Należy wskazać, że w terminie zakreślonym do udostępnienia informacji organ pismem z 6 października 2025 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku dostępowego. Poinformował przy tym, że w sprawie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź też ograniczenia jej zakresu na podstawie art. 5 u.d.i.p. Wskazał, że rozpatrywany wniosek dostępowy został złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej i nie zawierał podpisu elektronicznego wnioskodawcy. Wyjaśnił, że wszystkie przypadki, w których ma dojść do wydania decyzji administracyjnej wymagają własnoręcznego podpisu wnioskodawcy lub podpisu elektronicznego. Ponadto w tym samym piśmie poinformował o przedłużeniu terminu udostępnienia informacji do dnia 13 listopada 2025 r. Jak wskazał, przedłużenie terminu wynika z konieczności uzupełnienia braków formalnych wniosku dostępowego, a także konieczności ustalenia, czy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji lub ograniczenia jej zakresu.

Pismo to zawierało więc konkretne uzasadnienie przedłużenia terminu do załatwienia wniosku, z uwagi na obiektywne okoliczności prawne. Istotnie bowiem rację ma organ, że w sytuacji, w której deklaruje możliwość wydania decyzji na podstawie art. 5 u.o.d.i.p. konieczne będzie uzyskanie własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 2 września 2025 r., III OSK 113/25; z dnia 17 grudnia 2025 r., III OSK 19/23). Ponadto wystosowane zawiadomienie wskazywało ustawo dopuszczalny termin na rozpoznanie wniosku (do dwóch miesięcy liczonych od daty wpływu wniosku).

Istotne w sprawie jest więc to, że rozpatrywana skarga została wniesiona do Sądu 20 października 2025 r., czyli jeszcze przed upływem terminu wyznaczonego pismem z 6 października 2025 r., który upływał z dniem 13 listopada 2025 r.

Uznanie prawidłowości działania organu w przedmiocie przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku skarżącej skutkuje więc przyjęciem, że w dacie wniesienia skargi na bezczynność organu nie upłynął jeszcze termin rozpoznania wniosku dostępowego organ nie pozostawał w bezczynności. Poza sporem jest również i to, że skarżąca jak dotąd nie uzupełniła braków formalnych wniosku dostępowego u.d.i.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił w całości uznając brak podstaw do wywodzenia bezczynności organu w tej sprawie.

Mając na uwadze wniosek organu o przyznanie kosztów postępowania Sąd informuje, że stosownie art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji przysługuje wyłącznie w razie uwzględnienia skargi skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przepisy nie przewidują w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu, co wyklucza możliwość uwzględnienia wniosku zawartego w odpowiedzi na skargę o zwrot takich kosztów.

Końcowo wskazać trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu.