Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant Piotr Suchoń po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2018 r. sygn. akt V SA/Wa 1370/17 w sprawie ze skargi Z. R. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 1 czerwca 2017 r. nr DR.PS.703.9.2017.PW w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 3 lutego 2017 r. nr [...]; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz Z. R. 3288 (trzy tysiące dwieście osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 17 maja 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1370/17 – po rozpoznaniu sprawy ze skargi Z. R. (dalej: skarżący) na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej (dalej: Minister lub organ) z dnia 1 czerwca 2017 r., nr DR.PS.703.9.2017.PW, w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu – oddalił skargę.

WSA orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Na podstawie umowy o dofinansowanie zawartej w dniu [...] października 2012 r., skarżący zobowiązał się do realizacji operacji pt. "Działania wodno-środowiskowe". Na podstawie tej umowy Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR lub organ I instancji) zobowiązał się do wypłacenia stronie rekompensaty w wysokości [...] zł. A na podstawie aneksu nr 1 do tejże umowy z [...] października 2015 r. organ I instancji zobowiązał się do wypłaty pomocy w wysokości [...] zł.

Prezes ARiMR wydał decyzję z 3 lutego 2017 r. określającą kwotę przypadającą do zwrotu. W uzasadnieniu wskazano, iż do dnia wydania ww. decyzji skarżący nie dostarczył pozwolenia wodnoprawnego wydanego w drodze decyzji z adnotacją właściwego organu o jej ostateczności. Z wnioskiem o dofinansowanie złożono pozwolenie wodnoprawne na okres do 31 października 2015 r. Natomiast nowa decyzja wodnoprawna z [...] lutego 2016 r. nie uzyskała statusu prawomocności. W związku z powyższym organ I instancji stwierdził, że w okresie od 1 listopada do 31 grudnia 2015 r., skarżący nie zachował ciągłości obowiązujących pozwoleń wodnoprawnych, co oznacza, że we wskazanym okresie nie stosował podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej, czym naruszył § 10 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie i szczegółowych warunków trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury,

zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz.U. z 2009 r. nr 147, poz. 1193 ze zm.; dalej: rozporządzenie MRiRW).

W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego, po ponownym rozpoznaniu sprawy, Minister decyzją z 1 czerwca 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na zapis § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia MRiRW i podkreślił, iż "aktualne pozwolenie wodno-prawne" oznacza pozwolenie ważne w czasie obecnym, obowiązujące w danej chwili. Zatem trudno było uznać, iż w okresie od 1 listopada 2015 do 31 grudnia 2015 r., pozwolenie wodno-prawne z [...] października 2005 r. pomimo upływu terminu, posiada cechę "aktualności".

W skardze do WSA skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i umorzenie postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty

zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazano, zgodnie za organem, że przez "aktualne pozwolenie wodnoprawne" należy rozumieć pozwolenie ważne w czasie obecnym, obowiązujące w danej chwili. Dlatego też nie można uznać, że pozwolenie z dnia [...] października 2005 r., z terminem ważności do 31 października 2015 r., posiada cechę aktualności. Zasadny w tym stanie rzeczy jest wniosek, iż w okresie od 1 listopada do 31 grudnia 2015 r. skarżący nie posiadał uregulowanego stanu prawnego w zakresie gospodarki wodnej na obiekcie stanowiącym miejsce realizacji operacji. Nawet, gdyby została wydana decyzja o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego z [...] października 2005 r., to nie miałoby to wpływu na termin jego obowiązywania oznaczony na dzień 31 października 2015 r.

W związku z powyższym, zdaniem Sądu I instancji, nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 135 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2015. poz. 469; dalej: Prawo wodne) pozwolenie wodnoprawne wygasa, jeżeli upłynął okres, na który było wydane. Skutek w postaci wygaśnięcia wynikających z pozwolenia wodnoprawnego uprawnień następuje z mocy samego prawa i stanowisku temu nie stoi na przeszkodzie przepis art. 138 tej ustawy stanowiący, że stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony w drodze decyzji.

Sąd I instancji przyznał rację Ministrowi w kwestii, w której skarżący ubiegając się o dofinansowanie powinien przestrzegać przez okres co najmniej pięciu lat wymogów dotyczących środowiska wodnego, które wykraczają poza zwykłe stosowanie dobrych praktyk w dziedzinie akwakultury, co niewątpliwie zgodne jest z § 9 ust. 1 rozporządzenia MRiRW. W rozporządzeniu w § 10 ust. 2 ustalono zasady dobrej praktyki rybackiej zgodne z obowiązującym prawem, zatem zgodnie zarówno z rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 z 27 lipca 2006 roku w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. UE L 223 z 15 sierpnia 2006 r.; dalej: rozporządzenie 1198/2006) oraz z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. UE L 120 z 10 maja 2007 r., s.1; dalej: rozporządzenie 498/2007), których przestrzeganie jest niezbędne do uzyskania wsparcia - w tym między innymi posiadanie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w przepisach Prawa wodnego.

W konsekwencji WSA wskazał, iż pomoc finansowa przyznana skarżącemu na mocy umowy o dofinansowanie jest nienależna w części, w jakiej strona nie wypełniła zobowiązań z niej wynikających. W związku czym organ zasadnie wydał decyzję o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, ze zm.; dalej: u.f.p.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając ten wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. W obu przypadkach wystąpił też o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w zakresie zarzutu zastosowania przez organ administracji prawa krajowego niezgodnego z rozporządzeniem 1198/2006 i rozporządzeniem 498/2007, w sposób lapidarny i niezrozumiały, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie;

b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, poprzez przyjęcie, iż organ administracji prawidłowo zinterpretował i zastosował w sprawie przepisy rozporządzenia MRiRW.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) zastosowanie ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu rybackiego (Dz.U. z 2009 r. nr 72, poz. 619 ze zm.) jak i § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia MRiRW pomimo ich niezgodności z rozporządzeniem 1198/2006 i rozporządzeniem 498/2007;

b) § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia MRiRW w zw. z art. 138 Prawa wodnego poprzez ich nieprawidłową interpretację i przyjęcie, iż w przepisie chodzi o pozwolenie wodnoprawne wyłącznie w znaczeniu materialnoprawnym, a nie również w znaczenia formalnoprawnym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż tylko część z jej zarzutów jest trafna.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień.

Skargę kasacyjną oparto o obie podstawy.

Przed przystąpieniem do oceny trafności zarzutów kasacyjnych, ze względu na sposób ich sformułowania, wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest podstawami skargi kasacyjnej. To wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dokonywanej przez NSA. Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności.

W pierwszej kolejności NSA zbadał zarzuty naruszenia przepisów postępowania i ustalił, że są one nieusprawiedliwione przede wszystkim z uwagi na ich skonstruowanie oraz brak wyjaśnienia ich znaczenia (w postaci istotności) w kontekście wyniku sprawy.

Najdalej idącym zarzutem skargi jest sformułowany w cz. I lit. a) jej petitum zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., a polegający wedle skarżącego na wadliwości konstrukcji uzasadnienia wyroku WSA ze względu na sporządzenie uzasadnienia w zakresie zarzutu zastosowania przez organ prawa krajowego niezgodnego z rozporządzeniem 1198/2006 oraz rozporządzeniem 498/2007 w sposób lapidarny i niezrozumiały, co uniemożliwia kontrolę prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. Z uwagi na jego podstawowy charakter rozpoznano go w pierwszej kolejności i stwierdzono, że nie jest trafny. Przede wszystkim, jak już wskazano, nie został on w skardze kasacyjnej uzasadniony. Niezależnie od tego ustalenia, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że WSA wyjaśnił z jakich względów, jego zdaniem, zarzut sprzeczności postanowień prawa krajowego z postanowieniami rozporządzeń unijnych nie zasługuje na uwzględnienie (s. 10 uzasadnienia). Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. (zd. 1-sze) uzasadnienie wyroku powinno podstawowo zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione elementy. W związku z tym NSA zobowiązany jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej, nie stwierdził naruszenia tego przepisu. W kontekście rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że nie można skutecznie kwestionować prawidłowości merytorycznej rozstrzygnięcia Sądu I instancji zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez który nie można skutecznie zwalczać stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np. wyroki NSA z 26 listopada 2014 r., II OSK 1131/13; z 20 stycznia 2015 r., I FSK 2081/13; z 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13; z 18 marca 2015 r., I GSK 1779/13, z 10 kwietnia 2018 r., II GSK 1995/16; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).

Z kolei drugi ze sformułowanych zarzutów procesowych (w cz. I lit. b) także nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Stało się tak nie tylko z uwagi na brak wymaganego jego uzasadnienia, ale także ze względu na jego wadliwość. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy i wyznacza zakres kognicji sądów administracyjnych. Do naruszenia powołanej regulacji mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej, bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej, jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Z kolei art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. jest przepisem stanowiącym jedynie prawną podstawę orzeczenia i bez powiązania tego przepisu z innymi przepisami postępowania nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej.

Na uwzględnienie zasługiwał zaś zarzut naruszenia prawa materialnego sformułowany w cz. II lit. b) oraz częściowo – w lit. a) tejże części, choć ze względów, o których mowa w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (a nie wskazanych w jej petitum).

Z konstrukcji zarzutów skargi kasacyjnej w tym zakresie oraz ich uzupełnienia zawartego w uzasadnieniu tejże wynika, że istotą problemu prawnego sprawy jest interpretacja oraz zastosowanie w sprawie przepisu § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia MRiRW w kontekście przepisów: art. 30 ust. 1, ust. 2 lit. a oraz ust. 3 zd. 1-sze rozporządzenia 1198/2006, art. 11 rozporządzenia 498/2007, w zw. z art. 138 oraz art. 128 ust. 1 pkt 1 i 5 Prawa wodnego.

Zgodnie z § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia MRiRW przez podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej rozumie się posiadanie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w przepisach prawa wodnego. Sąd I instancji dokonując wykładni tego przepisu zgodził się z organem, że pod pojęciem "aktualne pozwolenie wodnoprawne" należy rozumieć pozwolenie ważne w czasie obecnym, obowiązujące w danej chwili. Zasadny zatem w stanie sprawy (brak posiadania przez skarżącego pozwolenia wodnoprawnego w okresie od 1 listopada do 31 grudnia 2015 r.) był zdaniem WSA wniosek, iż w okresie od 1 listopada do 31 grudnia 2015 r. beneficjent nie posiadał uregulowanego stanu prawnego w zakresie gospodarki wodnej na obiekcie stanowiącym miejsce realizacji operacji. Tym samym, w kontekście art. 30 ust. 3 rozporządzenia 1198/2006 oraz art. 11 rozporządzenia 498/2007 oznaczało to, iż w okresie nieposiadania aktualnego zezwolenia skarżący nie stosował podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że jakkolwiek powyższy wniosek WSA dotyczący samego stanu prawnego w zakresie gospodarki wodnej w odniesieniu do obiektu realizacji operacji jest prima facie słuszny, to nieprawidłowo dokonano interpretacji przywołanego przepisu rozporządzenia MRiRW w kontekście systemowym oraz funkcjonalnym.

Zgodnie z art. 30 ust. 3 rozporządzenia 1198/2006 (zd. 1-sze): "W celu uzyskania rekompensaty na podstawie niniejszego artykułu jej beneficjenci muszą zobowiązać się do przestrzegania przez okres co najmniej pięciu lat wymogów dotyczących środowiska wodnego, które wykraczają poza zwykłe stosowanie dobrych praktyk w dziedzinie akwakultury." Z kolei w myśl art. 11 ust. 5 rozporządzenia 498/2007, stanowiącego uszczegółowienie przytoczonej regulacji "«zwykła dobra praktyka w sektorze akwakultury» oznacza zgodność z obowiązującym prawem, w odniesieniu zarówno do kwestii zdrowotnych i weterynaryjnych, jak i związanych ze środowiskiem, oraz stosowanie protokołów produkcji zapobiegających marnotrawieniu zasobów oraz emisji zanieczyszczeń, której można uniknąć". Z powyższych wynika, iż zasady dobrej praktyki w sektorze akwakultury (w tym praktyki rybackiej) wymagają zachowania w zakreślonym czasie, legalności m.in. w odniesieniu do kwestii środowiskowych, a zatem prowadzenia określonej działalności w zgodzie z obowiązującym prawem. Potwierdza to motyw 29 preambuły do rozporządzenia 1198/2006, zgodnie z którym "Istotną kwestią dla sektora rybactwa jest osiągnięcie trwałej równowagi pomiędzy zasobami wodnymi i ich eksploatacją z należytym uwzględnieniem oddziaływania na środowisko. Należy zatem przyjąć stosowne środki nie tylko w celu chronienia łańcucha żywieniowego, ale i w zakresie akwakultury oraz przemysłu przetwórczego."

Wykładnia warunku "aktualności pozwolenia wodnoprawnego", o którym mowa w § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia MRiRW w kontekście prowadzenia (w zakreślonym czasie) gospodarki wodnej w zgodzie z obowiązującym prawem wymaga także uwzględnienia przepisów krajowych, które wskazują na zakres zezwolenia wodnoprawnego (art. 128 Prawa wodnego, w szczególności jego ust. 1 pkt 1 i 5). To bowiem zgodność danych zachowań/działań z przepisami (w tym unormowaniami indywidualnymi zawartymi w treści pozwolenia wodnoprawnego) decyduje o tym czy mające w danym okresie dane zachowania w zakresie korzystania z wód, w tym spełnienie warunków wykonywania uprawnienia oraz obowiązków niezbędnych ze względu na ochronę zasobów środowiska, były zgodne z obowiązującym prawem. Z przewidzianych ustawowo dla pozwolenia wodnoprawnego jego elementów konstrukcyjnych wynika, że ustala ono nie tylko cel i przedmiotowy zakres korzystania przez dany podmiot z wód, ale także m.in. terminy dokonywania określonych czynności. To oznacza, że prowadzenie działalności na obiekcie wodnym w zgodzie z przepisami prawa nie musi oznaczać konieczności posiadania ciągłości zezwolenia wodnoprawnego przez dany podmiot. Musi być ono bowiem obowiązujące (aktualne, ważne) w czasie dokonywania określonych czynności, niezbędnych z punktu widzenia prawidłowego prowadzenia gospodarki wodnej na danym obiekcie. Stąd też w kontekście systemowym istotne jest aby dane działania/zachowania w zakresie prowadzenia gospodarki wodnej były podejmowane zgodnie z aktualnymi (tj. "odnoszącymi się do rzeczywistości/realiów", "obowiązującymi w określonym czasie") uwarunkowaniami, do których zaliczyć należy także obowiązujące w danym czasie zezwolenie wodnoprawne.

Podkreślenia wymaga, że wymóg "przestrzegania przez okres co najmniej pięciu lat wymogów dotyczących środowiska wodnego, które wykraczają poza zwykłe stosowanie dobrych praktyk w dziedzinie akwakultury" (art. 30 ust. 3 rozporządzenia 1198/2006) odnosi się do wskazanego w rozporządzeniu MRiRW "jednoczesnego stosowania podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej w całym obiekcie" (§ 10 ust. 1 pkt 2). W przytoczonej regulacji zwraca uwagę aspekt czynnościowy ("stosowanie podstawowych zasad"). Znaczenie ma także i to, że krajowy prawodawca nie sprecyzował w stosunku do wymogu posiadania zezwolenia wodnoprawnego aby zachowywało ono ciągłość w całym okresie objętym pomocą finansową, ale wskazał, że ma być ono aktualne. Aktualność zaś należy odnosić, jak już wskazywano, do określonego czasu i innych warunków. Przy wykładni należy także uwzględnić założenie racjonalności legislatora, który przecież mógł ustalić jako warunek uzyskania dofinansowania bądź to zachowanie przez beneficjenta ciągłości pozwolenia wodnoprawnego, bądź też posiadanie przez niego pozwolenia wodnoprawnego przez cały okres objęty dofinansowaniem albo inaczej sformułowany wymóg (v. s. 6, akapit 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Mając powyższe na uwadze "aktualność pozwolenia wodnoprawnego", o którym mowa § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia MRiRW należy odnosić do rzeczywistego prowadzenia działalności na obiekcie wodnym, a zatem aktualne pozwolenie to takie, które dotyczy danych realiów (uwarunkowań) i wykonywanych w ich ramach uprawnień i/lub obowiązków. Odnosi się ono do ściśle określonych działań beneficjenta w obszarze gospodarki wodnej w danym okresie przewidzianym w pozwoleniu. To powoduje, że jeśli beneficjent nie realizuje w danym okresie (mieszczącym się w okresie realizacji operacji w danym obiekcie) zachowań/działań, które wymagałyby posiadania stosownego zezwolenia wodnoprawnego, to jego działalność jest zgodna w tym zakresie z obowiązującymi przepisami, a zatem realizuje warunek, o którym mowa w art. 11 ust. 5 rozporządzenia 498/2007 w zw. z art. 30 ust. 3 rozporządzenia 1198/2006. W rozpoznawanej sprawie nie ustalono aby w okresie, w którym beneficjent nie dysponował zezwoleniem wodnoprawnym zaistniały zdarzenia (były podejmowane działania, bądź zaniechano wykonania obowiązków), które wymagałyby pozwolenia wodnoprawnego. To z kolei oznacza, że nie wykazano aby beneficjent nie posiadał aktualnego pozwolenia wodnoprawnego w rozumieniu § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia MRiRW w zw. z art. 11 ust. 5 rozporządzenia 498/2007.

W świetle uznanych zarzutów skargi kasacyjnej uzasadniony był wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Jednocześnie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozpatrywana sprawa została wyjaśniona w stopniu pozwalającym - na zasadzie art. 188 p.p.s.a. - na uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 1 czerwca 2017 r. oraz poprzedzającej ją oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 3 lutego 2017 r.

O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej, opłatę za sporządzenie uzasadnienia wyroku, wpis od skargi oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 4 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).