Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania wnieśli Z. C. i M. C., reprezentowani przez adw. R. P. W zarządzeniu z dnia 10 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżących został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zostało doręczone w dniu 23 kwietnia 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 15 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej.
Wymogi formalne dotyczące pism w postępowaniu sądowym zostały wskazane w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Zgodnie z tym skarga powinna zostać podpisana przez skarżącego lub umocowaną do tego osobę. Jak wskazuje art. 49 § 1 p.p.s.a. skarżącego należy wezwać do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 p.p.s.a. skarga, w stosunku do której nie uzupełniono braków formalnych w terminie, podlega odrzuceniu.
W przedstawionym wyżej stanie faktycznym należy stwierdzić, że adw. R. P. został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwanie zostało mu doręczone w dniu 23 kwietnia 2015 r., a więc termin do jego wykonania upłynął w dniu 30 kwietnia 2015 r. Pełnomocnik nie nadesłał stosownego dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania Z. C. i M. C. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. W związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu.
O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.
